Alle inzendingen van I.Broeckx

Een patroon van wolken in diverse grijs- en blauwtinten bezet de hemel aan mijn venster en tekent zich daar af. Vogels nemen plaats op de hoge, kale, zwarte takken van de berkenboom. Ze zijn teruggekeerd. De strakke rijen van de narcissen geven opnieuw acte de présence en de prachtige bloemen met hun maïsgele en citroengele kopjes verheffen zich…

Als je met de bus van Arriva De Heuvel passeert, zie je rechts het beeld van de negentiende-eeuwse koning Willem II in zijn elegante kledij, de man die onze stad om onbegrijpelijke en mysterieuze redenen zozeer liefhad. Hij wordt omringd door vermoedelijk bronzen beelden van vier maagden. Aan de linkerzijde tref je de Heuvelse Kerk aan met frontaal…

De negentiende eeuw ontrolde zich zoals de mensengeschiedenis zich ontrolt. Met onder meer de onstuimige Franse Revolutie. Slechts enkele kunstenaars, geleerden, staatslieden en filosofen - van wie de indrukwekkende portretten prijken in het geïllustreerde boekwerk - domineerden met hun onvergelijkelijke genie de eeuw: Baudelaire, Kant, Disraeli,…

Oom Wim uit Rotterdam was een charmante vrijgezel die ons af en toe bezocht. Ik moet wel zeggen dat het dan feest was want oom Wim ging steevast met ons, kinderen nog, knutselen We maakten dan een kleurrijke vlieger. Eerst moest een raamwerk gemaakt worden van dunne latjes. Daarop werd dan het prachtige, kleurige papier gespannen. Tenslotte kon de…

De danszaal lag enigszins afzijdig van de Korvelseweg. Je moest een binnenplaats oversteken om deze te bereiken. Ik was achtentwintig. In mijn rozerode jurk was ik zeker nog een schoonheid maar met de hoge plateauzolen kon ik bezwaarlijk door de bocht komen tijdens de foxtrot. Simon nam me echter in zijn armen en walste eindeloos Éngels met me. Later…

Twee krijtwitte stenen leeuwen houden als het ware de wacht voor Chinees Restaurant Royal Palace in De Reeshof. De buitenwijk van onze stad, een soort voorstad, kent lange en brede straten met aan weerszijden uiterst moderne bebouwing en geflankeerd door bomen die in dit seizoen een eerste prille, groene tooi dragen. In een vijver, omringd door bebouwing…

Bij de ingang van Tuincentrum Avri treft men meteen al enkele forse Boeddha-beelden aan van lichtgrijze steen. Ze zijn uitnodigend opgesteld voor de liefhebbers, die vanzelfsprekend niet noodzakelijkerwijs adepten hoeven te zijn van de fameuze oosterse leer. De beelden zouden ook goed kunnen dienen als louter kunstzinnig verantwoorde objecten zoals…

Het is het schamele restant, het nietige en onbetekenende overblijfsel, een relict uit een eens geleefd, dramatisch en getormenteerd leven, het leven van mijn arme, betreurenswaardige moeder.Het is een adressenboekje. Vele adressen zijn doorgestreept. De dierbaren ontvielen haar een voor een. Nu rust mama voorgoed op de velden aan de Karel Boddeweg…

Misschien is het in de lente geweest dat we op weg zijn gegaan om het geboortehuis en de kapel en kruisweg in Tilburg Noord te bezoeken. Hoe dit ook zij, ik herinner me dat een bescheiden nieuw licht de wereld overspoelde. We hebben de lange weg naar Noord samen te voet afgelegd in die verre, voorbije tijd. Het was de eerste en indrukwekkende kennismaking…

In het negentiende-eeuwse bureau, een erfstuk dat door mijn familie in ere werd gehouden, evenals de monumentale kast met de frontale spiegels waarin ook mijn voorouders hun beeltenis hebben aanschouwd, bewaar ik nog altijd een zilveren briefopener, een geschenk uit Engeland, mij eens toegezonden en bestemd om de toevloed van brieven te openen die mij…

