Alle inzendingen van Donderglas

lief dagboek, je weet nu echt teveel jouw zwijgzaamheid stel ik op prijs maar je bent het vuur waarmee ik speel dit schrift brengt mij al van de wijs - wat als een ander elk tafereel, elk woord leest als pervers bewijs van gedachten, zo diep-immoreel, dat zelfs ik mijn opsluiting eis lief dagboek, je hebt je nut gehad want wie toonde ooit…

het versleten lichaam en hier zitten we bezorgd het gaat nu snel de lat steeds lager en toch zijn we verbaasd hand op hand woorden gesproken met en over haar hoeveel krijgt ze mee, wat denkt ze zelf? gedachten blijven stil het lichaam steeds kleiner in dat grote bed, en het wachten, het wachten duurt niet lang…

ik raadpleeg de dierenriem en schuif met planeten tot we bij elkaar passen ik weet er slechts een beginnend beetje van dus ik ben nog flexibel mijn sterrenbeeld is Weegschaal mijn ascendent is de volhouder ik zoek en zal vinden ik heb je geobserveerd en gekozen, ik heb je geboortedatum en je gewicheld dus doe nu wat er…

het zijn mooie plaatjes hyperromantisch maar ze zijn niet compleet ik mis de zwervers, de stank sloppenwijken vol met zieke kinderen het lawaai van ratelende karren tot diep in de nacht en het vuil, in elke straat op elk lichaam, in elke porie ik mis het grauwe waas over een onverschillige en harde niet-samenleving, de uitzichtloze…

daar zit je op je stoel half begrijpend de dingen de dingen zo gaat dat, enzovoort het kon niet anders dus ze namen je over een verpleeghuis noemen ze dit daar lig je in je bed privacy een wens en rusten een droom, als de vrouwen links, eindeloos schuddend je kregel kreunen een verpleeghuis noemen ze dit daar zit je aan de dis…

rustig blijven rustig, niets laten merken ook al ben je haast alleen ook al kan niemand je, vol leedvermaak - verberg je zweetdruppels achter die vanochtend nog verse krant hoe kon je, al was het maar even, zo stom zijn? had nou toch gevraagd het is geen echt avontuur natuurlijk, niets aan de hand, maar waar kom je nu in hemelsnaam…

het middernachtelijk uur is daar dus kom nu maar tevoorschijn, kom wees niet bang, dat hoor ik te zijn doe jullie soortnaam eer aan en doe wat er verwacht wordt want zelfs het weer werkt woedend mee ik ben alleen in dit vreemde grote huis en ik heb geen auto en er is geen telefoon en er is geen hulp en ik kan nergens heen…

nee ik ben je niet vergeten heb kaarsen gebrand naast je foto vaak aan je gedacht is het al zo lang - ja zo lang is het al geleden gedachten over wat had kunnen zijn verdwijnen, langzaam de tijd heelt de littekens niet maar ik heb geen schrik meer van de telefoon voordeel van een foto: je blijft altijd jong, altijd dezelfde…

de vloek van een typisch verleden de scenes voor te jonge ogen voor altijd in haar hoofd het zal normaal zijn hoe zou ze dan zelf? niets geleerd fout op fout een terugkerend fenomeen, noem het een familiekwaal elke belofte een laatste strohalm elke man weer opnieuw twee handen en alleen thuis de baas neem het zoals het komt…

Driek van Wissen, zo las ik, wil erg graag dat dichters zich begrijpelijk uiten ik zit daar toch wel wat mee in mijn maag want naar diepgang kun je dan vaak fluiten dat blijkt bijvoorbeeld uit dit gedicht: het is zeer leesbaar, maar vederlicht…

Vanochtend rent mijn buurman, wild van blik, Mij tegemoet: “buur, buur, uw oude brik! Ginds op straat poetste ik mijn wagen, lijf ontbloot, en keek toen op. Daar was de sleepdienst, dreigend groot. Ik schrok en legde al snel het logisch’ verband Met uw wrak, achteloos langs ’s wegen rand Buurman, uw auto, hoe lang zal hij nog staan, Voor…

wat zegt ons het Kerstfeest in deze tijd? de Geboorte wordt nauwelijks geëerd we zijn de grond der viering danig kwijt slechts de cadeaus worden nu nog begeerd een feestdag die tot dwingend kopen leidt een maaltijd over de dagen gesmeerd en een boom, kleurig van eenvoud bevrijd als het bewijs dat ook wij zijn bekeerd want wat maakt het…

het leven van een doorsnee poezebeest is te benijden. Ze slaapt wat, eet, is een ogenblikje buiten geweest - een muizenlijk waar ze niets van weet, dat is het zo wel. Een blik en bedeesd geeft ze een kopje, houdt lichaamsbreed de tafel bezet waarop baasje leest - verse krant die zich met poes nu meet maar kijk, het baasje zwicht al en hij…

duivelse lokroep die hemels bekoort tempel waar genot geofferd wordt haar God een kracht die het plafond doorboort één sigaret duurt altijd te kort conversatie in een filter gesmoord strak witte muren tot geel verdord de heilige minuten tikken voort als as in een offerblok gestort de dienst loopt ten einde en zij dankt maar hoe goed de…

moest ik even kind zijn voor honderd jaar - ik had het vast niet erg gevonden aanvankelijk was het een beetje raar: eten, schoolgaan, de kleine sponde het spelen echter was simpel en klaar en al gauw maakte ik mijn ronde paarden en aken, exotische waar bakkerskarren en valse honden helaas kwam niet elke dag goudomrand zusje stierf jong…

