Dichtkunst

Het was een dag in de vroege zomer waarop de ziel zich kon koesteren in vage dromen van onduidelijke signatuur als een hommel in de zon en de stoelen met de bekleding met bonte motieven stonden al klaar in de vergaderzaal. Het was een dag om te dromen voor een ziel die nog kon dromen, maar tijdens de vergadering vroeg ik me af: zoemden de zielen…

Eerst een sonnet opdragen aan de oorspronkelijke, organische, nuchtere en geest verrijkende dichter H.H. ter Balkt die vorige week is ontslapen: Slechts één keer heb ik hem gehoord, de Balker Hij trad toen op in Groningen in een schuur Zijn zware stem klonk als vulkanisch vuur Hij was toen al een gretig klankverschalker Onhandig met zijn…

Lawines van vaak vage gevoelens, onnavolgbare wijsheden, of onbegrijpelijke beweringen publiceren, vervolgens klagen over irritaties en spot bij lezers, en zelfs vergelijkingen met de ooit miskende Verlosser onweersproken laten, is naar mijn bescheiden mening een heilloze weg, die meer vreemde hardnekkigheid demonstreert, dan een poort naar meer begrip…

Als in de dichtkunst niets meer hoeft, hoeft voor mij de dichtkunst niet meer. Prachtig dat rijmdwang en allerlei vormvoorschriften zijn afgeschaft, maar het lijkt soms of het kind met het badwater is weggegooid. De laatste tijd zie ik van de hand van personen die zichzelf literair vinden in elk geval samenraapsels van zinnen verschijnen in soms…

souffleer me liever niet de letterlijke compositie maar laat het schemeren tussen de regels dan raad ik zelf wel wat je wellicht bedoelt schilder slechts wat kleur in mijn nachtblinde hoofd zodat ik de zinnebeelden kan nuanceren fluister enkel wolkjes cryptisch in mijn oor in raadselen zal ik aan je lippen hangen en houd me wakker…