Alle inzendingen van Marleen

Staring's stelling dat "we nimmer uitgeleerd zullen zijn, althans niet gedurende de eerstvolgende menschenlevens" veronderstelt ten onrechte dat van uitgeleerd zijn ooit sprake kan zijn. (Staring, op een plakkaat bij de lift in het Gaia gebouw, Wageningen)…

Zelfstandig plantte de tijd zich voort zonder ooit iets anders te doen dan zichzelf te baren.…

Ik zeg je Plinius, het is september. de dichters keren in 't getij. vruchten rijpen aan de warme muren, vergeet dat niet: het zijn de laatste uren van de zomer. warmte, niets kan nog gebeuren. het zijn de stille dagen van het jaar, want alles wordt geduldiger gedragen in veelvoud van de laatste dracht. september weet wat dierbaarheid betekent…

Een blik in jouw ogen Mijn hart gaat tekeer Even verlegen en onzeker Als die allereerste keer Trillend en stotterend Bij die ene lieve lach Die mij intens gelukkig maakt Gelukkig voor die dag En dan dat fijn gevoel Waar ik niet aan wen Dat gevoel diep van binnen Als ik heel dicht bij je ben Van die lach op mijn gezicht Valt alles af te…

Laat hem nou maar mijn reciproke zeef met omgekeerde gaten slingerende centrifuge vol kapotgeslagen lagen ...is het al lang vergeten ik kan er niets aan doen…

Gons dreunend door naar binnen en raak mijn lever, darmen, hart trek verder naar de einden van mijn volledig galmend lijf Zwel aan gezoem! En klink dan vanuit mijn benen, longen, hoofd laat mijn voeten resoneren gij zult trillen, elk gedrocht! Ooh jij zinderende wereld beven, barsten moet je korst schudden, zwaaien, schokken, zwenken..…

Zonder nog een traan te laten rollen Gum ik alles weg Wat me nog aan jou kan laten denken Voor mij ben je niets meer dan een stukje verbrande foto een vaag weggestopte herinnering die ik zonder twijfels verder wegstop om op een mooie zomerdag weer aan je te denken en te beseffen dat ik gek was je ooit te laten gaan Maar ik kan het niet meer…

Hij weet het niet Dat hij alles voor me is Dat ik hem elke seconde mis Hij weet dat hij niks in me ziet Met dit moet ik leren leven Mijn dag zien goed te maken door de dagelijkse taken en maar aan hem blijven denken ik wou dat er een uitknop was Dat hij de emoties niet in mijn ogen las om me aan te kijken met een blik van medelijden ik kan…

Ik weet dat ik hem nooit bereiken zal hij is te oud, te wijs, te anders En nog zal ik er altijd van dromen om in zijn armen te liggen zijn warmte te voelen en te bedenken dat ik gek ben dat dit mijn grootste droom was…

Waarom leer ik Nederlands Als niemand mij verstaat Als niemand naar mij luistert En steeds maar verder praat kijkend in alle hoeken mij overziend Ik schreeuw de longen uit mijn lijf En toch hoort en verstaat men mij niet Dus waarom leer ik Nederlands Als niemand mij verstaat…

bij elke schrede die ik nam veerden mijn weelderige krullen golvend op en neer de zachte zeewind streek mijn jurkje glad en maakte ze zichtbaar die volmaakte borsten lonkende blikken mijn wiegende heupen achterna met zwoele lippen zei ik ze: 'Helaas… mijn vriend daar… smeert me zo in' geile blikken dropen af gelukkig…

tollend langs mijn dronken lippen zoende, tongde, at je me ik, met grote dorst, hapte er op in we snakten, hapten, vraten meer, meer, meer hongerig en hebberig wilde ik, jij wilde jij, ik, samen alles, helemaal wild en woest we namen en zonder het te vragen kregen we toch wat we wilden moe en uitgeput kwam opeens weer…

de school is verlaten het schoolplein is dood de kinderen zijn allang verdwenen vaag vliegen flarden van hoe het was heldere stemmetjes zingen dreunend een klapliedje B… I… N, G, O… maar klinken hol stemmen van vroeger jouwen haar uit een klein huilend meisje vlucht weg tussen schimmen grijze stilte… een groot leeg…

Hoe weinig het ook is ik koester het want die grote hopen onverschilligheid wegen niet op tegen dit kleine beetje liefde…

Voorzichtig nam ik een hapje verdeelde de smaak door mijn mond proefde je slikte het door, en dacht: 'Van jou zal ik houden!'…

neem me maar helemaal hier is mijn witte vlag houd hem maar houd me maar en houd vooral van mij…

