Alle inzendingen van Gerrit Komrij

Een goed gedicht legt niets uit, laat staan omstandig.…

Alles wat met architecten in aanraking komt, wordt lelijk.…

Ik loop van niets naar niets. Ik ben vergeten een brug te zijn over de doodsrivier met aan de overzijde echte kreten.…

Mijn begeerte naar luiheid is al een begeerte te veel.…

Geluk is een seconde die eeuwigheid wil zijn.…

Wie niet meecreëert is een deserteur van de schepping.…

Eigendunk is de levertraan van de geest.…

Goede literatuur bezit het vermogen ons met andermans ogen te laten zien.…

Elke dichter hoopt natuurlijk dat hij miljonair wordt met een bloemlezing. Blijkbaar is men nu op dat bedrag van 5 euro per gedicht uitgekomen bij het verdelen van het beschikbare totaalbedrag.…

Om eerlijk te hebben geleefd dient men in de wieg te zijn gestorven.…

Mijn begeerte naar luiheid is al een begeerte te veel.…

Op de mens ben je natuurlijk snel uitgekeken. Dus komt het dier naar voren.…

Een jonge dichter die vooruit wil in de wereld doet er goed aan op geregelde tijden met een onbesuisde uitspraak voor de dag te komen.…

Er was onder mijn hersenpan Geen schuld die me bezwaarde - Ik kende niet de fado van De laatste mens op aarde - Ik was een doodgelukkig kind - Er waren kinderen als ik - Ik waaide mee op elke wind En had dezelfde schrik. In dromen martelde ik verwoed, Maar had van niets berouw - Nu ben ik menselijk en goed En heb het Spaans benauwd…

Vermomd als emancipatie en feminisme wandelt de voltallige stoet van achterlijke oergevoelens, ethische vaagheden, irrationele instincten, demagogische leuzen, egoïstische pedanterieën en obscurantistische praatjes weer brutaal de voordeur binnen.…

Je bent je contact kwijt met de taal. Door alle spellingshervormingen is er een breuk met de geschiedenis ontstaan, jullie herkennen de woorden niet meer.…

Mijn doodsvijanden heten stof en pluis. Ik ben de gesel van de spinnenwebben. Zie hoe ik keer en ruim en poets en kuis - De oude spinsels zullen mij niet hebben. In een aan kant gemaakt en helder huis Kan het bestaan altijd opnieuw beginnen. Mijn broodheer noemt mij - hij is nooit abuis - 'De Mondriaan van haard en tafellinnen.' Ik had…

't Is wonderlijk om als een omnivoor De woorden op te kunnen vissen uit Een zelden aangesproken reservoir van taal, een zwarte bron die zich ontsluit Zodra je in haar mijnengang afdaalt. Daar sluimert alles wat je moeder zei, Daar zijn de woorden uit je jeugd verdwaald, Daar is de taal nog nieuw en vogelvrij. Wat wordt omhooggehaald gaat…

Nimmer ook ben ik de oppervlakkigheid en het boerenbedrog ontrouw geworden, nimmer heb ik iets gezegd “wat ik eens echt meende”. Ik heb mijn lezers altijd met een rijmend kluitje in het riet van hun eigendunk gestuurd. Poëzie is iemand de oren vullen met poetskatoen.…

Poëzie staat niet boven de tijd, zij geeft daar uitdrukking aan. Poëzie is niet heilig, maar soms heel laag-bij-de-gronds. De poëzie is geen godin die van boven op de dichter neerdaalt, maar een ledenpop in zijn handen.…

Ik geloof in een politicus die zijn mond opendoet over euthanasie zoals ik geloof in een slager in het bestuur van de dierenbescherming.…

Daar stond een muur die ik heb aangeraakt. De muur werd afgebroken. Van het puin werd verderop een fundament gemaakt. Ik plantte een fruitboom in mijn oude tuin. Die werd geasfalteerd. Vijf meter diep Houdt zich een wortelstronk nog grommend koest. Vijf eeuwen lang desnoods. De Spaanse griep Landt ooit op Mars omdat ik heb gehoest. Er was…

Alle ellende in de wereld komt voort uit het feit dat iemand niet gewoon met zijn armen over elkaar kan blijven zitten.…

Bewaar me voor de helderheid der dingen, Het schone hemd, de reidans en de zon. Geef mij het spiegelbeeld, herinneringen, De vale schutskleur van het kameleon. Ik ben er niet. Geen bloedbaan ruist in mij. Ik leef in schaduwen, ben nameloos. Laat me verdorren in het wintertij, Ver van de zomers met hun hels gehoos. Ik kan de lichte stormen…

Om eerlijk te hebben geleefd dient men in de wieg te zijn gestorven.…

Onder mijn voeten krimpen honderd jaar: Niets dan een halte in een wandeling Van pool naar pool, via de evenaar, En weer terug, een eendere handeling. Ik kijk opzij, ik zie mijn trouwe hond. Er zit geen wollen vacht meer om zijn romp en Een beslagen tong hangt uit zijn mond. Zijn oog is dof. Maar hij is niet gekrompen. Hij kan niet krimpen…

Poëzie is geen tijdelijk onderdak poëzie is kost en inwoning - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - Gerrit Komrij (60): gefeliciteerd! Redactie Nederlands.nl…

De klinker en de medeklinker zijn De weke onderbuik en het korset Dichter is hij die, schijnbaar zonder pijn, Het vormeloze in de steigers zet. Zijn woorden, corpulent of slank van lijn, Verenigen zich vloeiend tot couplet. De moeiteloosheid, niet het rookgordijn, Is zijn geheim. Met taal gaat hij naar bed. De taal, van A tot Z, is zijn…

Alle gebouwen die de laatste dertig jaar zijn neergezet, zijn esthetisch alleen te genieten wanneer je er bovenop gaat staan: omdat dát de enige plaats is van waaruit je ze niet kan zien.…

Als je nergens kijk op hebt, kan je nog altijd in de toekomst kijken.…