Inloggen

biografie: Yvonne de Bruin

Voorstellen Yvonne de Bruin

Ik ben afgestudeerd als econoom en werkzaam als auditor bij een grote verzekeraar. Een auditor geeft onder andere adviezen over risico’s en procesinrichting. Daarbij heb ik onder meer ervaring opgedaan met het structureren van processen. Daarnaast heb ik veel ervaring met vrijwilligerswerk, waarbij ik allerlei evenementen heb georganiseerd, zoals concerten, seminars en workshops. 

Begin 2006 heb ik Opgeruimd Organizing opgericht. Met Opgeruimd Organizing wil ik mijn ervaring bij het opruimen, organiseren en structureren delen met mijn klanten. Hiervoor heb ik een eigen methodiek ontworpen, bestaande uit een zevenstappenplan.  De zeven stappen zijn toe te passen op de organisatie van ruimte, tijd en geld. Natuurlijk blijft het niet bij een advies en ondersteun ik ook bij de praktische uitvoering: samen organiseren we een of meer ruimtes.

Zelf ben ik van nature georganiseerd, maar ik heb mijn zwakke punten, zoals bijvoorbeeld boeken, waarvan ik er altijd meer koop dan ik kan lezen. Bovendien heb ik perioden gekend waarin mijn hoofd niet stond naar het bijhouden van praktische zaken.. Ik weet dus dat zelfs de meest georganiseerde persoon tijdelijk ongeorganiseerd kan zijn.

Schrijven heb ik altijd voor de lol gedaan. Op de site van Opgeruimd Organizing recenseer ik regelmatig boeken die te maken met organizing in de meest brede zin van het woord. Dat is mijn hobbyhoekje. In het verleden heb ik veel stukken geschreven voor een fanclubblad. In mijn werk schrijf ik ook veel rapporten en notities.

Voor meer geschreven tekst van mijn hand, ga naar de site van Opgeruimd Organizing: www.opgeruimdorganizing.nl.


Inzendingen van deze schrijver

70 resultaten.

Opruimen in crisistijd

dagcolumn
1,7 met 7 stemmen 448
Ook ik ontkom er niet aan: de crisis. Al een paar weken heb ik er niet over geschreven, maar nu moet het er toch van komen. Kan organizing helpen bij de kredietcrisis?
Die hulp kan alleen op individueel niveau zijn, laten we daar helder over zijn. Het meest voor de hand liggende voordeel is dat je spullen kunt verkopen of ruilen die je niet meer nodig hebt. Zo zorg je voor wat extra armslag.
En als je goed weet wat je hebt aan spullen, dan verspil je in elk geval geen geld aan onnodige aankopen. Sterker nog, je komt misschien allerlei dingen tegen die je vergeten was. Die dingen lijken weer als nieuw. Daardoor hoef je even niets nieuws te kopen, wat je uit de hoeken en gaten van je eigen huis haalt voelt al als nieuw.
Ook is het prettig om je financiën op een rij te hebben. Als je weet wat je zoal uitgeeft en waaraan, dan weet je in elk geval hoe je er voor staat. Misschien kun je wel wat bezuinigingen doorvoeren. Je voorkomt bovendien dat je rekeningen te laat betaalt en je weet wat je uit kunt geven. Dat geeft een prettig gevoel. ...

Schuimpjes

dagcolumn
2,2 met 5 stemmen 858
Een mens is geneigd om het plezier op korte termijn te stellen boven plezier op de langere termijn. In de jaren zestig deed Walter Mischel een experiment met vierjarigen. Zij werden twintig minuten alleen gelaten met een schuimpje. Als ze het schuimpje niet op zouden eten, dan kregen ze nog meer schuimpjes.
Voor een vierjarige is dat natuurlijk erg lastig. Maar keer op keer blijkt dat het voor volwassenen ook erg moeilijk is om die impulsen te bedwingen. Daarom is het lastig om te lijnen: die chocolade of dat gebakje nu is veel te lekker om te laten staan. Dat afvallen heb ik nu niks aan. Of sporten: ik heb nu geen zin om van de bank te komen en of ik op de langere termijn echt iets heb aan een betere conditie, dat moet nog blijken. En opruimen natuurlijk ook: nu moet ik iets doen wat ik niet leuk vindt, maar ik ben niet zeker van het resultaat en ook niet van de voordelen van het resultaat. Dus doe ik het maar niet. Dat leidt tot uitstelgedrag.
Om iets voor elkaar te krijgen in het leven is het echter van cruciaal belang om een klein ongemak op korte termijn te accepteren om op de lange termijn iets te bereiken. Nu studeren om later een goede baan te krijgen. Nu opruimen om straks gemakkelijk alles terug te vinden.
Impulscontrole is te leren. Het helpt om te weten hoe het werkt. Je denkt dan eerder: ‘natuurlijk heb ik geen zin om op te ruimen. Ik wil immers niet nu iets vervelends doen, maar ik weet dat ik het resultaat wel wil, dus ik doe het toch.’ Dan maak je onderscheid tussen het vervelende gevoel en de bijbehorende actie: je doet het toch ondanks dat je het niet leuk vindt. Dus, wat is uw schuimpje? En hoe lang kunt u het schuimpje bewaren als met een grotere beloning in het vooruitzicht?...