Ik geloof niet dat er zoiets als het lot bestaat dat iedere beweging ieder woord bepaalt hoe je leven verder gaat dat alleen met slecht gedrag god je straffen mag dat alleen als je leeft zoals God dat verwacht een leven vol geluk en liefde op je wacht want het lot bestaat enkel in het hoofd van God…

Als ik me opsluit in mezelf diep in mijn verstand en mijn gevoel hoor ik gegil gekrijs zo hulpeloos stemmen die er uit willen zich willen uiten zodat ze kunnen overgaan in vaag geroezemoes van tevredenheid en vriendschap…

Als een rozenblad in een eindeloze regenbui Hulpeloos en zonder doel struin ik rond ik weet niet waar Maar als een rozenblad nat en doorweekt zo voel ik mij…

Als een wespensteek drong het tot mij door het gif langzaam in mijn bloed mijn gezicht vertrekt van de pijn niet om de wespensteek die voelde ik allang niet meer dat had ik al achter mij gelaten Het ging allemaal om hoe jij van mij weg liep en mij deed voelen waar ik zo voor vreesde een gebroken hart…

Ik weet wat ik doe stoppen kan ik niet mijn gevoelens worden verbannen totdat niemand ze meer ziet wraak wil ik nemen wie doet me dit nou aan ik wou dat ik gevoelens had dan kon ik tenminste mijn mannetje staan…

als mijn ogen je ogen vangen onzeker maar willend doordring ik in het moment laag na laag je zien en laat me woord voor woord je wereld influisteren verdrinkend, bovendrijvend adem happend en weer wegzinkend sijpelen we zo maar wat als bronwater rijk aan mineralen en begrijpen ogenschijnlijk dat kijken met twinkelkracht de weg wijst naar…

De dood neemt altijd wie je wilt dat blijft, Het oude vrouwtje dat ligt weg te kwijnen in haar bed wachtend op de greep van de dood om haar ziel, die maar moet wachten en wachten Dan het kleine jongetje. vol aan het onderzoeken, nog lang niet alles gezien, die wordt weggenomen bij zijn ouders zijn leven Het zieltje nog lang niet klaar, nog…

Eens dreef ik rustig door het water In een kabbelende beek Nooit dacht ik aan later Vandaag, dat was waarnaar ik keek Toen begon de beek te stromen Veranderde in een rivier Wilde ik nog verder komen? Of bleef ik voor altijd hier? Op een dag heb ik gekozen Ik wilde zwemmen, weg van hier Ik wilde verder, verder stromen Naar het eind van…

Tralies, muren en een gracht Ver weg van iedereen Je ogen, zijn ze echt zo hard? Ze lijken haast van steen Al zijn ze nog zo donkerzwart Er schemert iets doorheen Een brug die naar beneden zakt Daar sta je, naakt, alleen…

Toen hield het op Voor de versleten sok Zijn werk had hij gedaan Drie jaren lang Honderden voeten Was hij van dienst geweest Samen kon hij alles Samen met zijn sokkenmaat Dit alles is voorbij De versleten sok ligt onder een bruine bananenschil Alleen en met een gat Ooit zat daar een grote teen…

“Only you can make this world seem right,” galmt sentimenteel maar kneuterig door de luidsprekers. De toon werd gezet en een knipoog nodigt me uit naar de dansvloer. Ter plaatse trappelend zegt Hans, de voorzitter van de voetbalclub, dat hij er geen bal van snapt, elk jaar komt er meer volk naar het feest, elk jaar klinkt de muziek anders. En oeps daar…

met vallen en opstaan verankert beetje bij beetje elk voetspoor mijn gehechtheid bij elke stap de gedachte hoe duizelingwekkend je aardigheidjes mij aantrekken met spreidarmen vang ik je walswind je stof uit rulle grond gewaaid poedert mijn gezicht onontkoombaar is de terugkeer naar mijn gang van kruipen met opstand en verval beetje…

uit de nevelen zonder begin tolt blauw gestaag rond haar as ongewoon gewoon nietig in het al heelt ze geslagen door mens en meteoor haar wonden ze spreekt niet, stelt geen vragen, maar ze huilt, ze vloekt boombuigend over weggegomd groen druipen stormnachten haar leed verzinkend in een zee tranerigheid zuchten golven zich te pletter ze…

Samengepakt in twee rechtover elkaar staande duetzitjes worden de reizigers door de verzengende hitte gespoord. Er hangt een broeierige lauwte in de wagon waardoor de tocht beslist niet zonder bezwaren zal verlopen. En toch lijken de passagiers windstille levens beschoren. De trein zwiept pijlsnel door het Vlaamse landschap waar verschroeide graskanten…