Alle inzendingen van Bert

Het feit dat veel consumenten duurzame producten en diensten te duur vinden betekent niets anders dan dat de wereld nog steeds te goedkoop verkocht wordt.…

Hoe verschrikkelijk het ook is, zonder sterven heb je geen leven op aarde.…

Ik vind het buitengewoon schadelijk en ernstig dat deze paus mensen verbiedt zichzelf te beschermen.…

Een technische analyse van beurskoersen is in feite analyse van de emoties van het beleggend publiek.…

Stilte: een gat in het geluid.…

In de literatuur komen er nogal wat borrelglaasjes voorbij. Schrijvers en dichters zijn enorme zuipschuiten.…

Gelukkig ligt wanhoop in het zeker weten en rust hoop in de twijfel.…

in die stille, sobere kapel trof mij haar toegewende blik onder flakkerend licht bedolven vloeide iets van heimwee naar oude geuren en vrome gezangen hier, op het grazige boerenland tussen zwijgzame dorpen aan de glimmende rivier vermoedde ik mijn vaderhuis en moederschoot, droomde ik mij ooit geborgen…

wilde ganzen klonteren weer samen bomen raken stilaan in de rui tussen kleurende struiken weven spinnen een vroege herfst dwarrel ik rond in breekbaar zomerlicht…

achter een minzaam masker en verfijnde gebaren smeken droeve ogen om ware liefde in gerijpte woorden aan het daglicht toevertrouwd…

-kleine ode aan een trouwe vink- als een vaste gast in onze tuin begroet ik hem in zijn eigen taal klinkt over en weer een vrolijk gefluit van twee bevlogen twinkelaars…

zoekend en verlangend tast ik naar een dieper woord, een vonkende zin een lichtend spoor soms, na een wenk en glimp van wat onzegbaar is, stuit ik op het wonderlijk geheim waar Gij aldoor aanwezig zijt en ik U proef, zozeer bemin…

Ishi de laatste van zijn stam een roodhuid wordt gekoesterd (Hij weet nog alles van zijn stam het bos, de dieren, de planten) hij zoekt een spoor als geen ander hij is Ishi de laatste en leeft in een museum (hij snijdt pijlpunten, maakt pijlen en bogen en mag er niet mee schieten op blanken) zij koesteren Ishi de laatste hij werkt…

hij spreekt me toe met ruisende woorden ik luister naar mijn oude vriend en laat me door zijn milde stem bekoren zoals een kind nog heimelijk bomen ziet…

nog laat vliegt zij in het lonkend licht en belandt na wat rondjes duizelig op de vensterbank ik draag haar met zachte hand naar buiten waar vlinderlief haar weg hervindt weer fladderend in het zwoele duister…

het park oogt nog leeg en stil enkel wat kraaien zoeken en graaien naar eetbare resten tussen de bomen ligt een roerloze zwerver in het gras onder een jas van rafelend ochtendlicht…

gisteren lag het nog verloren op de grond het iets te vroege blad nu sluimert het in de roman die ik aan het lezen ben en dwarrelt ruisloos mee van boek naar boek…

voor het eerst bleef ik wat langer staan zag ik de zee vol eeuwigheid in elke golf haar tijdloze schittering hoe vaak was ik hier voorbij gegaan ? aldoor zoekend nooit gevonden…

zoals ze geruisloos uit haar dag en kleren stapt zo verstrengeld met mij in haar dromen glijdt is zij me liever dan lief…

hoe raadselachtig het licht hier alles belaagt en streelt langs het volle geel van zonnebloem en het rijpend groen van druif en rank dwarrelend over het geurend paars van bloeiende lavendel dan weer spelend met vlinder en hagedis doch vooral verzonken in puur azuur van wolken en zee in verstilde dorpen en lome bergen tussen verstommende…

helikopters dwarrelen uit de bomen ik plak er eentje op mijn neus zweef lichtvoetig boven de grond…

smalle straten en steegjes verbeelden een sober en trager verleden verstilde hofjes binnen bemoste muren ademen een wereld van verschil…

Schrijvend met de zon op mijn hand ademend tussen blote woorden op de strandwei van het papier zie ik een kind door de regels lopen, zorgeloos, met ogen die alles drinken tot op de bodem. Alles. Als ik het roep bij mijn eigen naam blijft het even tussen twee zinnen wachten, kijkt mij verwachtend aan, ledigt mij en laat mij achter: dorstend…

maan en sterren spiegelen op de golven heimelijk dein ik met ze mee in wiegend licht verzonken ben ik vol maan en zee…

geruisloos kwamen ze weer te voorschijn, vertrouwde beelden uit mijn kinderjaren het huis en de buurt waar ik woonde, de kerk en de oude jongensschool toch zag ik ze nu anders dan voorheen, was het dorp met een gouden gloed omhuld sluimerden straten en bomen in een stralend, tijdloos licht de ochtendzon betastte…

als tere vlinders zie ik ze weer fladderen zorgeloos spelend met licht en wind…

tussen lommerrijke bomen liggen bruinwitte vlekken roerloos bijeen verstillen zelfs hun lome staarten lijdzaam wachtend op de koele avond schemering…

Lopend in de storm te luid voor woorden zodat alleen gedachten meegaan in de golven van de zee oprijzend en uiteenspattend telkens weer nieuw maar nooit aflatend in ritme der getijden de zee van mijn gedachten zo diep…

paaiende karpers spelen aan de waterkant een waar spektakel onstuimig spetteren zij hun kuit en hom in het rond…

zie kinderen aan het water een eigen wereld scheppen van kleurige schelpen glinsterend hout en wier ben ik die wonderlijke gave onderweg verloren, de kunst van scheppen afgeleerd? aarzelend kruip ik in het zand graaf een kuil en speel…