Alle inzendingen

Vraag niet, hoe blij ik werd door al dat stemgeluid als voorspel voor 't concert: viool, trombone, fluit, violoncel, fagot; dit was nog maar 't begin van muzikaal genot. De stemming zat erin. Daar kwam de dirigent! - Een enthousiast publiek. Nu zweeg het instrument. Ik taalde naar m...

Een traan valt mee te leven Een traan die hoort erbij Om hem even weg te vegen Zo ben je weer even blij Twee tranen zijn moeilijk Met dubbel zoveel verdriet Je krijgt dan een andere kijk Maar vergeten doe je niet Een overvloed aan tranen Die als regen druipen over je gezicht Ik denk aa...

een samenzijn op lang zacht gras een hert schiet haastig voorbij de hemel schittert van schoonheid. jij vernoemt een ster naar mij ik vernoem een ster naar jou de laatste sigaret wordt verloot. mochten onze wegen ooit scheiden kijk maar omhoog; bewonder de pracht zie de ster die je naar ...

een wereld vol gedachtes in vogelvlucht voeren je naar een paradijs een paradijs vol hoop en dromen die werkelijkheid worden in je fantasie

Natte muren Modder in het gras Koude handen Dikke das De bomen kaal De mensen vaal Maar zachtjes kleurt vanalles groen De natuur heeft ineens veel te doen Slapen met de ramen open Te warm om door de stad te lopen Op het strand liggen zij aan zij En bij de kassa van het pretpark wacht...

Een frivole freule uit Kaarschot Trouwde vrolijk met ´n Hottentot. Aan het eind van ´t verhaal Bleek hij een Kannibaal, Die haar fijn afkloof ´tot-op-het-bot´!

Bang voor mezelf daarom schuil ik in een naam bang voor de woorden die onthullen wie ik ben daarom schrijf ik ze onbegrijpelijk mooi achter glas bang voor de ander die me zal zien in mijn ware gedaante en uiteindelijk leest onder mijn echte naam

het eerste blaadje onbeschreven maagdelijk in het wit ik schrijf mijn woorden overdreven feestelijk in gelid na regel zeven als vanzelf rommelig wordt het sleur en in de buurt van regel elf dusdanig dat ik scheur *met een knipoog naar “writers’ block” van Helen Josephs

Verrast door ontwakend bloot beken ik me schaamrood Het is de schoonheid die me raakt kleine geluidjes die de ochtend maakt de zon op je gezicht met lach van spelend licht Zo volkomen klaar ben ik voor dag en dauw Zo gelukkig wil ik zijn als nu, met jou

liefde witte wolken een heerlijk bonzend hameren in het diepste van je hart door heel je lichaam sidderend met een onnoemlijke kracht liefde grijze wolken de leegte, bestaan in het ijle een onrustig, dwingend gevoel wachten op het aankomen droevig en wanhopig om de leemte...om niets ...

Er was eens een "wicht oet Vlagtwedde" Die vloog eens geheel "oet de kedde" Ze vierde groot feest Ging tekeer als een beest Daarna lag ze "drei doage op bedde."

zijn woorden rollen uit de mond, gesplitst in vele tongen, begrip en wijsheid kwijlen neer waar zij bewonderend zongen ze klampen zich aan rood glijdend richten ze zich op om aan zijn bron te laven het zijn geen gaven die hij toont als hij zich van hen verschoont het hermelijn trek...

Nevel. Zeg nu niets. Veel is verzwegen. Weinig is veel. Amper beweegt het woord amper in de wind die nergens is. Zeg nu niets. Veeg niets uit. In hetzelfde vlak van de avond. Waartegen nauwelijks en nergens. ------------------------------------------------------------ Uit 'het mus...

Wie in mijn stad tot de kansarmen hoort, Moet straks verplicht in de provincie wonen, Het gaat daarbij vooral om allochtonen, Die worden straks geweigerd aan de poort. Maar als je het gezeur goedkoop wilt stoppen, Dan moet je alle blanken eruit schoppen.

witte vegen in het blauw vlekken groen rode stippen en wat geel aan de onderkant Jeroen het is met schilderen net als dichten je vindt het mooi of niet maar wat de maker ook bedoelde het is vaak iets anders dan wat jij ziet

Kleine handjes grijpen krampachtig Naar het rood bevlekte gras Zoeken houvast tussen de stenen Slaan in doodsangst van zich af Kleine handjes, gebald tot vuisten Ogen dicht om niets te zien Mondje heel stijf dichtgeknepen Als ze stil is, heel misschien… Kleine handjes, rapen voorzichti...