Stroom

dagcolumn
2,0 met 8 stemmen 269
Stroomstoring in Rotterdam. Het zet je wel even aan het denken over onze afhankelijkheid van stroom. Dat je computer het even niet doet, is tot daar aan toe. Hoewel het in mijn geval wel betekent dat ik niet kan werken. En een keertje in het donker naar het toilet gaat ook nog wel. Deze storing was overdag, dus je zit niet meteen helemaal in het donker.
Koffie en thee wordt ook lastig. Gelukkig kook ik op gas, dus dan heb je nog iets van een uitwijkmogelijkheid. Maar heb ik mijn fluitketel eigenlijk nog wel? Tegenwoordig heeft iedereen een waterkoker. Veel telefoons hebben tegenwoordig stroom nodig om te werken. Dan ben je blij als je mobiel is opgeladen. Om van de verwarming nog maar te zwijgen (werkt de stadsverwarming zonder elektriciteit?). Gelukkig was het niet koud.
Nou ja, het zijn natuurlijk allemaal moderne ongemakken. De BBC heeft eens een familie laten leven zoals in de negentiende eeuw. En dan blijkt het leven een stuk moeizamer zonder elektriciteit en warm en koud stromend water. Het is gewoon veel harder werken als je je warme water eerst zelf moet opwarmen. Of als je eerst een lamp moet vullen voordat je licht hebt. En dat is dan ook nog eens veel minder licht dan we gewend zijn.
Het voordeel is natuurlijk dat je zonder elektriciteit even een heleboel niet kunt: niet mailen, niet winkelen, geen radio, geen televisie. Alle moderne manieren om jezelf af te leiden doen het even niet meer. Zo kom je weer eens toe aan een boek, heb je weer eens tijd om na te denken of om gewoon even niks te doen. Voor eventjes is het zo gek nog niet, zo’n stroomstoring. Maar het moet natuurlijk niet te lang duren....

Nu en later

dagcolumn
2,7 met 11 stemmen 435
Er zijn van die dingen, waarvan je weet dat je ze moet doen, maar je doet ze niet. Of je weet dat je ze beter nú zou kunnen doen, in plaats van later. En toch doe je het niet. Veel mensen hebben dat met opruimen.
De vraag is, waarom dat gebeurt en waarom juist met opruimen. Soms heb je het misschien echt heel druk en hebben andere dingen prioriteit. Of je bent hoognodig aan ontspanning toe. Maar meestal is het uitstelgedrag als je even gaat mailen als je weet dat je eigenlijk je administratie moet doen. Of als je even gaat winkelen als je eigenlijk die stapel weg zou moeten werken.
Als ik mensen vraag wat hun associatie is bij opruimen, dan krijg ik meestal een aantal negatieve en positieve antwoorden. De negatieve zijn bijvoorbeeld: het houdt nooit op, het kost tijd, ik weet niet waar ik moet beginnen. Positieve zijn: het geeft ruimte, alles ruikt zo lekker, ik kan weer alles vinden. Ofwel: de negatieve associaties gaan over het proces, het doen. De positieve associaties hebben te maken met het resultaat.
Dat is lastig, want dat betekent dat opruimen en organiseren in eerste instantie niet leuk is. Het doen is niet leuk en beginnen is dan helemaal een ramp. Het is net als met sporten: nu blijf je het liefst op de bank zitten, maar je weet dat je je op de langere termijn fitter voelt als je wel gaat sporten. En de vergelijking met lijnen ligt voor de hand, voor al die mensen die morgen gaan beginnen. ...

Held

dagcolumn
2,6 met 10 stemmen 495
Eén van mijn favoriete films aller tijden is The Sting. Een film met Paul Newman en Robert Redford als oplichters die een veel grotere oplichter te pakken nemen. Hoe ze dat doen, daar gaat de hele film over. Het is The Usual Suspects in de jaren zeventig. Een beetje langzaam nu, maar de clou is nog altijd briljant.
Paul Newman is overleden. Eén van de laatste echte helden uit de film, wat mij betreft. En een held die tot het laatst aan toe in tact is gebleven. Vaak stellen helden je na een tijdje teleur. Meestal omdat het ook maar mensen zijn. Ze gaan scheiden, slaan iemand in elkaar of blijken opeens hele nare mannen die voorzitter zijn van de National Rifle Association.
Niet Paul Newman. Ik vermoed dat hij de enige Hollywoodster was met een solide huwelijk (wel met z’n tweede vrouw). Ik volg de roddels niet zo, maar volgens mij had hij vooral een rustig leven, buiten de film. Zonder drugs en geweld. En dan had hij ook nog Newman’s Own. Sauzen en snacks, organisch geproduceerd en de opbrengst gaat naar goede doelen. Naar het schijnt ooit begonnen met een saus van Newman zelf.
Niet dat het een braverik was, daarvoor hield hij te veel van snelle auto’s. Misschien wel meer dan van acteren. Hij was altijd bang dat hij zijn succes alleen te danken had zijn uiterlijk. En niemand zal natuurlijk ontkennen dat die ogen er iets mee van doen hadden. In 1969 zei hij in Playboy: „Als ik vandaag zou sterven, zouden ze op mijn grafsteen kunnen schrijven: hier ligt Paul Newman, gestorven op zijn 43ste, een mislukking doordat zijn ogen ineens bruin werden.”...

Van miljonair naar bedelaar

dagcolumn
1,4 met 8 stemmen 425
Een Belgische man was bedelaar en werd drie jaar geleden miljonair door een erfenis. Nu is hij al het geld weer kwijt en bedelt hij weer in de Brusselse metro. Hij leende het geld uit aan vrienden en bekenden (en kreeg het blijkbaar niet terug) en investeerde in aandelen die nu niets meer waard zijn.
Hij geeft de schuld aan Bush en de kredietcrisis. En die zijn ook wel verantwoordelijk te noemen voor de daling in de aandelenprijzen. Maar ik denk toch dat dat niet het hele verhaal is.
Iedereen heeft andere ideeën bij geld. Positieve of negatieve ideeën. Geld geeft veiligheid of is juist smerig. Of je hebt het idee dat je het niet waard bent om veel geld te hebben. Sommige mensen hebben en houden geld, anderen zien altijd weer een manier om het kwijt te raken. Je kunt dan de wereldeconomie de schuld geven, maar het heeft ook met jezelf te maken. Met je ideeën over geld.
Eigenlijk gaat het helemaal niet over geld, maar over waar geld voor staat. Dat is waar je echt naar op zoek bent. Dus als je zekerheid zoekt, dan kun je nog zoveel geld sparen. Het zal je nooit genoeg zekerheid geven. Tot je je realiseert dat er geen zekerheid is in deze wereld en je het idee van zekerheid kunt loslaten. Dan is geld weer gewoon een middel om je doelen te realiseren en kun je er evenwichtig mee omgaan. ...

