Alle inzendingen

Va, je laatste adem Het valt me zwaar Va, je hebt gestreden Je had het té zwaar Va, ik zal je missen Kan het nog niet geloven Va, ik zal niet huilen Maar kan het niet beloven

Niet iedereen kan het uurwerk zijn waar een klok op loopt Niet iedereen kan het vuurwerk zijn waar hij misschien op hoopt Maar meer dan een tik van een klok of een vonkje van het vuur Is voor mij al heel wat op dit moment maar niet voldoende op den duur Liever ben ik de rinkel van de klo...

Mama, je haren worden grijs ze krullen golvend in een dans bekronen met hun zilv’ren krans je lief gezicht als een ereprijs Je ogen kijken door beslagen ijs doch het staren krijgt geen kans het vuur te doven in hun glans dus schitteren ze zichtbaar wijs je vele rimpels worden oud ze ...

Of Eric Bana wel of geen James Bond wordt... Dat item komt geregeld in mijn zicht Hij wordt het níet, luidt nu weer het bericht Dat als het meest recentelijke rondsnort Komkommernieuws dat wel iets weg heeft van Het vraagstuk rond ons leger naar Sudan

ondersteboven maar niet op z'n kop ik ga verder en geef nooit op ondersteboven maar ertegenaan gewoon even draaien en weer verder gaan ondersteboven het krijgt me niet klein de wereld gedraaid ook hier wil ik zijn

en in het midden daar sta ik tussen mijn toekomst en jou maar ik kies voor mezelf omdat ik teveel van je hou je moet weg uit mijn dromen je moet weg uit mijn geluk want met jou in mijn hoofd is mijn toekomst stuk ik ga verder zonder zorgen en later leven met hem de man van mijn dr...

De tand des tijds is duidelijk te zien. De buitenkant is verweerd door afwisselend zon en regen en veel meer nog misschien. Het dak is bijna kaal. Er is niet veel meer over van het rijke dak van weleer. Ook dat heeft zijn eigen verhaal. Scheef hangen twee luiken, maar de ramen zijn nog ...

jouw aanblik geeft mij een warm gevoel prachtig rood heerlijk zwoel je willen aanraken maar jij beschermt jouw lichaam een steek in mijn huid laat blijken dat je prikkelbaar bent handen van je afgooien is wat jou voedt zo doortastend dat mijn vinger gelijk bloedt maar toch blijf ik...

onmacht in de strijd het gevecht met jezelf verwoest wordt een leven verscheurt door pijn waar angst sluipt in nachtelijk dwalen het zoeken naar waarom de vraag, nog hoelang en jij luistert naar stilte het snikken gesmoord angstvallig wakend dat niemand het hoort

Een ware dagtaak, word er aan besteed, om mij te vertellen, wat ik allang weet Maar ik ben sterk, en geloof in wat ik zie, ik heb vertrouwen, in wat je bent en wie Ik ben vrij om te kiezen, waar ik voor ga, ik ben wie ik ben, en dat is waar ik voor sta Wat er ook gebeurd, wat men ...

de nacht onlangs vertrokken de engel des doods de stilte betoverend. de onzichtbare zeis een hemel zwak lichtend blauw de eerste nabestaande. de nevelachtige ochtend bijeengekomen mensen wenende harten. doch hoe menselijk ons mens-zijn.

met carnaval in 't mooie Veere zag ik een WC-pot flaneren gevraagd naar 't waarom antwoordde hij dom: voor brildrager wil ik gaan leren

Hoe kán dat nou? Ik ken je al een poos, maar niet zo erg goed dat bleek, toen ik je vandaag zag en wat béter bekeek... We namen er de tijd voor en spraken een een héle poos, jij vooral, ik luisterde alleen en dat was voldoende. Stómverwonderd, met recht, ik had geen idee, je b...

weer breekt een zomer aan zonder ons praten van weleer in de tuin blik ik over de krant aan m'n tequila nippend naar m'n vrouw mijn blik glijdt naar de glanzend- blauwe pot met witte roos die jij haar schonk met een stamelende brief - met z'n drieën was toch wennen eigenlijk was he...

met beheerste spoed snelt hij daar voort glijdt doelgericht over stroom en vliet prevelt alvast een toepas'lijk woord de tocht is fraai - hij merkt het niet hij peinst over liefde, haast ontspoord, en de rol die men voor hem ziet een geschil kan in de kiem gesmoord als hij de juiste woord...