Op het grondgebied van het voorheen braakliggende en verwilderde natuurgebied dat men naar mijn beste weten ¨De Rauwbraken¨noemde is in de zeventiger jaren van de vorige eeuw de indrukwekkende hoogbouw verrezen die men evenals vele straten in Tilburg Noord de naam van componisten zoals Mozart en Hoffmann heeft toebedeeld. De ambiance en het verblijf…

Het vormde slechts een kort intermezzo, een korte conversatie die ik voerde met de verpleegkundige in de witte kledij. Haar interesse scheen snel te verflauwen en te verslappen. Mijn longziekte schijnt ongeneeslijk te zijn. Echter als zoethoudertje of doekje voor het bloeden verklaarde ik: ¨Ik vind het niet erg omdat er in mijn leven zoveel tegenover…

Op de familiefoto, gemaakt ter gelegenheid van het kloosterfeest van onze tante nonneke, zijn allen nog vertegenwoordigd en ook oom André, de voormalige echtgenoot van tante Marianne. Al vroeg moest hij zijn leven inwisselen voor de eeuwigheid. Tijdens het genoemde feest stelde hij mij de wegens mijn onnozelheid en jeugd destijds onbeantwoordbare…

Al sinds lange jaren valt het weldadige zonlicht tijdens de middaguren binnen in mijn bescheiden maar zozeer geliefde woning. Een bundel van stralen gaat uit van het hemellichaam dat schijnbaar onbekommerd aan de hemel rondwentelt en dat dagelijks haar cirkelgang voltooit. De wolkenformaties - oranje, blauw en roze - verschijnen en verdwijnen.…

Voor de muur van de oude kapel, die geen dienst meer doet, doorschoten met langwerpige ramen als holle spelonken, zitten de gearmde vrienden. Kennen hun harten de tomeloze bloei van de liefde en van de vriendschap of zijn deze doods, verlaten en dor als woestijngrond waarop geen gras meer kan groeien?…

Achter de counter van de koffiecorner van het Twee Steden Ziekenhuis is het steeds een drukke bedoening. Het is alsof de medische zorg en zorgzaamheid zich uitgebreid heeft en je wordt voorkomend en uiterst vriendelijk behandeld. De grote hal van het ziekenhuis waarin het standbeeld, dat een gevleugelde engel verbeeldt, kennelijk de wederopstanding…

Een steen, geworpen in een vijver, laat kringen na; kringen die wijder en wijder worden door de tijd. Zo gaan de kwetsuren, de diepe verwondingen en het verdriet tot het verleden behoren.…

De zitting in de gymzaal, gedurende lange jaren het toneel van onze lichamelijke exercities, vond haast onverwacht plaats. Onze trotse ouders waren uitgenodigd en gaven acte de présence Sommige scholieren gingen op de foto met het verworven diploma in de hand. Allen passeerden de lange tafel waarachter de leraren hadden plaatsgenomen en schudden hen…

In de nabijheid van de oude Ringbaan Oost is mijn geboortegrond. In een van de omringende straten staat mijn dierbare geboortehuis en daar woonde ik eens met vader en moeder, tante, ooms en oma. En in de voorkamer van ons chique pand, aan weerszijden van de marmeren schouw, hingen de Engelse schilderijen, gesigneerd met de naam Robertson van de onbekende…

Het Twee Steden Ziekenhuis kent een binnenplaats waarop men uitkijkt vanaf een van de gangen met een spaarzame, luttele begroeiing van enige gewassen en vegetatie. Het lijkt me bezwaarlijk te veronderstellen dat deze misplaatste en verwaarloosde tuin - die men ondanks alles zou kunnen betitelen als hortus botanicus of hortus conclusus - de vele slachtoffers…

