Alle inzendingen

afgelopen avond, na tienen heb ik de vuilniszak buiten gezet in de wetenschap dat ik de volgende week weer met dezelfde rotzooi zit opgescheept

gefluister, geschuifel, gedruis een knecht die zijn wapenloop kuist het wachtwoord klinkt vals en onjuist zodat de wacht zijn hellebaard kruist de rabauw rekent zich bij de gilde waar ook een wetraadslid heen wilde maar wiens machtswellust zich snel stilde zodra men een buskruitvat tilde ...

Hij was er zelf niet langer voor beducht Het einde kwam voor Friso Wiegersma Hij laat ons dichtbeschreven vliegers na Soms triest, soms jolig, in de avondlucht Bij slager Van der Ven kun je niets kopen Zij zijn wegens familieleed niet open

de ouders zwoegen vullen gele snaveltjes de grootste het eerst

Haar schett'rend blingmobieltje in de hand, boezem strak achter koffie en de krant, schudt ze blondbruine krullen, snerpt dat hij niet zo moet lullen. Ze wacht nu al een kwartier, vindt het niet zo prettig hier. Haar lichtend grijze ogen, kohlzwart omrande bogen, kijken me nijdig even aan...

Wanneer op aardrijkskundige kaarten het bestaande wegennet op ware breedte wordt ingetekend blijkt dat de 'asfaltering van Nederland' vooralsnog een mythe is.

mijn blik glijdt over het glanzend marmer van je gitzwart aangezicht de zon slijpt in fraai ebbenhout je gave gladde huid omsluierd is je leest de weelde van je heupen wiegt zich in je lach een gouden klip een loflied aan je oor je buigt je hals naar voor de pracht van je gezicht...

Je denkt altijd wat, maar weten doe je niks Meeuwen krijsen dronken kolken voor een pier Eeuwig naar de vissen op een vleugel licht Scheiden dijken gekken, hekken daar en hier Jagen zon en maan met watertanden Op de schapen, wolven, kaf en koren Spuwen witte draken watervlammen Blinde goden...

Pril in de ochtend struikel ik met nog half gesloten ogen door een met kwikzilveren spinrag versierd bos waarin de vochtige met zonlicht doorschenen nevelslierten langzaam verdwijnen terwijl opkomende schaduwen een knieval maken voor de almaar stijgende zomerzon Prikkelt rotte...

Ze weten het niet dat ik 's avonds huil totdat mijn tranen op zijn en ik met rode ogen eindelijk in slaap sukkel Ze weten het niet dat mijn lach niet echt is en mijn blijde momenten overschaduwd worden door 'n gevoel van eenzaamheid Ze weten het niet dat ik vanbinnen pijn heb mijn ...

Wat is liefde? vroeg ik de oude man Liefde is elkaar beminnen elkaar geven zoveel je maar kan Wat is liefde? vroeg ik de knappe vrouw Liefde is alles delen communiceren en zeker ook trouw Wat is liefde? vroeg ik mijn speelse kameraad liefde is gelijk aan seks het voorspel, maar vooral...

ik was het kind dat hulp nodig had ik raakte zacht je mannenhart ik groeide op de kale rots in breuken wortelden mijn barsten ik was gebroken door de hand die met mij knoeide het eigen lijf dat ik verfoeide voordat ik kon verwelken zond jij mij regen om te helpen ik fleurde...

Het komt niet slechts op de prestatie aan, maar op de stilte, het luisteren, het vinden van de weg die dwars door alles gaat en die verbindt met allen; de eenheid diep verborgen die trilt doorheen het vele, die hoopvol stemt en leidt naar nieuw verstaan en morgen.

Naar noord en oost en andere streken, door sneeuw, dor gras en drassig land. Bergen voorbij, langs zee en strand, waar woest de wind waait golven breken, zoek ik met jou een merkteken van de route: de houten hand, of rode verfstreep die het zand, het vocht, de tijd deden verbleken. ...

dichtgevouwen bladeren verbergen geheimen die schrijver en lezer beroven van tijd droom je een weg door woord en verbeelding verlies je in liefde verdwaal in een strijd leef tussen kaften met uren als muren totdat op het eind de epiloog je bevrijdt

Bedaagde Zomermaand, men laat geen schaap verlegen; Indien het gaat vermast, zo neem het op uw schoot: Maar scheert gij ’t om de wol, zo scheer het niet te bloot, En was het wit als sneeuw, dat u de Hemel zegen’. Drijf, vroeg en spa, de kudde in ’t veld, en naar het hok: Zij loont u met h...