Cijfers nee, plaatjes ja

dagcolumn
2,3 met 10 stemmen 1.588
Het overkomt me vaak: ik kom iemand tegen en ik weet dat ik die persoon ken. Ik herken zijn of haar gezicht. Maar wie is het ook al weer en waar ken ik die persoon ook al weer van? Vanaf nu kan ik wetenschappelijk onderbouwen hoe het komt dat ik wel het gezicht heb onthouden, maar niet de naam.
Ons werkgeheugen heeft een capaciteit van ongeveer 7. Zonder geheugensteunjes kun je maximaal 7 willekeurige dingen onthouden, zoals getallen of boodschappen. Als je erg je best doet kom je tot 9 of 10. Maar dan moet je dat heel bewust gaan doen.
Telefoonnummers lukt dus nog net, vooral omdat je het begin vaak al weet. Dat alle mobiele telefoonnummers met 06 beginnen weet iedereen en het netnummer van Rotterdam of van je eigen woonplaats weet je ook al, dus dan hoef je nog maar 7 of 8 getallen te onthouden (niet dat iemand nog telefoonnummers hoeft te onthouden tegenwoordig, maar het gaat om het idee).
Wat blijkt nu? Plaatjes onthouden kunnen we veel en veel beter. Neurowetenschapper Timothy Brady liet mensen 3.000 afbeeldingen zien in 3 uur tijd. Elke afbeelding was maar 3 seconden zichtbaar. Daarna liet hij steeds twee foto's zien die een beetje van elkaar verschillen met de vraag welke van de twee ze al gezien hadden. De proefpersonen hadden minimaal 87 procent hiervan goed. Dat zijn ruim 2.600 plaatjes. ...

Michael Palin

dagcolumn
2,8 met 9 stemmen 487
Om de een of andere reden had ik nog nooit iets gezien van Michael Palin. Wel steeds gelezen dat zijn programma’s zo leuk en geweldig zijn. Dus toen de serie Michael Palin’s New Europe begon, dacht ik dat ik maar eens moest gaan kijken. Het onderwerp is de stand van zaken in de voormalige Oostbloklanden en dat spreekt me aan. En dan zo’n gelauwerde presentator. Dat moet leuk zijn.
Meteen de eerste keer dacht ik al: wat voor toeristenfolder is dit? Een parade van bezienswaardigheden, wat landschappen, wat mooie uitzichten. Interview iemand die iets afweet van de streek of plaats waar je bent en dan heb je een reisprogramma? Vraag dan ook vooral steeds hoe erg het was tijdens de communisten. En ook hoeveel duurder het leven nu is en of de mensen terugverlangen naar vroeger.
Ik had er iets meer van verwacht, maar besloot het nog een kans te geven. Alles lijkt immers te kloppen: mooie beelden, een beetje informatie maar niet te veel, geen gezeur over de ontberingen van de reis, genoeg couleur locale, een Engelsman met flink wat understatement. De ingrediënten zijn prima. Maar zoals altijd: alleen de ingrediënten maken nog geen smakelijke maaltijd.
Ik nam het programma op, omdat ik niet live kan kijken. En opeens had ik er vier op de HD-recorder staan. Ik keek dus niet. Ik merkte dat ik het gewoon niet interessant genoeg vond, niet genoeg diepgang, niet genoeg nieuwe informatie. Eigenlijk kan het me niks schelen, bedacht ik. Dus heb ik alle vier de afleveringen gewist en ik stop met kijken. Michael Palin: hij laat me koud. ...

Bore out

dagcolumn
2,3 met 12 stemmen 621
Nee, geen spelfout. Dit is een echt bestaande term en het tegenovergestelde van een burn out. Als je je kapot verveelt op het werk of je werkt onder je niveau, dan raak je ook gestresst. Volgens mij was dat allang bekend, maar nu heeft iemand er een catchy term bij bedacht. Dat doet het altijd goed, natuurlijk.
In oktober komt er zelfs een boek over uit (met dezelfde titel). Het schijnt dat maar liefst 15 procent van alle werknemers er last van heeft. En dat wordt niet erkend, want stress is de norm. Dus als je zegt dat je je eigenlijk verveelt, dan val je buiten de boot. Veel mensen die zich vervelen durven dat dus niet te zeggen en doen maar alsof ze het druk hebben.
Ik moet zeggen, bij een spelletje managementbingo is deze term beslist drie keer woordwaarde. Ik weet gewoon niet of dit nou een echt probleem is of gewoon een poging om een nieuwe hype te creëren.
Natuurlijk is het niet leuk als je een baan hebt waarin je weinig tot niets te doen hebt of onder je niveau werkt. In het eerste geval kun je natuurlijk altijd leren om je eigen werk te creëren. Gewoon zelf iets oppakken. Als je in een organisatie werkt waar mensen niets zitten te doen, dan moet er iets te verbeteren zijn. Als je onder je niveau werkt, dan lijkt me dat je moet (blijven) proberen om op je niveau te gaan werken. Als dat niet lukt, kun je uitzoeken hoe dat komt, al dan niet met een coach. ...

Keuringsdienst

dagcolumn
2,4 met 12 stemmen 1.194
Een bericht van maandag: hebben ze eindelijk de acrylamide min of meer uit de frites en de chips, blijkt er een andere stof in te zitten die nog veel schadelijker is: glycidamide.
En zo gaat het verder. Bijna dagelijks horen we berichten over voedsel. Soms negatief, soms positief. Soms tegenstrijdig. De oogst van augustus: er zit te veel zout in kindersnacks, broccoli herstelt schade bij diabetes, visolie capsules van het huismerk zijn goed en goedkoop, een ei als ontbijt helpt bij dieet, gemarineerd vlees bevat minder kankerverwekkende stoffen als niet gemarineerd vlees (bron:nu.nl). En dan zijn er nog een stuk of wat andere berichten over diëten.
Ik heb lang te horen gekregen dat je maar één ei in de week mocht eten, toen kwam het bericht dat je rustig elke dag een ei kunt eten en nu helpen eieren je zelfs met afvallen.
Dus ben ik er maar mee gestopt om aandacht te schenken aan die berichten. Wat de ene dag goed is, is later weer slecht en andersom. Ik probeer maar gewoon gevarieerd te eten, met dagelijks wat groente en fruit. ...

