Alle inzendingen

Wat is dat toch met mannen en lingerie? Vorige week kreeg ik van mijn man de stille hint, dat ik ‘mezelf’ nog maar eens moest verwennen met het kopen van nieuwe lingerie. Hij zal het ongetwijfeld goed bedoeld hebben, maar lingerie kopen is bepaald geen verwennerij maar kwellerij en daarbij vind...

Laat haar één keer bewegen in de adem tussen ons want zij is haar naam vergeten in de blootgewoelde uren spreekt het woord zich tegen wat kan zij doen, het nadrukkelijke licht leunt tegen de tafels met bloemen uit haar tuin wisselend van zaad en naam in de doorgewroete aarde geborgen i...

Net een aardbeving is het, wanneer de volgeladen tractors en vrachtwagens 's avonds en 's nachts voorbij mijn huis komen razen. Ik hoor ze van ver al aankomen. Hou de glazen vast, haal de foto’s van de kast, want voor je het weet ligt alles op de grond. Het is weer bietentijd. Suikerbietentijd w...

goh, wat zou ik graag eens in uw schoenen staan en al die duizenden kinderen blij willen maken met een handgebaar en een vriendelijke knik en het geloof dat u rijdt over daken goh, wat zou ik graag zoveel knechten willen hebben pietermannen, allemaal zo lenig als een artiest die de cadeaus v...

de armen zijn te kort als ik de bloesem wil plukken lang rek ik me uit om te grijpen, te rukken een slechte droom gaat aan mij voorbij een kerker moeten ontvluchten maar niet wil lukken mijn voeten in grijs beton gegoten verstard beeld van stuurloos voelen langs muren va...

Ik ben iemand en ik ben niemand. Ik ben een droom die geen droom is. Voor vrienden ben ik een aardig persoon. Voor de buren een buurjongen. Op straat een simpele voorbijganger. In een winkel ben ik een klant. Op de planeet ben ik niemand. Maar wie ben ik dan. Ben ik iemand of ben ik nieman...

De kou en leegte Als van een grijze winterdag In een lichaam geslopen Heeft een hart bevroren Bevroren tranen Aan dit huilend hart Tranen die veel zeggen Laten het hart spreken Een lichaam vol eenzaamheid Aangetast door de tijd alleen Verslagen door de haat Zoekende naar kracht om te...

heeft u dat ook wel eens dat je je belofte niet na kon komen omdat je net dood was gegaan, en dat je het jezelf ook nog kwalijk nam gisteren sprak ik met mijn dochter af, ik zet je huis in de grond verf je ongemakken strak in plint en deur poste restante veeg ik de vloer met mijzelf aan, w...

Het was een drukkend warme, zwoele zaterdagmiddag. Freek van de bovenste verdieping, tweehoog in het flatgebouw, zat met zijn vrouw Annie onder een kleine parasol op het al even kleine balkon. Alles was bescheiden van afmeting. Het huis was één van de massaal in 1939 gebouwde huizen in die wijk va...

Wie of wat bindt mij nog hier, de plek die zo sterk is doortrokken van verstorven leefplezier, waar niets mij zelfs nog kan verlokken tot een moment passief vertier. Steeds weer neem ik het besluit dit oord van stilte te ontvluchten en snelt mijn fantasie vooruit weg van het huis der duize...

Een vlugge glimp van witte lingerie onder roetwolk van rokken: zwarte zwanen die, gekoppeld in eenzelfde rêverie, als kanten schuitjes door de vijver varen: kokette weduwen die niet om hun doden blijven treuren - zwart is in de mode. Eén kijkt soms even of haar spiegelbeeld zich onder water...

De knoppen der kastanjes kleven, De struiken schieten kreuklig uit, En ’t glimmend rijs, dat nog niet spruit, Staat met gespannen bast te beven. De sappen stijgen in elk leven Dat zich voor Uwe drang ontsluit. Heer! Zie uw dienaar! Zie Uw bruid! Bereid, hun volle bloei te geven. Bloeie...

donkere strepen in de avondlucht ik wil ze breken samen op de vlucht de horizon voorbij dan is er eindelijk weer ruimte voor jou en mij samen in een wereld voor ons beiden zonder maatschappij waarvan jij je al zo lang bevrijdde maar jouw paradijs bleef leeg geef lente weer ee...

Ik ken je slaap niet je schuldige thuis de vlucht je vlees en bloed aan tafel hoe je wordt beluisterd in gedroomde romances de straaltjes aanraking je toegeplooide gezicht Ik ken je schaamteloos wortelen diep in mijn ogen je brandende navel wakker van honger het gemorste laken gelegen in...