Je stem vervaagd langzaam Je woorden vallen zachtjes neer Op het zachte mos waar wij zaten Aan de oever van mijn meer Je schaduw vlucht voor me weg Mijn handen grijpen in het niets Starend naar de oever van mijn meer Zie ik alleen mijn eigen fiets

Ongerept en onbedorven Door erosie niet aangetast Prettig door emoties verrast Blijkt liefde toch niet uitgestorven Maar verantwoord ben ik schuchter Kleine stappen naderbij Zou hij net zoveel van mij…? Ik blijf maar realistisch nuchter Toch wil dit gevoel zich uiten Van mijn schedel ...

Een monniksrob in Ecomare, die was, wat je noemt, een halfgare; zijn trek was niet mis: hij lustte veel vis, maar 'n lekkerbek vond hij: je ware!

Doodse stilte Een grote leegte Jij bent er niet Veel lawaai En veel mensen Toen jij me verliet Een rotgevoel Helemaal alleen Jij bent er niet Wij met z'n tweeen In elkaars armen Luisterend naar een lied Ik alleen Op mijn kamer Jij bent er niet

Ik zou je kunnen beschrijven, zoals nooit iemand zou doen. Maar zou jij dan willen blijven, of alleen maar voor het fatsoen? Ik zou je willen nemen, telkens en telkens weer je heerlijk willen flemen, vol liefde, mijn knuffelbeer. Ik zou je vellen vol gedichten geven, als dat toch eens k...

Moe ben ik Moe van verandering Van afscheid en vaarwel Moe van mijn tijd komt nog wel Moe van slopende dagen Die ik al lang niet meer tel Moe ben ik Van snelle drastische En onverwachte sprongen Die aan mijn leven opgedrongen Moeizaam het leven Uit mijn leven wrongen Moe ben ik Va...

De toon, de klank van je stem Verandert met het uur Ik ben weg, zegt de toon Het is over, zegt de klank Al luisterend voel ik de afstand die uur na uur ontstaat Zoekend tussen de woorden Hoor ik jou niet meer De lijn is verbroken.

Weeen lijken het In omgekeerde tijdsrichting Ze ontsluiten een sluis van verdriet Vloedgolven van tranen Maken de weg vrij Voor de geboorte van vergeten

Zwijgen maakt een hels kabaal Als ze niet gewenst wordt Gillend, snerpend, snijdend Slaat het tegen mijn lijf Langzaam dringt het binnen En vervangt daar de stilte In een oorverdovend lijden.

Slijten moet het Zeggen ze Tot op de draad Tot op het hout Met kleurige verf Bedek ik daarna De kale planken En spreid er een nieuw kleed op.

Je schuift gespannen in de leren stoel En kijkt nog wat bevangen om je heen Je bent per slot hier voor het eerst alleen Nog zonder spoor van enig schuldgevoel Je proeft de geur van haar aanwezigheid En voelt haar vingers strijken in je nek En door het laken heen haar warme plek Je doet je o...

De natuur is zeer mooi, maar u moet er wel iets bij te drinken hebben.

Een spruitje heeft de Heer geplant Te Bethlehem in 't Joodse land Uit Davids stam gesproten Vol Koninklijke loten. Zijn twijgen staan wijd uitgebreid Met bloemen sierlijk overspreid Als met een paarlen krone. Geen schoonheid is zo schone. In 's H...

Als ik mijn ogen sluit, kijk ik de toekomst in Kinderen die opgroeien, mensen die ouder worden Als ik mijn ogen open, stromen mijn emoties Vreugde, pijn, geluk maar ook verdriet Als ik mijn armen open, sluit ik ze Om geliefden vast te nemen, een knuffel te delen Als ik mijn handen uitsteek, ...