Out of touch

dagcolumn
2,0 met 9 stemmen 450
Mensen met een harddiskrecorder kijken ongeveer negen procent van hun programma’s vanaf hun recorder, las ik. Een heel aardig marktaandeel vond de meneer die het onderzoek had gedaan. Gemiddeld kijkt 0,7 procent ‘uitgesteld’, dus dan is negen procent inderdaad niet slecht.
Sinds wij een harddiskrecorder hebben kijk ik zelf zo ongeveer 100 procent uitgesteld. Echt gemiddeld kijkgedrag vertoon ik dus niet. Het gevolg is ook dat ik nauwelijks meer reclame zie. Heerlijk vind ik dat. Het scheelt een hoop tijd en ergernis.
Oké, je kunt op het werk niet altijd meepraten over ‘leuke’ reclames. Met al die verschillende tv-zenders is reclame zo ongeveer het enige wat we nog gezamenlijk hebben en dan wordt het opeens een gespreksonderwerp.
Iets anders is dat je sommige merken niet echt meekrijgt. Ik ben toch al nooit iemand die daar erg op let. En dan heb je opeens het Ortel Zomercarnavel, het LG Amsterdam Tournament en de Jupiler League. En ik weet best dat dat niet allemaal nieuwe merken zijn, ik begrijp dat Jupiler zelfs al behoorlijk oud is. Maar toch: in eerste instantie geen idee. Inmiddels heb ik wel begrepen dat het bier is, zelfs ik ontkom daar niet aan. ...

Komkommers

dagcolumn
2,3 met 9 stemmen 960
Twee komkommerberichtjes van deze week, in de categorie ‘waar moet het toch heen met deze wereld’. De eerste gaat over liefdesverdriet. In het AD van 4 augustus lees ik dat dat tegenwoordig een posttraumatische stressstoornis oplevert. Er is dringend meer aandacht voor nodig, stelt liefdesconsulent Roel van Duijn. Van Duijn heeft een scherpe neus voor komkommers, want volgens mij was hij vorig jaar rond deze tijd ook in het nieuws met soortgelijke berichten.
Natuurlijk wil ik niemands verdriet bagatelliseren. Het kan een schok zijn als je geliefde je verlaat en dat gaat zeker gepaard met alle stadia van rouw. Daar twijfel ik niet aan. Wat me tegenstaat in dit bericht is dat er een probleem van wordt gemaakt. Een probleem waarvoor je blijkbaar hulp nodig hebt. Ik dacht altijd dat liefdesverdriet bij het leven hoort. Zoals elke mindere periode. Je voelt je een tijdje slecht en daarna krabbel je weer op. Zoals dat gaat in het leven. En als dat alleen niet lukt, dan zijn er genoeg mogelijkheden om hulp te vragen.
In De Pers van 5 augustus lees ik over de verwenindustrie voor peuters. Ook de allerkleinsten moeten er tegenwoordig al aan geloven. Manicure en pedicure, make up, het is allemaal beschikbaar voor peuters en kleuters. Er zijn zelfs naaldhakken voor baby’s (pardon?). Allemaal in de Verenigde Staten, natuurlijk, dat dan weer wel. Blijkbaar is de druk op ouders zo groot dat ze denken dat elk kind een ster moet zijn en wil iedereen zich meten met de kinderen van Hollywoodsterren. De laatste trend is een speen van Dior voor veertig dollar.
Deze twee berichten vielen me gewoon op, maar als ik kijk of ze iets met elkaar gemeen hebben, dan kom ik op controle. Alles moet beheerst worden tegenwoordig en gestuurd. Verdriet mag niet meer gewoon verdriet zijn, maar moet een naam hebben en een hulpverlener. Een kind mag niet meer gewoon kind zijn, maar moet zich al meteen gedragen als een volwassene en beziggehouden worden als een volwassene, consumeren als een volwassene. ...

Zomer

dagcolumn
2,1 met 12 stemmen 1.147
Eindelijk is het mooi weer. Natuurlijk is het nu meteen weer erg warm, maar zo gaat het nou eenmaal in dit land. Mij hoor je niet klagen.
Ik werk de zomerperiode meestal door. Mijn vakanties hou ik in voor- en najaar. Toch is het werken met dit weer anders. Veel collega’s zijn met vakantie, dus je kunt niet alles doen wat je zou willen doen. Wat ik wel doe zijn van die acties waar ik maar steeds niet aan toe kwam: dingen die rustig uitgewerkt moeten worden en waar ik een beetje mee moet rommelen voordat het wat wordt. In de koelte van de kantoorairco kan ik prima nadenken.
Het is een beetje zoals werken tussen Kerst en Oud en Nieuw, dat voelt ook altijd anders. Meer relaxed en alsof er niet zoveel hoeft. En ondertussen krijg ik dan toch nog wat gedaan. Als iedereen straks weer aan het werk is, dan ben ik helemaal voorbereid.
Als je ’s ochtends zonder jas op de fiets kunt stappen, dan voelt dat ook al meteen stuk feestelijker dan anders. Thuis ga je toch ook andere dingen doen. Je gaat al gauw eens even buiten zitten met een drankje en de televisie blijft uit. Je mijmert en staart wat voor je uit. ...

