Inloggen

biografie: Jan Bontje

"Poëzie en proza": http://janbontje.tripod.com/
"Website Jan Bontje": http://users.skynet.be/evds/jabo100.htm
"Poëgrafie": http://www.hdj.club.tip.nl
Zie ook: "OpSpraak" : www.opspraak.net voor recensies
Zie ook: "Meander": http://auteurs.italics.net/p/index.php?user=bontje
Zie ook: "Polder || Poëzie": http://members.lycos.nl/polderpoezie
Zie ook "Trias Politica":  http://janbontje.tripod.com/triaspolitica/
Zie ook "RECENSIES / diversEzines": http://janbontje.tripod.com/recensies/

Inzendingen van deze schrijver

2 resultaten.

Adenauer de grootste Duitser?

verhaal
1,8 met 18 stemmen 1.303
Voor de start van de tv-serie ‘Unsere Besten - Wer ist der grösste Deutsche?’ op de zender ZDF werd aan 90.000 Duitsers de vraag gesteld wie de grootste Duitser aller tijden was. Er werden interessante namen genoemd. Konrad Adenauer, de eerste bondskanselier van West-Duitsland na de Tweede Wereldoorlog, vond men echter de grootste Duitser… Toen ik dit las moest ik wel even slikken. Ook kwam opnieuw, uit de grauwe mist van het verleden, die door realiteitszin ingegeven dichtregel van de Duitse (!) dichter Heinrich Heine (1797-1856) in mijn gedachten: ‘Denk’ ich an Deutschland in der Nacht / bin ich um den Schlaf gebracht’.
Adenauer werd in 1949 tot de eerste bondskanselier van de nieuwe Bondsrepubliek (West-Duitsland) gekozen - met slechts één stem meerderheid. Hij vormde een rechtse regering. Consequent ijverde hij voor nauwe aansluiting bij het Westen tegen de Sovjet-Unie, waarbij hij felle kritiek ondervond van progressief Duitsland. Mede door zijn toedoen werd Duitsland in tweeën gescheurd. Adenauer had bovendien een grote afkeer van ingrijpende sociale veranderingen. En zo iemand wordt dan nummer één! De Duitsers – althans de 90.000 die ondervraagd zijn – hebben een unieke kans voorbij laten gaan om het gedicht en de gedachte van Heinrich Heine definitief een plek te geven in de geschiedenis.
Ontroerd las ik de namen van twee jonge mensen op de lijst: broer en zus Hans en Sophie Scholl. Als studenten organiseerden zij een verzetsgroep tegen de Hitler-barbarij, genaamd die weisse Rose. Ze werden echter gevangengenomen en op 22 februari 1943 na een schijnproces vermoord. Hún namen hadden op nummer één moeten prijken! Nog vóór Johann Sebastian Bach en Willy Brandt, Goethe en Gutenberg, Karl Marx en Albert Einstein, hoe terecht deze kopstukken ook een plaatsje in de top tien kregen. Ook Ludwig Van Beethoven (die op 12 eindigde) en Wolfgang Amadeus Mozart (20) zouden er geen moeite mee hebben gehad, vermoed ik. Een witte roos zou een mooier sieraad voor Duitsland zijn geweest dan de zwarte adelaar van Adenauer…
© Jan Bontje 2003...

ONDER WIJS

verhaal
2,3 met 29 stemmen 2.005
‘Het kabinet gaat jaarlijks 100 miljoen EURO minder uitgeven voor de aanpak van achterstanden in het onderwijs’ kopten de kranten onlangs. Deze maatregel is een dolkstoot in het hart van de samenleving. Immers, kinderen – alle kinderen - hebben recht op goed onderwijs. Een asociale (antisociale) maatregel dus, die in zijn slechtheid voortreffelijk past in het geheel van financiele maatregelen van het huidige kabinet. Deze financiële slachtpartij staat dan ook niet op zichzelf. Ook heeft hij niets te maken met ‘bezuinigen’. Wie - door de van mededogen gespeende kaalslag van deze regering – wél moeten bezuinigen zijn de mensen aan de basis van de samenleving. Mensen met een laag loon, of met een klein inkomen uit hun eigen winkel of bedrijfje. En vooral mensen met een uitkering: chronisch zieken en invaliden, AOW’ers en WAO’ers. En studenten uit arbeidersgezinnen…
Al deze maatregelen zijn geen toeval. Ze vloeien voort een bewuste politieke keuze. In november 1998 schreef de OESO (Organisatie voor Economische Samenwerking en Ontwikkeling) in zijn rapport ‘De technologieën van de 21ste eeuw’: ‘Alle diensten van openbaar nut, meer bepaald het onderwijs, de gezondheidszorg, de verschillende vormen van sociale zekerheid, alsmede het transport (ook en vooral het openbaar vervoer, JB) en de communicatie, om maar enkele voorbeelden te geven, worden overgeheveld naar de commerciële sfeer van de privé-sector. (…) Als de groeiende sectoren van de gezondheidszorg, het onderwijs en de verzekeringen inderdaad in handen komen van privé-ondernemingen, zouden de budgettaire beperkingen van de openbare sector verminderen, waardoor de interestvoeten (de rentepercentages, JB) zouden dalen, wat uiteindelijk ook lagere financiële lasten betekent voor privé-investeerders.’ Zo komt de aap dus uit de mouw: breek de sociale instellingen en nutsbedrijven af ten faveure van de superwinsten van de multinationale privé-ondernemingen. Balkellende en zijn klas(se)genoten hebben deze les goed in hun oren geknoopt! Zo wordt de indeling van de maatschappij in klassen steeds duidelijker. En vooral schrijnender. Het fabeltje dat de klassenmaatschappij door de zegeningen van het naoorlogse ‘kapitalisme met een menselijk gezicht’ was overwonnen, is nu wel aan flarden gescheurd. (Terzijde: wie naar een klassenloze maatschappij zegt te streven wordt uitgelachen en gehoond, ‘want dat kan niet’… Wie is er nu gek!?)
Maar de dageraad gloort - en gek genoeg altijd rood. (Wie net als ik vroeg opstaat om naar zijn werk te gaan kan dit met eigen ogen zien.) In alle lagen van de bevolking komen mensen in verzet. Zij pikken het niet meer dat de rijken rijker worden en de armen armer. Dat de rijken wél goed onderwijs krijgen maar de overgrote meerderheid, vooral de armen, niet. Dat ouderen in verzorgingshuizen mensonterend ‘leven’ dankzij schandelijke regeringsmaatregelen. Dat, kortom, de beschaving wordt verpatst aan de ‘Multinationale’ voor een handvol zilverlingen. Alleen als men de handen ineenslaat kan het tij worden gekeerd. Wordt men van onder wijs?
© Jan Bontje 2003 ...