Huntelaar in de spits, de enkel van v/d Vaart Tot a.s zondag om drie uur kan iedereen nog zeiken Tot dan mag iedereen speculeren en zwartkijken Maar vanaf 15.00 uur is het stil op straat Want dan brult de leeuw met al zijn franje en opeens kijkt niemand meer zwart maar oranje! ------...

Voordeel, de wind die er staat vind ik fijn. Dit is in ons polderlandje wel eens anders. Ik heb geen rijwind, ik rij dan ook hooguit 12, 13 kilometer per uur. Zoals je onder het wandelen ook geen wandelwind hebt. Als ik ga staan springt mijn teller op 15 kilometer per uur. Mooi, dat schiet op. E...

We kunnen je heden slechts dit nog zeggen, dat we niet zijn, wat wij niet willen.

nee, geef me geen bloemen die nog schuilen in de knop de volle bloei wil ik vandaag spreek niet over later mijn lief maar laat me je morgenzin zijn steeds weer samen een dag te ontdekken

zij snijdt nog brood op de ouderwetse manier zij neemt het bijna als een baby in haar armen - zij moet een warm hart hebben - denk ik een rilling van bijna betrapte herkenning gaat door mij heen ik word weer klein en sta aan tafel met de punt van het mes maakt zij een kruis van korst...

Op blote voeten proef ik jou het zout dringt door in mijn huid de branding weet wat ik zeggen zou het is goed zo, het was jouw besluit zo mijmer ik naast het zandkasteel wachtend op het kerende tij de zee geeft en neemt zoveel breng hem toch terug naar mij

Jij zag mij, en ik zag jou. Even dat oogcontact. Toen wist ik het…met jou zou ik oud willen worden. Je keek mij aan, je blik was intens. Waarom zag je mij niet over het hoofd? Waarom moesten wij elkaar ontmoeten? Jouw armen hadden vanmorgen nog je vriendin omarmd. En nu lagen je armen om mij he...

In rode wijn droomt zon haar bergen wolktlucht omhoog langs hellingen om op de top het zicht te tergen van verleidelijk groen naar donker dreigend de witte kam met sneeuw lijkt blijvend een markeringspunt als het zicht ons wordt gegund de zomer zindert in het warme dal van ...

laat mij onder de zon en bloemen bloeien waar niet het sabel maar groene omber mijn schaduw mengt met het lichte lazuur van een onbewolkte hemel en het blad vol muziek van loos beschreven noten evenwichtig danst zo lichtvoetig langs ogen die van oor tot oor met open armen glu...

het kerkhof of, zoals u wilt, de begraafplaats, ligt er berustend bij de dag is sereen want iedereen die hier komt ervaart eindigheid de laatste tuin van mijn ouders hun graf is rijkelijk beplant geen steen ze zullen ervoor moeten bloeien

De datum zes zes zes is satans code. Ons christenvolksdeel voelde het als plicht Een dag te bidden om een tegenwicht Te bieden als godvruchtige methode! God heeft er, door dit vroom gebed geraakt, Vandaag dus zéven zes zes van gemaakt.

Zonnebloemen pluk ik uit de tuin en laat mijn gedachten teruggaan. De tijd die we samen hadden was intens, maar nu ben je zó ver bij mij vandaan… Je laatste woorden dreunen in mijn hoofd: "Blijf dicht bij me", fluister je zacht. Langzaam vaar je geruisloos weg. Het lijkt net of je nog ...

in mijn grijze jas nog wat gedichten voor na de tam-tam met zang en sjans in elk vers zat liefde als verdriet zonder happy end wilde ik nu eens niet na lang bladeren was het welletjes met geen klare liefde op velletjes het werd blauwfazant met tureluur in parklandschap op laat avonduur

Wie heeft er nu nog even tijd Voor begrip van de eeuwigheid Wie heeft er vandaag nog even Voor het begrijpen van het leven Lees ik het werk van Beets Dan denk ik immer steeds Waar is bezinning gebleven Nu duurt die steeds maar even Carpe Diem gebiedt dwingend de toon Serieus gedrag ontv...