De Oisterwijksebaan vormt met haar bebouwing een bocht en mondt uit bij de lage brug over het Wilhelminakanaal. Iets verder tref je als vanouds Café Zomerlust aan, al in het groene buitengebied en als het ware de toegang of entree tot Landschapspark Moerenburg dat zich uitstrekt als een gastvrije en groene natuurlijke oase voor Tilburg en de Tilburgers…

Het poëziealbum dat op de plastic kaft afbeeldingen draagt van vrolijke, lieflijke vlinders bewaar ik tot op de dag van vandaag in een lade van het oude eikenhouten bureau. Mijn moeder en buurvrouw, vriendinnen en klasgenoten schreven er de enthousiaste en vurige regels van hun jeugdige poëzie in die in hun latere leven slechts zelden opgevolgd en vervolmaakt…

In die tijd koesterde oma mijn portret van jonge vrouw op haar dressoir in de bejaardenwoning. Mijn schoonheid had me nog niet in de steek gelaten en op de foto hing mijn lange, krullerige haar elegant langs mijn hoofd. De uitdrukking op mijn gezicht, dat getekend werd door de dominante, rechte streep van de mond, was bedachtzaam maar besluitvaardig…

Het was 1962. De wereld en het Leypark dat altijd al grenst aan de wijk ¨Fatima¨ was zonbeschenen. En niet voor het eerst stond de wereld op zijn kop door de crisis rond Cuba. En toen is onze moeder met ons, haar kinderen, gevlucht naar het Leypark alsof daar - of all places - beschutting en bescherming zouden zijn te vinden tegen de extreme en monsterlijke…

In die jaren kwam van tijd tot tijd de voddenman in onze straat met zijn wagen en dan was het feest want wij, kinderen nog, kregen dan steevast een speelgoedje in ruil voor de geleverde vodden. We bezaten niet veel en waren tevreden met weinig en graag zou ik terugkeren naar die jaren van onschuld....…

Wij bezitten een brij tussen onze oren, een weke en glibberige massa, roze of grijs gekleurd, die op wonderlijke en mysterieuze en zelfs door wetenschappers en filosofen niet te ontraadselen en voorgoed onbegrepen wijze communiceert en uitwisselt met de etherische, vluchtige, ongrijpbare en zweverige gedachten, redeneringen en gevoelens die, figuurlijk…

Wanneer men zich posteert voor het pand van de zaak van Antoon de Jong aan de Korvelseweg heeft men desgewenst het uitzicht op een verdieping die men ondanks alle pogingen daartoe niet kan bewonderen. De vale, roestbruine ramen van dit onzalig te noemen pand laten geen licht door. De verdiepingen van dit gebouw zijn helaas op ongelukkige, desastreuze…

Onze stadsbussen en onze interlokale bussen zetten als vanouds koers naar het naburige dorp Dongen. Ze passeren op dit traject de oude speeltuin, een oord van plezier en een oase voor de kinderen van West, die daar welhaast onvermoed en stil met haar kleurige toestellen - de glijbaan, de draaimolen en de andere attracties - tussen het geboomte, de hoge…

De Fatimastraat in Tilburg mondt sinds jaar en dag uit in de Caspar Houbenstraat, die de wijk Jeruzalem met haar krijtwitte huizen doorsnijdt. Daar was ook eens, lang geleden, de kapperszaak van meneer Hamburg waar ons steevast een bloempotkapsel werd aangemeten waarmee we bezwaarlijk konden verschijnen. En naast de zaak van meneer Hamburg waren…

In dat jaar stapten parmantige, roze flamingo's, ongetwijfeld geleend van het nabijgelegen Dierenpark, rond in het door glazen wanden omgeven atrium van de Katholieke Hogeschool. Dit alles om de feestelijke verwelkoming van nieuwe studenten kracht bij te zetten. In jeugdjaren had ik al eens samen met mijn ouders het lage, bakstenen hoofdgebouw van…