Rommelen

dagcolumn
1,6 met 8 stemmen 624
Meestal ben ik tamelijk doelgericht, ik werk met lijstjes voor de korte termijn en doelen voor een jaar. Allemaal helder. En het grootste gedeelte van de tijd houd ik me daar mee bezig. Dat moet wel, want er is veel te doen.
Maar soms is dat opeens even klaar. Het begint met het zoeken van afleiding. Dan ga ik huishoudelijke klusjes doen of spelletjes op de computer. Dat is fase 1, ontwijkend gedrag.
Daarna komt het rommelen: hier en daar wat oppakken, eens iets kleins intikken, een stukje lezen, een paar artikelen uit een tijdschrift halen. Wat dingen opbergen en wat dingen wegdoen die ik niet meer nodig heb. Ik doe dan wat me te binnen schiet en wat me voor de handen komt. Niets geplands aan en lijstjes komen er al helemaal niet aan te pas.
In minder drukke tijden doe ik dat wekelijks. Ongecoördineerd door het huis lopen, noem ik dat. Zonder zichtbaar doel hier en daar wat oppakken. Maar als dat er niet van komt, dan is er altijd een moment dat ik er bijna toe gedwongen ben. Dan komt er niets meer terecht van mijn lijstjes. ...

Verslaafd

dagcolumn
1,6 met 9 stemmen 514
Een tijdje geleden las ik in NRC Handelsblad dat je verslaafd kunt raken aan verdriet. De meeste mensen wennen uiteindelijk aan het verlies van een dierbare. Sommige mensen houden vast aan een verlangen naar de dierbare en blijven dagdromen over de tijd dat die persoon er nog was.
Het blijkt dat daarbij delen van de hersenen worden geactiveerd die met pijnverwerking te maken hebben, maar ook het beloningscentrum. Zoals Dr. Phil altijd zegt: alles wat je doet heeft ergens een voordeel, anders zou je het niet doen.
Als dat zo werkt bij iets extreems als rouw, dan werkt het zeker bij iets alledaags als opruimen en organiseren. Er zijn altijd kosten en baten. Dus kost het tijd om spullen te zoeken en soms kost het geld omdat je een rekening niet op tijd betaald.
Maar het levert ook iets op. Dat zal voor iedereen weer anders zijn. Als je iets niet kunt vinden, dan hoef je er bijvoorbeeld niet aan te beginnen. Administratie is vervelend, dus is het handig als je de rekeningen niet ziet of toch niet kunt vinden, dan hoef je het ook niet te gaan doen. ...

Vakantie in een dag

dagcolumn
1,9 met 9 stemmen 454
Opvallend is dat toch altijd: als je een dagje of een weekend weg bent geweest, dan lijkt het achteraf altijd veel langer te zijn. Neem afgelopen vrijdag, ik was een dagje naar Zeeland.
Lekker ontspannen vertrokken, voor mij is het ontspannen om niet te vroeg weg te gaan. Onderweg bij het Grevelingenmeer een lekker kopje koffie gedronken met een appelpunt. Een beetje rondlopen in Renesse en Burgh-Haamstede. Het was lekker weer, dus meer terassen, een beetje shoppen, een beetje rondkijken. De dag ging snel voorbij.
’s Avonds weer ontspannen terug, voordat het helemaal donker is, zodat je niet bij nacht over de onverlichte tweebaansweg hoeft. Eigenlijk niets bijzonders. Hoewel het niet iets is wat ik elke week doe. En als ik dan terugkom ben ik moe en voldaan. De volgende dag ben ik weer helemaal vol energie en heb ik het gevoel alsof ik veel langer ben weggeweest.
Mensen die het weten kunnen zeggen dat het komt doordat je nieuwe ervaringen opdoet. Op het moment zelf vliegt de tijd voorbij. Maar omdat je dingen doet die je niet vaak doet, onthoud je ze beter. En lijkt het in je herinnering langer. ...

Timemanagement

dagcolumn
1,9 met 9 stemmen 452
Met een baan en een eigen bedrijf heb ik het meestal druk. Vooral nu het met mijn bedrijf steeds beter gaat. De hoeveelheid tijd in een dag blijft hetzelfde, dus als je meer te doen hebt, dan moet je ergens op bezuinigen.
Soms betekent dat gewoon dat je minder tijd verspilt aan televisie kijken en lezen van artikelen in kranten en tijdschriften die best leuk zijn, maar eigenlijk niet zo heel interessant. Maar veel bezuinigingen zijn minder goed: minder slapen, minder zomaar in de zon zitten om op te laden, minder fictie lezen (geen, in feite), minder spullen opbergen (niet zo handig als je organizer bent en mensen juist vertelt hoe belangrijk dat is).
Er zijn ook twijfelgevallen: niet meer elke dag een betaalde krant, maar alleen in het weekend. Jammer misschien, maar dat kan ook wel een goed besluit zijn, zeker met al die gratis kranten van tegenwoordig. Multitasken ben ik meestal niet voor, maar sommige dingen gaan prima samen: lamineren en tegelijkertijd strijken of folders printen tijdens het koken. Misschien is dat gewoon efficiënt met je tijd omgaan.
En dan is er nog columns schrijven in de trein. Kortere columns. In welke categorie die valt, is aan jullie....

Een kwestie van talent

dagcolumn
1,2 met 8 stemmen 795
Er lijkt een soort debat gaande over talent. Er zijn zelfs wetenschappers die betwijfelen of talent wel bestaat. En talent is dan iets wat aangeboren is, in plaats van door opvoeding gestimuleerd. Anderen beweren weer dat talent wel degelijk bestaat (zie bijvoorbeeld de NRC van 14 juni 2008). Ik dacht dat het oude nature-nurture debat wel een beetje was afgerond (met een gelijkspel), maar blijkbaar woedt het hier nog volop.
Talent, als het bestaat, is in elk geval niet de enige voorspeller van succes. Je moet vooral ook hard werken. Veel uren maken. Het verschil tussen succesvolle schakers en middelmatige schakers zit vooral in het aantal uren dat ze aan schaken besteden. Gemiddeld twee uur per dag extra over een lange periode. En ook succesvolle muzikanten moeten dagelijks uren blijven oefenen.
Dat is ook wel herkenbaar. Iedereen kent wel de intelligente student of de getalenteerde voetballer die er toch niets van bakte, wegens gebrek aan motivatie. Wel talent, geen resultaten.
Eerlijk gezegd vind ik het wel bemoedigend. Als je iets gaat doen wat je leuk vindt, waarvoor je gepassioneerd bent, dan heb je altijd kans om er goed in te worden, als je maar stug volhoudt en er veel tijd aan besteedt. En omdat je iets leuk vindt, is het niet erg om daar veel tijd aan te besteden. (natuurlijk, natuurlijk er zijn grenzen, op je veertigste nog topvoetballer worden is wat veel gevraagd, maar trainer kan misschien weer wel, als voetbal je passie is.)...

