Alle inzendingen van jacob+kleve

een jaar en zoveel jaren meer de viervoeters, het gevogelte ze weten het niet en kijken aandachtig rond. ik zie ze enkel vieren in cartoons en animatiefilms zouden ze op die manier gekomen zijn op feestvarken? mogelijkerwijs naarmate de tijd vordert dat het besef het tij zal doen keren opdat niet het levensjaar de gemoedsbeleving dirigeert…

hoe groter het startsaldo hoe groter de spons dit net genoemde hoeft per definitie niet gelukzalig makend te zijn de prijs van hard blokken het volgen van symposia's en voldoende praktijkervaring kan er toe resulteren om de functie te bekleden waar je in je kindertijd al over sprak maar beoefen je vak kundig op een menswaardige wijze ook…

de gouden gids rolt tevergeefs binenshuis om herhaaldelijk te kunnen blijven zoeken naar het gewenste adres. een dier kan door de mens lager worden beschouwd dan zichzelf doch genoeg baasjes die hun gelijke zien in hun miauwende, fluitende blaffende, knorrende, mekkerende hinnikende, balkende, loeiende metgezel. hoe verder wanneer de kat…

ik leg mijn vraag gedegen neer niets blijft het dromen stoppen en niets houdt mij tegen de woorden te rangschikken op geheel eigen wijze die wie stopt mij te kiezen voor deze liefde dagen tollen om mijn hoofd zorgen komen en gaan het verband van deze samenkomst is gebaseerd op het onbekende.…

woorden willen zich prijsgeven door gewillige ziel van bedrevenheid oneindigheid is een lastig begrip ik ken het ontwaken,opstaan en de herinneringen er tussenin ter afsluiting wil ik noemen: ons vrezen is menselijk de stilstand van het vergankelijke hart kan de illusie wekken van eeuwig slapen ik neem aan voor waarheid: de parel van je ziel…

in momentopnames betreur ik mijn menselijkheid mogelijkerwijs een ervaring om te koesteren wanneer ik niet langer meer deel uit maak van het leven dat zo vanzelfsprekend lijkt.…

wij zijn elkanders wonder van een vurige passie omwonden met de warmte van hartstocht met een dieper gelegen liefde die ons heeft gemaakt tot zielsverwanten, puur, oprecht zoals de helderheid van de nacht het universum is aan ons toebedeeld.…

ik zie een zwaan van ijs onder te warm plafond wegvloeiend in aarde opkomend als hyacint geplukt door de liefde de verzegeling is rond.…

zou het opvangen van een glimp van de waarheid de ziel verzachten of mogelijkerwijs verharden. ik heb geen idee hoe vaak de poorten van de hemel zich hebben geopend of het zeldzaam is of niet. ik mag weliswaar de hoofdrolspeler zijn van mijn eigen leven, een nadelige bijkomstigheid is mijn gebrekkige besef. al datgene ik beleef trekt…

mijn onbezonnen jeugdige hart was in de veronderstelling jou een parel toe te kennen. een kroonjaar wijzer herlees ik jouw recentste kaart een lichte twijfel doemt op. ik zou je kunnen schrijven zou, maar het zal niets toevoegen aan het leven dat je kent. nu realiseer ik mij des te meer dat je niet meer bent dan enkel een tijdgenote…

even vereenzelvig ik mij met de vrolijk fluitende postbode genietend van de verse koffie volgend het gehele ochtendtafereel. nu echter de verplichtingen zich aan mij opdringen als een hels kronkelend monster spat de ballon uiteen. wolken omsingelen de zon de lucht van allesreiniger de razende stofzuiger het is een onontkoombaar ritueel…

beschouw dit vers als een steen van betekenis. als een sleutel ter ondersteuning van het geheugen. om de passage te hervatten nu de tijd het toelaat.…

verder terug in de tijd speelde er een wens al ontbrak het aan de mogelijkheid om tot uitvoer te komen. een geitje op het balkon in het hartje van Amsterdam? hetgeen mijn moeder voor ogen had is heden een tuin van welbehagen. waterlelies in bloei sieren de vijver. na de moestuin naderen we het kruidenwiel een uitkomst voor het…

een herinnering zo helder als de dag ervoor. het is de slaapkamer van mijn ouderlijk huis. bedenk mij de koude lucht mijn zichtbare adem. bloemen van ijs aan de binnenzijde van het raam. hetgeen ik beschouwde als een ochtendgeschenk.…

