Alle inzendingen

Waar de zon niet meer komt staan jonge jongens gekromd en verstijfd te wachten een regenjas komt dichterbij zoekt toenadering wil je mij een wellustige explosie de zon is gaan liggen de maan naderbij kom maar hier ontspan je

‘Mag het licht uit ? ‘, vraagt ze zacht ‘ga slapen, het is al over middernacht’. ‘De winter sneeuwt gebroken wit in jouw beslagen ogen. Blikken vervagen. Het matglazen beeld neemt nu bezit van het scherpe zicht. Vlokken vragen’. ‘Dichten is dromen’, laat ik haar nog even ...

Leeg - de brede lege stilte van het strand. Kriskras ontspoorde vogeltred verspoelt in golfslag de zilte zandloper dicteert opnieuw, opnieuw en eindeloos tot plotseling als laatste ademtocht een vogel opwiekt naar het land terwijl het tij zich keert.

Te wachten op de trein, uiterst moeizaam over de grijze brug, een gele bloem springt open, helder in een draai, en valt niet om. De bloei is een begin, de trein loopt prachtig binnen, is een engel, strijkt langs de perrons. Om niet te verdwalen stappen we in, jij, bedachtzaam, tilt je...

heb ik gedroomd natuurlijk van jou fantastisch maar telkens opnieuw een illusie als de zon met gouden stralen mij wakker schudt zoveel prachtig licht ik knijp mijn ogen dicht roep mijn ziel ter verantwoording voor de dwaaltocht in het nachtelijk duister al wat ze zegt is: "luist...

wanneer twee rivieren één worden en later weer zelfstandig verder gaan blijft er altijd een beetje water van de een in de ander staan

mijn kleur is als een jas omsluit het stukje leven dat van niemand was ik warm me in onzekerheid aan buien of de zon jas aan bij gelegenheid ik sla in kwetsbaar zijn mijn vleugels uit en toon mijn lijf ik wacht tot niemand kijkt als naakt verleidt gaat open komen mijn woor...

Een beroofde kinderhand, Eindeloos wreed, Het kijken doet zo zeer Een inwendig gezicht, In de nacht verborgen, Mijn hart gaat onbedekt dicht Een knagend visioen, Achterwaarts lopend, Mijn slaap wordt wild gesnoeid Het blijft maar regenen Op mijn eigen huid Vreemde tranen, Een ...

regen op ramen explosie van veel water rollende tranen

Zoals een pluizige prikharige rode franjesjaal die te strak zit rond je hals, Zoals de wilde waterbaan waarvan je gaat tollen totdat je niet meer weet wat hemel of aarde is, Zoals de lift die plots niet meer van grond wil, Zo voel ik me zonder jou...

We vinden die berichten heel gewoon: Een kwart van alle soorten gaat eraan. Ons hele leefmilieu gaat naar de maan, Als we zo doorgaan met ons leefpatroon. De soort die van die ramp de oorzaak is Loopt ook uiteindelijk die ramp niet mis.

Hoegaarden Spéciale, ah, 't klaart al op. Hoe slechter het weer, hoe warmer de sfeer... Buiten schijnt de zon die lustig weerkaatst op de ranke toren van de kathedraal. Binnen hangt de grijze walm van rook, een ranzige, kazige geur vult de ruimte. Het kleine raampje boven de deur staat op een ki...

Geen stad ter wereld waar je zo lekker kunt eten als in Londen, op voorwaarde dat je niet naar een Engels restaurant gaat.

In het koele gouden bad Van het fijne winterlicht Rijst de grote mensenstad Tot een droomvervlucht gezicht: - Al de gangen, al de zalen - Waar de ziel in droom mag dwalen. Boven glansgewassen pleinen Waar de stille mensen lopen, Juichen klokken uit haar open Torens zuiver door de reine -...

