Alle inzendingen van corrie+van+engelen-kock

lijnen zigzaggen fluorescerend achter gesloten ogen…

vliegende mieren koninklijk parend onder verzengende zon…

in de zomerzee van jullie liefde tekenen zon en wolken witte golven van de branding als vluchtige sluiers over het strand waar zandkorrels jullie harten in een tintelende beweging voortdurend omhelzen verenigen zielen zich op het ritme van hooggewelfde woorden en vlechten dagen zich in een beminde gloed laat de bindende klank…

zwarte kapucijn zet zijn witte kraag omhoog, winter in aantocht…

fluiters in strak zwart bezorgen mij een privé openluchtconcert…

explosiegevaar vierkant grijs wordt vlammend rood migraineaanval…

wirwar van gangen, verdwalen in gevoelens doodlopende weg?…

ik lees boeken en handen aan lange tafels in stille zalen en verloren ruimtes volg ik aders en lijnen, gesprokkelde letters tot zinnen gevormd kan ik waarzeggen, toekomst voorspellen in alle rust het einde dromen of blijf ik hangen in sprookjes, het schrijven in stilte van een eigen verhaal…

vertrouwensgesprek in een bloeiend veldje van gele narcissen…

verscholen tussen oude bomen staat nog die verweerde bank we waren jong met prille dromen vele jaren liepen mank gekerfde strepen vergroeide harten leesbaar is nog net jouw naam starend naar mijn eigen schaduw verbergt mijn rug een stille traan in het besef dat kostbare jaren zomaar verloren zijn gegaan…

waar land en lucht elkaar omhelzen, daar is een plek zo weids, zo vrij ik zou er altijd willen groeien stevig verankerd in geurige klei zilveren wolken pakken zich samen een regenboog wordt ademloos de tijd verstrijkt alles verandert maar waar jij en ik elkaar omhelzen daar blijft het leven eeuwig zo…

late ochtendzon doet bijna uitgebloeide zonnebloem stralen…

fier en krachtig met tomeloze energie de voren ploegen…

terug in de tijd herinnering geboren bewaar dit doosje niets gaat verloren wat zit er in zal men je vragen het zijn momenten van warme dagen een stem, een gezicht een blik, een gebaar een foto, een glimlach voor jou zo dierbaar lange gesprekken een gedicht voor jou maar vooral de woorden ik hou van jou…

snelheid bereiken op zilverwitte vleugels, topsport in de lucht…

in groen verscholen schuilplaatsen voor mens en dier, oase van rust…

eenzame schilder tovert met lentekleuren een mooi stilleven…

de duisternis valt als een deken over mijn wereld, mezelf beschermend voor mijn gevoelens de duisternis van de nacht laat me even de rust vinden, mezelf bevrijdend voor een dag de duisternis trekt weer op na een eenzame nacht, mijn gevoelens onthuld, waar ik mezelf heb achtergelaten in een zee van tranen…

verlegenheid kleurt wangen in diepe tint rood, verborgen charme…

de stinkende roos verwelkt bij de geliefden, passie onhoudbaar…

blik, glas en papier, de natuur wordt weer vervuild door mensenhanden…

een gesponnen web doorzichtig als Brussels kant, klassieke bouwstijl…

bescherming gevend vanuit de hemel zonder schouders ophalen…

soms voel je je alleen verward en zo verloren je zoekt een plek waar niemand komt en waar niemand je kan storen een veilige plaats echt helemaal voor jou alleen je wilt wat tijd voor jezelf en niemand om je heen en word je gevonden in jouw stille stilte verstikkend en hol deel je gevoelens deel je tranen het leven is te waardevol…

bij het opkomen van de zon, is hij altijd haantje de voorste…

in volle kleuren helemaal uit je bol gaan, ontluikende tijd…

groeit uitbundig en steekt overal de kop op, wild en ongeremd…

mag ik slapen in jouw armen mag ik wiegen als een kind mag ik even komen schuilen totdat ik hier mijn rust weer vind ik wil slapen in jouw armen ik zoek jouw warmte ik ben zo koud, hier kan ik me veilig voelen omdat ik weet dat je van me houdt laat me slapen in jouw armen laat me dromen iedere nacht laat me denken aan de dag…

biddend en spiedend hangt hij stil, hoog in de lucht, prooi onontkoombaar…

reden tot vechten ? in broedseizoen tovert hij machtige kleuren…