Verbeter de wereld, begin in je keuken

dagcolumn
1,7 met 6 stemmen 771
Je komt ergens wonen en je deelt je huis zo logisch mogelijk in. Maar dat doe je op de dag van de verhuizing of vlak daarna. Je hebt het huis dan nog niet echt gebruikt.
In de eerste week verschuif je nog eens wat, maar daarna heb je het gevoel dat alles altijd zo geweest is. En dat het ook zo blijft. Al heel snel is het niet meer nieuw voor je. De indeling van het huis is zoals die is. En eventuele bijbehorende ongemakken accepteer je gewoon.
Dus als je ver moet lopen om iets te pakken dan doe je dat. Na twee weken denk je daar al niet meer over na. Gewenning, gewoonte, gemakzucht? Ik weet het niet. Maar volgens mij ben ik niet de enige bij wie het zo werkt.
Neem nou onze keuken. Als ik kruiden gebruik dan moet ik eigenlijk altijd de hele keuken door. En ook als ik aluminiumfolie en ovenpapier pak. Ik heb dat allebei in een lade. Oké, het is misschien maar drie meter, maar met een hete pan in je handen kan dat een heel eind zijn. Vorige week zag ik opeens het licht: als ik die twee lades nou gewoon eens omruil! Werkt natuurlijk veel beter, nu heb ik tenminste de dingen onder handbereik. ...

Geluk (2)

dagcolumn
1,2 met 5 stemmen 2.331
Vorige week schreef ik dat we aan de top van de piramide van Maslow zitten. En dat meer geluk voor ons zit in zelfverwezenlijking. De hoogste verdieping van de piramide. Ik ging er maar even van uit dat we de andere verdiepingen van de piramide achter ons hadden gelaten. Maar is dat zo?
Dat dachten we. Honger en dorst, dat lukt wel, hier dan. De tweede verdieping gaat over veiligheid. We dachten dat we daar ook wel klaar mee waren. Maar nu blijken er toch nog dingen te zijn die onze veiligheid bedreigen. Komt daar onze obsessie met veiligheid vandaan? We dachten dat we dat stadium gepasseerd waren. En nu blijkt dat niet zo te zijn. Dat valt enorm tegen.
Ook met die zelfverwezenlijking is het niet altijd goed gesteld. We kiezen daarvoor vaak niet de juiste middelen. Niet de middelen waarmee we onszelf verwezenlijken, maar middelen die horen bij een eerdere stap in de piramide. Spullen bijvoorbeeld, zoals merkkleding en dure auto’s. Of drank en sigaretten. Afslankmiddelen en plastische chirurgie.
Allemaal dingen waarvan we denken gelukkig te worden. En onze maatschappij moedigt dat zoveel mogelijk aan, drijft er op. Alle reclame is er op gericht: koop dit, gebruik dat en je wordt gelukkig. Maar we worden er niet echt gelukkig van. En dus blijven we zoeken. En daar verdient dan ook weer een hele industrie van zelfhulpmiddelen aan. ...

Geluk

dagcolumn
2,2 met 10 stemmen 368
Uiteindelijk is dat toch wat we allemaal willen, geluk. Waar we continu naar op zoek zijn. We bedoelen dan meestal niet geluk hebben. De loterij winnen, dat is geluk hebben. Wat we bedoelen is gelukkig zijn.
Vandaar dat er veel wordt geschreven over hoe je (meer) geluk kunt bereiken. Tik het woord Geluk in als zoekwoord bij Nederlands grootste internetboekhandel en je krijgt 772 hits. Niets mis mee, zou je zeggen. Hoe meer geluk, hoe meer blije mensen en hoe beter we met elkaar omgaan. Dat is goed voor de maatschappij.
De laatste tijd wordt er steeds meer geschreven tegen de ‘geluksindustrie’. Op zich kan ik het sentiment wel waarderen. De achterliggende gedachte is, denk ik, dat somberheid en narigheid bij het leven horen. Dat we ons niet altijd en voortdurend gelukkig kunnen voelen. En dat we niet moeten proberen die gevoelens met een pilletje weg te slikken.
Aan de andere kant: mensen streven nou eenmaal naar meer geluk. En wij hebben al heel veel geluk in dit deel van de wereld. Dus richt dat streven zich op andere dingen dan voorheen. Aan onze basisbehoeften is in de meeste gevallen voldaan. We hebben eten, drinken en een dak boven ons hoofd. ...

Vakantiegevoel

dagcolumn
1,7 met 7 stemmen 699
De afgelopen weken was ik met vakantie. Een echte nietsdoen vakantie was het. Met veel zon, terrassen en boeken. Zo af en toe heb ik dat echt nodig. Maar als ik weer thuis kom, vraag ik me altijd af waarom ik dat gevoel van ontspanning niet vast kan houden.
Nou ja, eigenlijk weet ik het wel: zodra ik thuis ben moeten er weer dingen geregeld worden. Dingen die niet geregeld worden als ik het niet doe. Er moeten acceptgiro’s betaald worden, de was moet gedaan. Ik moet nadenken over wat ik ga eten en in de meeste gevallen moet ik dat eten nog zelf kopen en klaarmaken ook.
En vooral moet ik vooruit denken. ’s Avonds bedenk ik hoe de volgende dag er uit ziet en wat ik dan mee moet nemen en aan moet trekken. Boodschappen doe ik hooguit twee keer per week, dus ook dan moet ik nadenken wat ik de komende dagen ga eten. En zo plan ik me suf. Ook allemaal niet erg, want uiteindelijk maakt het mijn leven eenvoudiger als ik vooraf bedenk hoe de week er ongeveer uit ziet.
En dat is nou net het heerlijke van vakantie: ik bepaal op de dag zelf wat ik ga doen en wat ik ga eten. Het enige criterium is: waar heb ik zin in. De kledingkeuze is beperkt tot wat ik bij me heb en voor eten loop ik naar een restaurant. ...

