Dagcolumns over dieren

Natuurlijk doen wij nooit een vlieg kwaad. Laat dat maar aan de vakman over. En wie was er nou toch eerst, de kip of wij? Verklaren in het ene land de koe heilig en het andere land raakt maar niet uitgemolken over de koe per vervuilende scheet. Het is de waarheid als een koe om een opgeblazen gevoel van te krijgen. Boeh, zo laf. Alleen de mensch…

Op vrijdag sta ik, keurig op tijd, hond aan de lijn en aan de voet, te wachten op het oefenveldje van de hondenschool. Door het raam van de kantine zie ik mensen opstaan en jassen aantrekken. De les gaat zo beginnen. Dan komt een van de trainers naar me toe gelopen en zegt dat de les die dag niet doorgaat. Er is een wandeling gepland met de gehandicapten…

Strakkeven. Zo noemde mijn man mij plagend in de tijd dat onze drie jongens nog thuis woonden en ik met strakke hand vasthield aan bepaalde routines en regels rond etenstijd en bedtijd. Hoe hij precies bij die naam kwam, weten we niet meer. Feit is dat de naam bleef plakken. Maar toen de jongens een voor een het nest ontvlogen waren, raakte de naam…

De labrador-mix puppy die we afgelopen zomer tijdens de vakantie bij de dierenopvang hebben opgehaald, is inmiddels elf maanden oud. Je zou zeggen: bijna pup af. Maar nu heb ik me onlangs laten vertellen door een hondentrainer—iemand waarvan je redelijkerwijs mag verwachten dat hij veel ervaring met honden heeft—dat de puppytijd van labradors wel twee…

Boven m'n hoofd, over het zachtboard van het plafond, in de kamer waar ik nu zit te schrijven, rent een muis heen en weer. Nog een. En nog een paar. Er woont een hele familie knaagdieren bij ons in. 's Nachts spelen ze een soort zaalvoetbal op het gladde speelveld boven onze slaapkamer. Dat is dan weer hardboard, vandaar. Met een eikeltje dat…

Vogels, in het algemeen, denken dat ze slim zijn. Of slimmer worden met de tijd. Onterecht. Vogels waren dom, zijn dom, en zullen altijd dom blijven. Je ziet er voorbeelden van. Dat vogels denken slim te zijn en menen dat ook hun evolutie, net als bij de mensheid, niet te stuiten is. Als ik op de fiets rijd op de fiets begint het al. Vogels…

Elke nacht lopen we voor het slapen gaan een rondje. De kater, de hond en ik. Drie mannetjes. Altijd na twaalven, soms tegen drie uur. Niet later. Soms staan we samen te pissen tussen de bomen. Onder de heldere sterrenhemel; in de kou; als het mild en zacht is buiten; als het miezert, mist of muisstil is; zelden gaat het niet door. Vaak doen…

Een man zet zijn stroomstokwapen in de rug van een rund. Het dier begint te lopen tot er een schot achter hem naar beneden valt. Secondes tikken langzaam weg. Een grote klap verdringt de stilte. Het beest zakt door zijn hoeven. De volgende in rij deinst hierop naar achteren. Het rund kan geen kant op in de smalle gang. Behendig probeert het te keren…

Mijn moeder was de dochter van een slager uit Franeker. Opa Piet, die ik me uit mijn jeugd herinner als een joviale man op klompen, was altijd omgeven door een karakteristieke aura, gevormd door het aroma van een eeuwigbrandend stompje sigaar, zijn gutturale stemgeluid, zijn aanstekelijke, met veel humor doorspekte levenslust en zijn van menselijke…

Er zijn te veel zaken, te veel onderwerpen, te veel vraagstukken in de wereld die me bezighouden. Dat weet u intussen wel van me. Ik weet niet hoe het u vergaat, maar het kan toch niet zijn dat ik de enige ben die zich druk maakt over wat er niet in de haak is? Soms val ik van de ene verbijstering in de andere. Vooral als ik in het voorbijgaan…

Er lopen drie mieren door mijn huis. Ik haal hun natuurlijke vijand van de zolder, zuig ze op en ga verder met de orde van de dag. De volgende ochtend zijn ze overal. 'Dan moet je eens een keer de afwas doen,' krijg ik te horen. 'Als de koningin maar niet in huis is,' lees ik. 'Dat krijg je altijd met vrouwen in huis' reageert een vriend…

Kennelijk verveelt de mensch zich algauw te pletter, ondanks internet en is een film of documentaire natuurlijk te min. Met gevaar voor een eigen leven, kruipen we daarom het liefst bij een leeuw op schoot en als wij niet om op te vreten zijn, aaien we met z'n allen wel een dolfijn hartstikke dood. Men neme een hond uit alle liefde, maar schoppen net…