vanwege jou smelt ik zoals chocolade ik bemerk jou in mij mijzelf in jou. hoe wonderlijk jouw bruine huid ik droom je blindelings zoet. jouw scherpe tong als ware een oog reorganiserend mijn innerlijke kamer. herinner de lofzang van de lijster vormend ons symbool blijf, beloof mij blijf.…

slagen die zich sporadisch bij iedere verbeelding versnellen. met in het hoofd een licht bescheiden illusiepretpark. doch het hoge woord om het ijs te breken overschaduwt zich door onzekerheid.…

op het granieten aanrecht staan enkele petroleumstelletjes en bijhorende emaille pannetjes. aan de zolderbalk hangen stukjes pekelspek. in de kelder wekflessen keurig opgesteld met op de grond een vat zuurkool. de deurtjes van de bedstee ogen heldergroen. eenmaal onder linnen en wol is de laatste blik naar Vlekje. en de liefde…

in de kelder staan de wekflessen ernaast een pot zuurkool. in de bedstee wordt geslapen onder linnen en wol. hoog boven het granieten aanrecht hangen stukjes pekelspek. drie petroleumstelletjes met daarop drie emaillepotjes. de sukadelapjes, aardappels boontjes en jus smaken briljant. de bakelieten telefoon gaat over en eenieder…

de tijd zal wel weer geschiedenis hebben geschreven, vast meer dan je had willen weten. herinner de warme zomer het warme gazon, de barbeque nasissend onder het sterrenplafond. novemberregen dat zijn tranen van heimwee maar de gevallen bladeren vormen een loper om jou te verwelkomen.…

hoe vluchtig lijken wijzers de cijfers te passeren anderzijds; hoe gestaag de secondewijzer van de stationsklok waneer er geen rookzuil te bekennen is.…

pas later ontdekte ik dat het innerlijk besef zich de rug had getoond naar de wereld buiten mij waardoor ik nietsvermoedend het leven aanvaardde zoals het mij toekwam. sinds de dag dat ik vol poëzie schoot kreeg dat allemaal een naam. zin na zin volgen de aantekeningen toewerkend opdat de uiteindelijke voltooiing zich mag noemen…

wanneer mijn tevredenheidscilinder kuren vertoont is er sprake van een overdaad aan sociale kontakten.…

het is niet zozeer vanwege de aardappels die voor de nieuwe dag geschild klaarliggen voor thuiskomst. het is niet zozeer vanwege de inspanning die er toe leidt dat vloer, tafel en fornuis glanzen van welbehagen. het is niet zozeer vanwege de retorische vragen, het is juist die heldere kijk door het soms zo troebele water.…

een gelaat dat slapeloos bleek aandoet vanwege de bekende blauwe op de mat. zorgvuldig doch zuchtend wordt het geheel naar waarheid opgestuurd. het onbezwaarde hart troost zich met sterk in prijs verlaagde wiskey.…

mocht ik poëzie ontvouwen tot mijn verbeelding zou ik zeggen zie de akker dromend van gewassen en de liefde gulzig en behoedzaam reikend naar een bestaan waar de wijzers nimmer stil staan.…

de fiets van mijn moeder en mijn zusje achterop ik bij mijn vader met een hengel van carbon. de tabak van zeventien soorten ervoer ik als kind als vertrouwd al waagde ik mij er niet aan. op plaats van bestemming gleed ik van de wal neerwaarts mijn vader echter hielp mij weer opwaarts. nu ik zelf rook is de geur van ooit nog steeds…

er daalt een libel neer op de lelie vlak bij de dobber die zou moeten onderschieten. geurig is het pas gemaaide gras het is niets dan hooien en hooien voor de runderen vredig in het gras. twee vissen zwemmen in de fuik de zonewarmte is overweldigend de twee voorns laat ik vrij. ik kies mijn weg huiswaarts afvragend of ze het nog herinneren…

septemberzon schijnt door blauw gordijn als geruisloze wekker. door het open keukenraam tippelt de makke raaf op elegante wijze binnen. ik deel het ontbijt en opnieuw heeft de ochtend mijn droombelevenis opgeëist.…

het toestel staat aan: hoogte- en dieptepunten passeren de revue. over bevroren grond een onnatuurlijk verschijnsel van nevel. de dag erop omzeil ik fietsend de nasmeulende massa voorbij.…

in de voorheen zo warme kamer koele luchtstromingen door het geopende raam. ik focus mij op de zonsondergang de natuur toont haar nachtelijk gewaad.…