Alle inzendingen van Ettina+J.+Hansen

Jouw naam droom ik in letters al zwevend door mijn hoofd spelen ze een lijnenspel dat de vorm van een hart belooft Daarín droom ik dan letters al dansend op de maat vormen ze een tweede hart dat met liefde mijn naam verraadt…

Zorg steeds dat je geen uur vermorst bij de dingen die dagelijks moeten, maak snel doch secuur die zaken rond maar neem de tijd om te groeten Zorg steeds dat je geen uur verspilt doe je plichten met spoed maar gedreven, zo win je dikwijls een hele poos dan heb je veel langer dan even En heb je dan vrije tijd vergaard om iemand wat warmte…

rood en bruin de boom én de mens vandaag de dag in hartje herfst!…

Een gynaecoloog uit zuid Zweden was het zat, dat gepiel in die scheden. Coifferen, dát wou ie. En leren dat zou ie. Maar wat een gekut. Daar beneden!…

'een laptopje :-))' mailde ze toen hij vroeg wat ze zou dragen en hoe dat er uitzag zei ze op het oog een heel simpel ding een handjevol toetsen wel wat verborgen maar op gevoel zo tastbaar als wat en eenmaal gevonden blijf je maar surfen, en gaat er een wereld voor jou voor je open…

jouw boeketje geel zomaar op oranjedag maakt mij koningin…

Daar, in dat huis, woont haar eerste woordje hier in dit straatje van stap voor stap De slager op de hoek, naast het poortje, gaf haar een worssie, bij de runderlap Langs het spoor van haar wielerbandjes rijden we nu richting peuterschool, daar ligt het zand van haar speelse…

wauw! witjes, in de achtertuin witjes in de wei, op mijn skatetocht naar Kijkduin, en op de Drentse hei en dagpauwoog hier, dwergblauwtjes daar het wemelt en het wemelt maar zandoogjes in het Haagse Bos landkaartjes in de berm loop of lig ik op steen of mos danst er een bonte zwerm en kleine vos hier, grote vos daar het fladdert…

Wat had ik naar deze dag toegedroomd: mezelf verliezen zou ik bevestigen en jij jouw vinden benamen. Onze luchtkastelen mochten nu wel springen: wij zaten al gemetseld. Nog zie ik onze sprookjesgang… de witte tule rond mijn gelaat had geen schijn van kans te verbergen en jouw vonken brandden terug. Onze 'verslaving' werd bejubeld, zwart…

er klopt iets in m'n binnenste - hóór... het tikt daar een vurig refrein, dat gaat maar zonder pauzes door en stemt mijn hele zijn het bonst en bonst maar, diep in mij klopt het in ieder part, onstuimig tikt het jij, jij, jij, dat hartje in mijn hart…

Je bracht licht in het duister en was bij duister in licht Bij zaken, die het daglicht niet velen kon, brandde jij Je was bij zaaien en bij sterven Donkere dagen nu jouw vlam voorgoed ons delen dimt - want ook jij had je duur - Nu alleen geef ik vuur aan kaarsen en doof brandend…

Ontdoe je van de scherven dit is een nieuw begin ontdoe je van de kerven negeren heeft soms zin Vergeet de slechte zaken doe of ze zijn vergeeld vergeet je druk te maken als 't spel is uitgespeeld Begin de lei onschuldig geschoond van alle kwaad begin vrij en geduldig nu is het niet te laat Dan……

Laat een mens nooit donker staan en evenmin in het naakt doe altijd een lichtje aan zorg dat je warmte maakt en zie, als jíj eens eenzaam bent en huivert van de kou dan kaatst dat licht naar je gezicht en dat verwarmt jóu…

geen tijd nu voor zwijgen bespreek en ontgin de mensheid gedijt slechts bij een woord met een zin geen tijd nu voor sluiten ontgrendel je deur de gang die dan volgt is veel lichter van kleur geen tijd nu voor twijfel volhard in geloof: de wereld geneest niet…

je zond me een stralende zomer die werd zo - doordat ik dat las - maar nu is het herfst, verre dromer je liefs ligt verregend in de plas dus mocht er wat warms overblijven in dit drassige donkere tij aarzel dan niet dat te schrijven drijf je zin met de warmte naar mij en vlot - door je zinnen gedreven - zend ik, uit het meer voor…

de groei geeft zich vol overgave bloot op grond van wederopbloei…

Er was ene Kees in Nieuw-Heeten. Die voelde zich danig gespleten. Dús, een ingreep aldaar. EN HUPSA... KEES WAS KLAAR. Ja verdomd, Klaar was Kees, moet je weten.…

niet de plaats waar ik jou baarde het meest door mij bemind mijn kind meer de grond waarop jij aardde waar mijn liefste cel de ware vond…

wilde marjolein komt tot rust in de armen van de najaarszon…

ik wil je van ik wil je bij ik wil je aan me ik wil je rond ik wil je tot en met me ik wil je langs en naast en door me ik wil je op en achter- ste voor me ik wil je over en onder- ste boven me ik wil je buiten- ste binnen verdomme wel om me…

Ver voorbij - is de wijk van blauwsel binnen handbereik en raap en reuzel op de hoek. Van 'bakkertje, ajuus, bedankt voor klets- en ouwe wijvenkoek.' Ver voorbij - is het blok van elastiek, voor de onderrok en haagsche-dames-hoedjes. Waar 't paard een kar met kannen trok gevuld voor gruttenpaptoetjes…

Dwars door het wilde landschap de paden langs een streep - en langs de hele route houdt dat ons in de greep De weg is uitgestippeld... veel moois doen wij zo aan, toch zou ik heel wat liever het rechte pad afgaan En drinken van de zoeten die daar te schenken staan, er proeven van hun vrijheid zonder daar schuil te gaan En fluiten…

m'n straatje geschrobd of niet - de buurhond heeft er sowieso sch**t aan!…

nu er een ander is die mij sust en me zacht de nacht in kust, zegt dat niet, m'n liefste liefste, dat ook jíj in mij daar rust…

Broodnodig snoof hij zinlozer dan ooit de lucht voor zijn langste vlucht…

de kamperfoelie slingert, de helft al bijna van het imkerwerk…

bijtje, heb je hooikoorts of allergie, de nectaritis of een stuifmeelknie... vloog je domweg tegen een boom, je vleugeltje lam en angelsyndroom... heb je griep of een meeldraaddarm, een zoem in je hart of een stamperarm... kreeg je een mep voor de vierde maal, geen zonnig bestaan en een bijnierkwaal... geef dan de hoop niet helemaal…

groen nog klom ze op de muur bladstil was het toen ze erover viel…

kijk, in de wolken is ze niet, maar wat straalt ze en schijnt gelukkig…

De lesbische freule Charlotte wilde niemand langer bedotten. "Wáárom me schamen 'k blijf toch een dáme... ik poot enkel in Edelman potten"…