Alle inzendingen

heel klein nog schuil ik, vol angst voor alles zo klein is jouw wereld een groots gebeuren mijn kleine ik luistert met grote oren trots op jouw grootte groeit lanzaam mijn gevoel van veiligheid en het besef als kleintje pas ik goed in jouw grootse wereld

gedroogde rozen geborgen in glazen pot een steelse liefde

de kast te draaien zonder boeken op de plank geeft een leegte aan

zij streelt met haar vinger op de huid van je borst dat je thuis bent, hier speelt de muziek voor jou vind jij waar je naar op zoek bent en eenmaal gevonden, opnieuw veilig kan verliezen, wrijft ze op haar harde buik

“Claire, ik beloof je nu ik je versier ál wat een dierenvriend je maar kan geven: een band, een mand, een prachtig hondenleven, toe, trouw met mij, wees braaf, jij lekker dier. Ik laat je ’s avonds uit, steeds ‘n paar rondjes, en daarna doen we nóg wat op z’n hondjes”. N...

wind huilt als de boom aan weerszij wuift en aanhang lang is uitgezwaaid

Weer wolkenloos en warm de dagen waarin gemis heet als de zon en zout als pijn. O lief, dat vogels eens als letters waren en ik de lucht beschrijven kon: de hemel zwart van vleugelslagen waarmee jouw naam begon

de wereld om hem heen verdween als hij zijn vriend maar had zijn draden met het leven van voorheen de geur van thuis zit in zijn kleren hij hoort nu nog hoe kinderstemmen leren in het schooltje van zijn jeugd de zwarte dag toen angst het dorp verschrikte en iedereen zich schikte met...

als je vriendin lees ik je woorden je zegt...... dat je van me houdt maar toch..... voel ik de afstand in je woorden jij, jij zou er zijn ongeacht wat er gebeurt en nu..... nu weet ik pas wat angstig dromen is het gevoel van jou niet vast te houden op het moment dat ik het nodig ...

achter een hek verhuld in mist als een sluier van ontzag ligt de toegang tot mijn wezen zwijgt mijn ziel en dwalen doden rusten herenigde geliefden waar ik alleen verlang te vrezen men zegt dat de pijn wel slijt daar zou ik echt alles voor geven de pijn verdwijnt echter nooi...

Ik heb nog nooit geloofd in celibaat, Want mensen willen graag cohabiteren, In het bijzonder treft de lust de heren, Bij wie het doorgaans geen dag zonder gaat. Maar laat in Gods naam priesters elkaar pijpen, In plaats van zich aan kind’ren te vergrijpen.

Je wordt geen kampioen zonder te zweten.

Waarom ik de lome nachten Met wrange tranen bedauw? - Ik weet niet wat ik liever deed, Dan dat ik het zeggen zou. En wou ik het ook al zeggen, Weet ik, of ik het wel kon? Voor alles is er een oorzaak, - Maar hebben mijn tranen een bron?

De mooiste weg. Verstopt vanaf het fietspad langs de grote weg zie je hem niet. Verscholen ligt hij lichtjes uitgediept in het platte poldervlak. Een t-kruising en een naambordje markeren het begin. Strak onbesproken zwart asfalt, met aan beide zijden ietsjes hoger gelegen groene stroken. ...

elke middag zie ik je staan in dat hokje om de hoek op de kruising van de Kersenlaan wachtend met je boek vijf voor half twee kon je daar maar eeuwig blijven staan neemt dat akelige ding je mee op de kruising van de Kersenlaan morgen weer een dag ik blijf kijken tot ik je niet meer zie ...

ze leek wel uit een sprookje weggelopen een blonde en bekoorlijke prinses dus prompt vergat ik elke wijze les daar ging de pijlenkoker weer eens open en Amor bleek een ware Wilhelm Tell haar hart werd door zijn eerste pijl gevonden vervolgens vonden wij elkanders monden een kus zo warm als ...

Communicatie oftewel bespreken, dat doe je met elkaar, da's een van de regels die ervoor zorgen, dat je eigenzinnige streken, hoe simpel, hoe normaal, of hoe raar ze ook zitten verborgen, je brengt tot 't opmerken van gebreken. De oplossing, hoe bizar 't ook klinkt is, wat 't vroeger was...

Als er helemaal niets meer mag, ga je soms wel eens overstag. 't Is moeilijk consequent te blijven, makkelijker is 't om 't op te schrijven. Dwars tegen alle situaties in, doen ze toch hun eigen zin. Let er maar niet op en denk gewoon, ondankbaarheid is 's werelds loon!

Winteravond in januari, 't is vroeg donker, de kaarsjes branden, gordijnen zijn dicht, de koffie loopt door, 't stormt. M'n gedachten zijn als de wind, wat ik voel, merk en vind, kan soms net zo stormachtig zijn, als regen, wind of zonneschijn. 't Kan loeien en tekeergaan, ook kan...

Dit is een nogal hulpeloos portret, dat wat bedoeld is als gezicht is niet echt ontregeld of verminkt. Maar ik, die ernaar kijk, vindt het een dwergengelaat, weliswaar niet qua formaat, maar met de trekken van boosaardigheid en grotbewonerij. Waarom is die streep diagonaal? Er is daarvoor g...

Ik voel me vlinderachtig licht en klein laat me altijd jouw zomer zijn onstuimig liefhebbend, rijk aan kleuren bedwelmend, zoals bloemengeuren Ik dans, lach, bemin, voel me vrij het zingt in me, je houdt van mij!

Liefde is leven Leven is liefde Liefdesleven Levensliefde

Buig voor gezond verstand, aanvaard geleden verlies. Overwinnen is mooi, waarheid wat ik verkies. Afscheid van koppigheid, die eigenschap toegeven. Ik hoop met heel mijn hart dat ik dat ooit nog mag beleven...

Toen zei Jezus, het orkest in het hart van een bezetene ziende, de trommelaars de paukeniers en fluitisten, het lawaai van het geschetter en getrommel aanhorend en zijn oor verdoofd wetend, met een ongeordende stem: druktescheppers van duivels, vlieg het heelal in uit dit huis en de lucht wer...

Je bent zo lief voor me, dat het bijna pijn doet. Ik hou van je, zoals een echte vriend dat doet. Eens hoop ik voor jou te mogen zijn, wat jij nu voor mij bent. Bij jou voel ik me fijn, om wie en wat jij bent. Ik hecht veel waarde aan onze vriendschap. Deze vriendschap is speciaal. Bij j...

Laatst zat ik en met het oranje-gevoel in de trein naar een comic over onverwachte schetsen onder ogen; een zwarte mij opnieuw in de mystieke nacht deed zijn, onvervulde dromen haar even over mijn oranje bank gebogen.

Ik kan mijn leven niet indelen naar emotionele indrukken hoe verschillend ze ook zijn voor mij geen handgrepen; ik fiets met handen los van mijn stuur om zoveel stukken, het hoofd aan de vrouw tot functionele verplaatsing geweken.

Om wat voor redenen ik je spijtig ook laat gaan in vrijmoedige armoe daar je het leed verblinden kan; alleen op grond van ons fundament in de Edisonlaan, jouw zaklamp dan uitschijnt over een gebroken dakpan.

zijdezacht vertrouwd verbind ik mij met katjes zachtgroene lente