Op de peul* mijns herten rust uw hoofdeke van goud... 't Is of ik uw frêle zielke tussen bei mijn handen houd: Lijk albasten bloeme licht uw teer gezichteke en uit elk' azuren kijker blikt een blauw gedichteke Kon ik vatten, kindje, van die dichtjes rythme en rijm; mocht ik van uw ...

Het Vaticaan erkent geslachtsverschil! Na eeuwen machtsmisbruik en kwade trouw Van mannen is de beurt nu aan de vrouw Te laten zien hoe zíj zo'n kerk nou wil. Maar eerst kunnen nu al die ouwe gekken Dan eindelijk die malle jurk uittrekken. ....Het Vaticaan zegt: "Verschil tussen m...

Vol sombere doemgedachten geraakte ik in een straat waar meisjes aan 't spelen waren en we kwamen aan de praat. Turkse en Surinaamse en sommige autochtoon en ze hadden er nauwelijks weet van, ze speelden daar gewoon. Mijn sombere visioenen van een wereld die verging, vervaagden in 't...

'ze had het zo gewild' zoals het altijd gaat dus we rouwen even en het is weer klaar? ik kan het niet verdragen ondankbaar zootje dat we zijn haar hele leven heeft zij zorg voor ons gedragen 'maar mocht het niet zo zijn?' mam er is zoveel veranderd ik mis je liefde ik mis je lach ...

Daar lag ze, gehuld in witte doeken. Niet wetend hoe groot de wereld is, en wat ze allemaal zou gaan ontdekken. Ze volgde alleen nog maar haar gevoel. Puur en kwetsbaar. Ze huilde en dronk bij haar moeder. Ze zocht de warmte bij haar ouders. Zo jong en kwetsbaar, maar oneindig mooi. Twee m...

Emoties die niemand kent gevoelens zijn uit het zicht mijn hart is uit z´n element betraande ogen zien geen licht Verstand dwingt me te breken met een gevoel dat niet mag verstikt door een kleurloze deken verdriet neemt me volledig in beslag Iets loslaten doet soms zo´n pijn en zeker...

ze mengen duizend hartslagen in een paradijs van kleuren verdwalen in een oceaan van tedere warmte een ander leven voor even twee in een sierlijke dans van haar in zijn masseren de nacht de zon tegemoet en begroeten elkaar weer in de schoot van zomer

leeg de stad vol het land trillend stilt lucht zonder schaduw schroeiend vlees als water vertroebelt leeft de sloot op zie je na het stof van de oogst weer horizon

Zij stond voor de grote spiegel En lachte haar beeltnis aan; Zij had haar zijden kleedsel, En haar parelsnoer aangedaan. Zij waande zich genezen; Haar wang was weder rood; Zo helder glansden hare ogen, Zij vreesde niet meer de dood. Och jong verkwijnend harte, Dat zich zo gaarne bedroog...

Streef naar een minzaam vergelijk laat het slot weerklinken en stijg neem je schaduw op voer het naar de hoogste top en neig dan naar opzij achterom een kwartdraai rond het vlak dan af maak de strop goed strak trek de draad snel na loop ook langs de flank en sta verstom...

Het zijn de striemen in haar onderhuid die zich verdiepen doorzichtig rood een breuklijn laten voelen Dat zij lelijk is met ook een sinaasappelhuid dat jij haar kent zelfs haar naakte vel haar binnenkant puur natuur met jouw ogen proevende mond Het is allemaal van mij al is het m...

in Cheops zag ik jou stenen wentelden in bloed bedolven hakkers zonder moed werden sfinxs gericht in regio's in hun mortale odes aan de farao's jij was erbij ik vond je in eonentijd ze raakten hemelpuntig de slaven vloekten meer dan hel menslevens waren niet in tel gebalsemd en gewi...

Ik geef de vrouwen altijd flink wat wijn Om daarmee hun verstand op nul te zetten Nu blijkt dat ze juist beter op gaan letten Waardoor hun nee misschien geen ja zal zijn Maar ik ben bang dat ik als nucht´re man Zoiets toch niet geheel onthouden kan

Achter in de kamer bij de grote klok waar wijzers wijzen maar nooit weten leg ik een stukje neer niet klakkeloos, oh nee, voorzichtig, even voorbij het licht, net niet gevangen door het diepe duister kun je het even zien kijk dan toch, kijk dan je kunt het bijna aanraken even vasthou...

Rozenblaadjes op mijn pad gestrooid met zachte hand in de leegte van de nacht steelt gevoel even verstand De paarse tint warm en frele laat dromen verzwinden tiptenig raken kleuren ook hen die mij beminden Voorzichtig loop jij uit mijn droom verblind door kleurrijk weten fluweelzacht h...