Tijd voor mezelf

dagcolumn
1,4 met 11 stemmen 1.155
Veel mensen beschouwen opruimen als een vervelend iets, wat ook nog gedaan moet worden. En je moet al zoveel. Ik realiseerde me laatst dat ik opruimen eerder als ontspanning beschouw. Na een inspannende klus ga ik even lekker opruimen. Even wat kranten uitzoeken, losse spullen terugleggen op hun plek. Je hoeft er niet heel hard bij na te denken.
Dus als ik hard gewerkt heb dan gebruik ik dat om even tot mezelf te komen. Vooral als ik met mijn hoofd heb gewerkt is een kwartiertje opruimen pure ontspanning. Ik kan even heen en weer lopen, dus mijn bloed gaat ook weer stromen.
Je kunt natuurlijk ook onderuit op de bank zakken en televisie gaan kijken (en soms is dat ook net wat je nodig hebt), maar meestal word ik daar alleen maar slomer van. Het geeft me geen energie. Als ik fysiek even bezig ben, dan krijg ik juist wel energie.
Opruimen wordt dan een soort intermezzo tussen twee klussen in, een overgangsritueel bijna. Ook als een klus nog niet af is, dan werkt het trouwens prima. Even afstand nemen en even ergens anders aan denken. Mijn onderbewuste kan dan ondertussen gewoon verder werken met het probleem waar ik mee bezig was. Als ik dan weer verder ga ben ik helemaal opgefrist en kijk ik weer helder tegen het probleem aan. ...

Niets doen

dagcolumn
2,7 met 9 stemmen 472
Zoals Harrie Jekkers al zei: goed niets doen valt niet mee. Ik merkte dat ik voortdurend aan het werk was en dat dat ten koste ging van mijn energie. Het dreigde minder leuk te worden, terwijl ik mijn bedrijf juist voor mijn plezier wil doen. En dus hoog tijd om wat meer plezier te hebben.
Om plezier in mijn bedrijf te houden moet ik dan meer dingen puur voor de lol doen en niet omdat het moet. Dat kan ik weer bereiken door meer te ontspannen, af en toe eens lekker niks te doen, op het balkon in de zon te zitten, een boek lezen voor de lol, met mijn vriend zijn.
Maar dat valt dus niet mee, als je eenmaal in zo'n ritme zit van werken, werken, werken. Je moet jezelf echt dwingen om te ontspannen. En als je niet oppast wordt het nietsdoen werken. Ik schreef hierboven al dat ik dingen voor de lol 'moet' doen. Maar dat kan dus helemaal niet, je wilt dingen voor de lol doen.
Wat niet wegneemt dat je niets doen in kunt plannen. En je daar aan houden. Dat is misschien nog wel het aller moeilijkst. Afspraken met anderen, daar houd je je wel aan, maar met jezelf is een heel ander verhaal. Vandaar dat ik nu om kwart over negen 's avonds nog een column zit te schrijven. Maar hierna gaat wel de computer uit, ik heb nog een spannend boek....

Hoger, sneller, verder, meer

dagcolumn
1,4 met 10 stemmen 655
Ik hoor vaak van klanten: zo moeilijk is het toch niet, dat opruimen en ordenen. Waarom lukt het dan niet? En inderdaad, de principes zijn niet ingewikkeld. Maar er zijn omstandigheden die het wel moeilijk maken.
In het algemeen is het leven veel drukker geworden. Er zijn steeds meer mogelijkheden en die willen we ook allemaal benutten. Er blijft minder tijd over voor het huishouden. Traditioneel was het huis het domein van de vrouw, maar die is steeds meer gaan werken en besteedt daardoor minder tijd aan het huis.
Bovendien hebben we veel meer spullen. Denk aan de hoeveelheid apparatuur en kleding en vergelijk dat maar eens met dertig jaar geleden (of vijftig jaar, dan wordt het verschil helemaal immens). Soms levert die apparatuur ook weer ordeningsproblemen op. Neem bijvoorbeeld digitale fotografie. Daardoor maak je veel meer foto’s. Die zijn dan wel digitaal, maar je moet ze toch opslaan en ordenen op de computer. Daarnaast moet je ook nog eens regelmatig een back up maken.
De hoeveelheid informatie die we tegenwoordig moeten verwerken is ook enorm toegenomen. E-mail en internet zijn er bij gekomen, maar het aantal papieren in ons leven wordt ook niet echt minder. Dat geldt niet alleen voor reclame en kranten (al dan niet gratis), maar ook voor de administratie: ziektekosten, pensioenregelingen, verschillende telefoon- en internetabonnementen. Het wordt er allemaal niet eenvoudiger en overzichtelijker op. ...

Lentekriebels

dagcolumn
1,3 met 7 stemmen 535
Wat is dat toch met het voorjaar? Ik krijg altijd de kriebels, zin om oude dingen op te ruimen en nieuw te beginnen. Vandaag heb ik, ongepland, een hoekje opgeruimd wat me al lang dwars zat. Met spullen uit mijn vorige huis, vijf jaar geleden. En de bijbehorende spinnenwebben. Eerder al was ik redelijk fanatiek aan het dweilen geweest en had ik lekker allerlei kranten en tijdschriften weggedaan.
Aan het weer kan het niet liggen, het is koud en nat. Dus daar krijg je nog weinig energie van. Anders zou je zeggen dat de laagstaande zon al het stof van de winter laat zien. Maar er is nauwelijks zon. Toch wil je die spinnenwebben weg hebben. Meer dan anders.
Zou het instinct zijn? Reageren we op het feit dat het langer licht wordt? Zoals de bomen daarop reageren door nieuwe bladeren te krijgen, reageren wij door ons huis schoon te maken? Zoals de vogels een nieuw nest bouwen en de eenden elkaar achterna zitten, omdat het lente wordt. Zo gaan wij het stof van de winter te lijf.
Misschien is het nog het meeste een nieuw begin. Zoals de natuur begint aan een nieuwe cyclus, zo willen wij ook aan een nieuwe cyclus beginnen. Ruimte maken voor nieuwe dingen. Letterlijk en figuurlijk. En letterlijk is het gemakkelijkst. Ons huis mooi en glimmend maken, lekker laten ruiken. Fris als het nieuwe groen aan de bomen. Toch instinct dus....