In mijn tweede interview op televisie komt Hermans. Na veel soebatten voor veel geld. Zeg maar het achtvoudige uiteindelijk van de vijf duizend guldens die hij als eerste en enige vroeg. Hij moest worden opgehaald en gebracht. In Parijs ja. Gaat hij zitten. Begint Hermans ongelooflijk te hoesten. M...

Ik had niet veel dromen en zocht de hele wereld rond naar die betoverende glimlach van jou dolverliefd mijn liefde voor jou geen grenzen. Luister naar je hart ik roep je... Antwoord van stilte.

De Nederlandse schrijver Willem Frederik Hermans heeft ons, Zuidafrikaners, de wereld als ironische ruimte leren zien.

De ruit van Rita’s kamer was het doelwit. Ze lijkt geschokt, maar ik begrijp niet goed waarom ze daar nou zo van schrikken moet en nu zo nijdig op haar kamerstoel zit. Want zij wees zelf steeds, duidelijk en luid, op wat ze zag als hoogste doel: “D’r uit !”

Wit is voldoende ik hoef je niet in kleur wel sterk en fier rechtop je zeldzame parfum dat subtiel rondom je zweeft het stille symbool van kracht, liefde met doornen altijd aanwezig. Een bron onuitputtelijk rijk aan belangloos geven zo hoor jij te zijn witte roos van mij niet bruing...

Onduidelijk doch scherp gesneden kerven de laatste zinnen vloeiend langs vochtige stromen bloedige werkelijkheid vertrouwen stil verbonden met gisteren tekent sommige lijnen met wazig zicht verblind door klamme mist verscholen achter donkere wimpers ogen diezelfde ogen grenzelo...

Zij heeft haar nest gemaakt op enkele verdiepingen hoog waar naald de zeebodem raakt zij spant de pees van de boog De vogels zijn weer weggegaan de warmte roept, geur van eten verdeelt herfst het bestaan weven spinnen het vergeten De avond glinstert van het raam licht we...

ik graaf de stilte op schep ze tot wolken en tengere draadjes weef ze in een bruidssluier vlak voor het altaar ontkomen aan het licht adem jij vage beloftes sleep ik mijn naam tot in je schaduw ontrouw en dode woorden rukken de nacht uit elkaar alleen het gangpad blijft over en sch...

zijn zilte geheugen geblakerd in de luwte ploetert zich voort door duizenden mulle indrukken die gewatergolfd wegspoelen naar de vergetelheid van ongeschreven regels de vloedlijnen achterlaten aan de moede voeten van de horizonner die in het ondergaande bloedrood zijn geboorte tracht te...

Onopvallend verborgen in mijzelf gekeerd net zoals op het spoor tussen de rails en voor de trein ik was er wel maar ook weer niet men zag mij niet en dat zie ik wel, Onopvallend verborgen -voor een ieder-.

ik wilde niet dat je het zag de chaos in mijn ogen je bent een seriemoordenaar die gedachte kwam steeds boven het mes lag voor de hand ik zag het bloed al vloeien mijn stem is dan verlamd jij zal me eerst gaan boeien de kamer is niet fijn de deur moet open blijven mijn ontsnappingsk...

Een spinnenweb vol parels licht en nevels rond de struiken - de dag moet laat ontluiken de avond doet hem vroeg weer dicht. Er is gezaaid, geoogst met spoed, de laatste vruchten vielen de winter op de hielen, wie weet hoe het nu verder moet? Want veel is nog niet afgerond: de plannen zi...

Ik stapte de bus op. Al vallend wierp ik mijzelf in het meest nabije zitje, tegenover een oude vent. Nonchalant sloeg ik m'n benen over elkaar en stopte muziek in m'n oren. Ik zonderde me af van de buitenwereld. Niets zo rustgevend als luide rockmuziek, blazend in je oren. Tim Vanhamel kan ...

Dat je ook poëzie kunt schrijven met maar één regel tekst, bewees een anoniem iemand op een lange schutting aan de lange Laan van Meerdervoort. ‘Alle vrouwen met boodschappen zijn lesbisch’, stond er gekalkt en talrijken die er langs kwamen gingen langzamer lopen of rijden om het te lezen.

Heel zachtjes rinkelt een zilveren belletje ik waak niet meer ik slaap op tenen sluip ik uit mijn bed over zacht groen mos tussen ruisende bomen op zoek naar het lieflijke geluid steeds dichterbij gloeit een magisch licht stralend en helder beter in zicht tot ik voor de spiegel sta...

Jou verlaten was niet meer dan een handomdraai en tijdelijk de schemer je hardvochtige terugkeer was zoveel meer onverstaanbaar maar niemand verliest zich in in tijdloosheid lang of in stilte even wandelen wij in de schaduw over zomerresten van het veld het vacht van kale bomen wachtend ...