De ego's van nu gevuld doorregen en opgediend als warme happen in een slechte snackbar eenvoudig weg te doen in plastic bakjes en te overgieten met kleffe bende hun thuisfront hun ideaal hun passie om gevreten te worden zonder ooit te aanschouwen wie hen verorbert of wie hen uit...

laat de winter schijnen en mijn hart verwarmen want niets gaat boven jou als de noorderzon onder gaat

De stilte was ondragelijk geweest; het was alsof een beul het vonnis velde. De arts, die haar het trieste nieuws vertelde, was openlijk en recht door zee geweest. Toch was zij het, die weer als eerste sprak, met woorden die ik nooit meer zal vergeten. "Dokter, ik wil nog één ding van u we...

Een dorstige man in de tropen Is in een groot biervat gekropen Hij heeft zich verslikt En is toen gestikt Zoiets dat is toch bezopen?

als gefluister van een stem harten laat dansen het schijnsel van een ster verlangen onthult ontwaakt een droom de hunkering naar liefde bereikt de nacht oneindigheid waar niets verglijdt in hartverlangen sterren dansen in gefluister

Ruim vier decennia heb ik er voor nodig gehad, om mee te maken wat mij nu is overkomen. Bij deze gelegenheid verzeker ik de lezer(es), dat ook ikzelf drager ben geworden! Niet dat ik er echt op zat te wachten hoor, helemaal niet. Ik heb ook niet meteen het gevoel van “eindelijk is het zover.” In...

Hoe kan ik jou vertellen Dat je in mijn gedachten bent Sinds de dag dat je voor me stond De tijd leek even stil te staan De wereld hield haar adem in En het werd donker om ons heen Alleen jij stond nog in het licht Ik zag je ogen en je lach Ik voelde je aanwezigheid Niets wat ik dacht kon i...

Onvermijdelijke pijn, wordt door de wind verzacht, ongeremde gevoelens, neem ik stil in acht, tot mijn onbestemde hart, alsmaar in vrede wacht. Belevenissen nog te klein, doen me versteld staan, muziek vervult mijn droom, totdat ze 's nachts vergaan, zuchtend vestig ik mijn hoop, op de...

eet eens iets anders dan ijsbergsla in de winter ga op vakantie

De zeepbel van het dagelijks bestaan: de afwas als de pannen leeg zijn. Allé, een schort voor, dit is zo gedaan, de avond is alleen voor haar, da's fijn. Ze trekt haar slobbertrui en sokken aan reken maar dat het echt haar avond wordt. Hij heeft weer een vergadering op de zaak vanavond du...

Na 't stoppen rookte hij niet meer Abrupt was zijn besluit. Hij stopte voor een laatste keer de pijp en ging hem uit.

Mensen die leven, die zijn niet dood.

Een warme adem wriemelt door ’t koren En aait met zachte zuchten De golvende dijen Van ’t graan. Grasgroene lippen Groeien open tot Een fluwelen mond Van vuur. Uit roze wolken Dauwt een warme honing Van likkende bijen Die gonzen. De klaproos ontboezemt Haar bloedrode huid. E...

Soms is die drang zo aanwezig, Om poëtisch aan de slag de gaan. Maar dan lijkt mijn inspiratie afwezig. Alleen motivatie lijkt nog te bestaan. Met dat beetje motivatie En de nodige concentratie Vorm ik een nietszeggend gedicht Dan ook aan niemand gericht. Dat het dus toch mogelijk is, ...

mag ik u mijn inkt aansmeren hele luxe bovendien het gaat gelukkig nooit uit de kleren en je kunt er de mooiste patronen in zien het spettert, vlekt en druipt waar ze je maar raken kan met als bonus: je verzuipt! ’t vreet papier en kraakt de hersenpan ik gebruik het zelf al jaren mijn...

Zoveel mensen, en toch zo alleen Druk,druk,druk waar rent iedereen toch heen? Niemand ziet de ander staan iedereen is alleen met zichzelf begaan Mensen sterven eenzaam en alleen onrechtvaardig, onmenselijk gemeen In deze wereld worden mijn kinderen groot daar waar mensen zinloos worden gedo...