Op zwart

dagcolumn
1,8 met 5 stemmen 1.566
Ik kom terug van een weekje vakantie en start vol goede moed mijn computer op. Niets. Nou ja, niets, hij begint aan de opstartprocedure en ergens halverwege stopt het. En begint hij weer opnieuw en opnieuw en opnieuw.
Wat nu? Uit en aan zetten, stroom er af. Het helpt allemaal niets. Dan maar op zoek naar de opstart-dvd’s die ik ooit in het begin heb gemaakt. Waar heb ik die dingen gelaten? Er zijn een paar plekken waar die dingen kunnen liggen. En inderdaad, op één daarvan vind ik ze.
Een beetje bibberend stop ik ze in het dvd-bakje. Wat gaat er nu gebeuren en hoeveel ga ik kwijt raken aan bestanden? Gelukkig maak ik regelmatig backups van de belangrijkste bestanden. En voor de vakantie had ik dat ook gedaan.
Het blijkt dat je kunt kiezen hoe op te starten. De lichtste variant zou je bestanden moeten bewaren. Ik haal diep adem en druk op de bijbehorende knop. Na een hoop gekreun van de harde schijf geschiedt het wonder: mijn computer leeft weer. Dat is een hele opluchting. ...

Wind mee

dagcolumn
1,5 met 8 stemmen 487
Je vergeet het vaak, maar soms gaat gewoon alles ook wel eens goed. Wij mensen zijn zo geneigd om te kijken naar wat er niet lukt, dat je dat soort dagen maar al te snel vergeet. Bij dezen wil ik er graag eentje vastleggen.
Het was afgelopen maandag. Overdag werkte ik in Apeldoorn. Gewone dag, niets bijzonders, wel lekker opgeschoten. En niets bijzonders is vaak wel fijn, vind ik, dat betekent namelijk dat er ook geen paniek of andere ellende is. Een goede werkdag.
’s Avonds ging ik naar Herman Finkers in Rotterdam. Dat is altijd even stress: eerder vertrekken van het werk en dan maar hopen dat alles goed gaat. Maar alles ging dus goed, de treinen reden nu eens gewoon.
Okee, we waren een paar minuutjes te laat op het station, maar dat was niet zo erg. We gingen met de fiets naar het Nieuwe Luxor. En we hadden nog net tijd om onze zware tassen even thuis neer te zetten. Dat scheelt weer een stuk. Je moet tenslotte wel de Erasmusbrug over en die is steiler dan je denkt, dus elke gram telt. ...

Snelkeuze

dagcolumn
2,1 met 9 stemmen 456
Nieuwe schoenen gekocht. Ik had van te voren bedacht dat ik korte laarsjes / hoge schoenen wilde, in het bruin en met een niet te hoge hak. Dit was één van die zeldzame dagen dat ik in de eerste winkel precies vond wat ik zocht. En ze zitten ook nog lekker.
Dan kun je natuurlijk doorgaan met zoeken, misschien is er ergens anders nog wel iets beters of iets wat net zo goed is, maar goedkoper. Maar als het over schoenen gaat, dan zit ik niet zo in elkaar. Deze voldoen precies aan de eisen die ik vooraf had gesteld. Meteen inpakken dus. Heerlijk.
Veel mensen vinden dat moeilijk, die houden spijt dat ze niet verder gekeken hebben, want stel dat er iets beters was. Maximaliseerders zijn dat. Als het om schoenen gaat, dan vind ik gewoon goed goed genoeg.
Goed om te onthouden als ik weer eens eindeloos doe over het kopen van een apparaat. Daar ben ik een maximaliseerder. Wat zijn handige functies? Waar is het goedkoper? En is de service dan wel goed als het kapot gaat? Als ik het met schoenen kan, dan zou ik het toch ook met apparaten moeten kunnen: vooraf uitzoeken wat ik wil en bedenken wat een betrouwbare zaak is. Prijzen vergelijken in een paar winkels of online. En dan het eerste apparaat kopen dat voldoet aan mijn eisen. ...

Hokjesgeest

dagcolumn
1,8 met 8 stemmen 376
In mijn werk als organizer kom ik veel mensen tegen die ordenen moeilijk vinden. Maar toch is het iets wat wij mensen van nature doen. We willen nou eenmaal graag een beetje overzicht.
Een mooi voorbeeld las ik in De Dag van maandag 18 februari. Tom ter Bogt is bijzonder hoogleraar popmuziek. En hij heeft onderzocht wat het verband is tussen muzieksmaak en persoonlijkheid. Mensen die van mainstream muziek houden (top 40, Nederlandse pop) zijn extravert, sportief, maar ook een beetje behoudend. Hou je van jazz of klassieke muziek dan sta je open voor nieuwe ervaringen, ben je introvert, maar ook emotioneel instabiel.
Mijn doelgroep houdt van rockmuziek: die mensen zijn slordig. Helaas zijn ze ook niet zo aardig. Het klinkt idioot, maar blijkbaar is eenzelfde verband al eerder gevonden door Amerikaanse onderzoekers. Let op, het gaat om een verband, er is geen sprake van oorzaak en gevolg, althans daar spreken de wetenschappers niet over.
Een stukje verderop in dezelfde krant staat dat Nederland vier soorten eters kent: de betrokken eters, de gemakzuchtige eters , de behoudende eters en de avontuurlijke eters. Dat heeft de universiteit van Wageningen bedacht. De overheid zou verschillende campagnes moeten voeren voor elke groep om zoveel mogelijk mensen gezond te laten eten. Hoe groot elke groep is, vermeldt het artikel niet. ...