snelle bolides, gepositioneerd op het asfalt dat gloeit in de zon banden gekozen en lagers gesmeerd het team van monteurs deed wat het kon snerpend metaal, geen moment meer verkeerd stel dat Schumacher nu eens níet won? zo’n grote trofee, door velen begeerd is iets anders dan een bóekenbon maar daar trekt er één een rubberen spoor een tweede…

met beheerste spoed snelt hij daar voort glijdt doelgericht over stroom en vliet prevelt alvast een toepas'lijk woord de tocht is fraai - hij merkt het niet hij peinst over liefde, haast ontspoord, en de rol die men voor hem ziet een geschil kan in de kiem gesmoord als hij de juiste woorden biedt het betrokken stel, dat wacht sinds noen…

de driekleur zwiert aan de pas gelakte mast symbool van trouw gevierd oranjefeest met haar dronkenschap en geluidsoverlast en vrijmarktlieden met Jan Saliegeest en de majesteit, zij glimlacht dapper voort bekijkt minzaam de Hollandse spelen alsof volksdansen haar werkelijk bekoort, de valse zang uit te jonge kelen rond theetijd is het theater…

de straat is hier opengereten het riool moet vernieuwd, men is druk fietsers die al een doorgang weten ik sta peinzend in de weg en buk er ligt een schoen, sinds lang vergeten in mijn handen valt hij stinkend stuk aan welke voet heeft hij gezeten, restant wellicht van een ongeluk? maar mijn gedachten zijn een gevaar ik heb te lang hier…

in het vergeetboek achter in mijn hoofd staan de vrienden die ik heb gekend de mensen in wie ik ooit heb geloofd die door mij zijn getroost en verwend op de schaamlijst verborgen in mijn hoofd schuilen de vrienden-criminelen die alle vertrouwen hebben geroofd en met ik wie zo graag mocht delen want wat was ik ruimhartig en naïef mijn mantel…

een held verbergt zich in de man, daarginds, die verlegen naar de mensen kijkt houdt zich schuil in de vrouw die opleeft sinds haar leven met een hond is verrijkt een held komt uit de handen, heel gewoon, van de knaap die in een winkel werkt een held is niet uit op glorie of loon had van zijn durfkracht nooit iets gemerkt tot het moment…

nu we alle spullen hebben klaar gezet en zonlicht de late middag verguld pak ik de brieven die nog net zijn gered; het papier wat vergeeld, de hoeken gekruld dit geheugen dat ik zelf niet meer bezit was haast verdwenen in weer een afvalzak levensresten als soldaten in ‘t gelid niet langer gewenst onder het nieuwe dak hoe lang is het geleden…

wij hadden lef en een grote mond we zouden gaan schaatsen op de vaart het ijs boog toen elk van ons daar stond we hadden het koud, 't was bijna maart Japie ging, snel als hij was, ons voor Basje vloog toen ook schaterend heen Dirkie trok vrolijk een krassend spoor en ik, ik zwierde van been op been maar het ijs was broos, een dunne korst…

in de ijlwitte nevel die zo stil over vredigzoete velden ligt zie ik (gelijk een spook) rug, staart en bil van een koe die haast zonder gewicht zoekend door deze stille wereld glijdt waar het zonlicht zich aarzelend waagt en de koe zich in klamme warmte vlijdt tot het dier zijn eigen lijf weer draagt…

de dames zitten al gewillig klaar wachtend tot ik aan hun tafeltje schuif ik schets kort mijn leven; de helft is waar want versieren is nog een hele kluif bij twee blondines lijk ik te scoren gejuich van binnen want dit gaat gesmeerd ik spui wat ik zelf zou willen horen ... en dus zijn ze niet geïnteresseerd wat blijkt als de mail met de…

Mathilde, gij beheerst mijn alledag! onbereikbaar, want nu ge zijt getrouwd moet ik falen. Doch wat mijn hart vermag is hopen, zodat het zich toch verstout - gedroomd heb ik van uw mooie ogen van nachten dat wij elkander beminden hoe vaak heb ik mezelve gewogen, vrezend: u zoudt mij te licht bevinden ‘k schreef sonnetten die míj wel bekoorden…

hoeveel Hollandser kan het plaatje zijn de blauwe lucht met nu en dan, verdwaald, net zo’n schaap als hier wat zwerft op de lijn tussen land en wad, slordig afgepaald opdat het meer de mens dan de schapen duidelijk wordt dat een grens hier ligt de dijk die ongemakkelijk ligt te slapen het weidse water, het Duitse gezicht mijn foto toont…

Ik had mezelf beloofd om te onthouden waar we flaneerden op een mooie dag welk gedicht we van buiten leren zouden de aanleiding voor een spontane lach ik heb wekenlang gedolven en gezocht maar het was vergeefs. In mijn geheugen is reeds van alles gestolen en verkocht nee, als kellenaar zal ik nooit deugen. Ik heb het gezien, gehoord en geroken…

oh gij, verrukkelijke feline met uw onvergankelijke luister al sedert de Oudheid concubine van de mens, heerseres van het Duister! gij kwam aan en koos mij als metgezel en ik ben dankbaar tot aan deze dag terwijl ik schrijf speelt ge uw minnespel verlangt het maal dat ik u geven mag o, er zijn de kleine irritaties dode muizen, het vernielde…

eindeloze landweg die versleten door het moede stof der eeuwigheid voert voorwaar, geen snelweg kan zich ooit meten met hetgeen uw casseien heeft beroerd reizigers hebt ge aanschouwd, soms te paard maar meestal te voet, op reis, op de vlucht dolend, wetend: wat is mijn leven waard? voor struikrovers en slecht weder beducht gij was de navelstreng…