Iedereen kent het eigenlijk wel. Je stapt de deur uit en een hijgend geluid komt je tegemoet. Niet veel later gevolgd door een bezweet medemens in fluorescerend geel jasje en knipperend rood lampje. Het lampje kan te vinden zijn om het been of de arm, aan de schoen, op de borst en zelfs soms op het voorhoofd van de hardloper in kwestie. Sporten is…

Op mijn rode mountainbike rijd ik door het Duitse landschap. Een jonge vrouw met een paard werpt me terug in de tijd. Terug naar de ponyboerderij van mijn oom. Een heerlijke tijd die ik iedereen zou gunnen. Trots als een pauw was ik toen hij met zijn ponykar bij onze lagere school kwam. De hele klas op de bankjes voor een ritje in de buurt. Hand uitsteken…

Een onschuldige dag in een onschuldig Nederlands dorp. Overal geurt het naar mei en nergens klinkt een onvertogen woord. Ik hoor het Daniel Lohues in gedachten al zingen. Pas sinds kort besef ik dat een Hollands landschap niet meer is dan een economisch landschap. Schapen verdwijnen omdat het melkquotum is losgelaten en boeren meer kunnen verdienen…

Het kan niet op. Bijna alsof het voor niets is, geweest. Soms kan de mens zich zó stierlijk vervelen en per slot van rekening maakt geld gelukkig, Uw meest exotische dromen waar. En er ís wat opgeofferd aan de felbegeerde aandacht die daar bij komt kijken....met je gangstaanjagende zonnebril en huistijger. Het is dan ook altijd hetzelfde liedje...met…

Van woede uit mijn vel springen is het moeilijkste nog niet...maar laat ik niet zien, zo bont vrouwen het nog altijd maken. Eén van hare hatelijkste manieren, want een leeghoofd loop je niet zomaar op, maar in de wolken... ligt dierenleed er dik bovenop. En zoals dat gaat, over lijken. Op een streling der natuur. En wij dwepen wat af met de kleintjes…

Mijn goede vader is als vijfjarig kind op een Belgisch paard gezet, u weet wel, zo’n werkpaard met spierbundels zo zwaar dat Schwarzenegger ze niet kan tillen. Hij reed een eindje en mijn opa en oma juichten: Henkje kan paardrijden! Mijn vader herinnert het zich nu nog. Paardrijden is dus erg eenvoudig, want vijfjarigen kunnen ongetraind paardrijden…

Alles is er, op een uitweg na. Maar het mooiste geluid komt nog...zodra die oogjes open gaan heeft ze wat tegen mij. Net niet helemaal lak aan wat ik zeg, zet haar nagels precies zo, als zij over mij denkt; heb nog geen muis kunnen vangen, dus nou ben je aan de beurt en volgens haar kan ik het nu flink schudden. Met alle stekeltjes recht overeind doet…

Het is eerder wachten op mensen die sowieso al niet te genieten zijn, al een eeuw of wat verwend. Zulk mooi weer spelen zij het, zonde van de tijd. Om een dier zo te zien, daarom levenslang krijgt. Terug naar het circus. Raakt de mensch dan nooit uitgepraat, ben ik bang. Dat de olifant al geen poot meer over heeft om op te staan, de ogen van tijgers…

En als er niets meer te redden valt, dan hebben we het nergens over...wat niet te filmen is, krijgt het publiek dan ook niet te zien. Want niets is ons te vreemd of te dol voor wat aandacht. En het toeval wil, zoveel. Zeggen als het uitkomt ja. Je hebt er alleen zo weinig aan om net te doen alsof je het snoepje van de week bent, maar ondertussen het…

Geuren roepen razendsnel een herinnering op omdat de geurreceptoren in je neus in verbinding staan met je oude hersenen. Maar vliegende mieren doen dat nog veel sneller. Donderdag 3 juli 2014 was het weer zover: de massale exodus van miljarden vliegende mieren op weg naar de snavels van merels, meeuwen, spreeuwen en leeuweriken. En bij het zien van…

Net als in de film...ik wil het. Een hondje met stip op één van de 1001, laat de rest maar zitten. Of op z'n minst dezelfde ogen als een Verdell, like Tinkerbell. Het is jouw feestje, waar nog geen potterkijker op afkomt, als de uil ontbreekt. Of we laten het zo afspreken; als publiek denken we nergens aan. Want kijk nou toch zo schattig...krijg het…

Arm beest. Ze schreven hem altijd al af, toen sprookjes nog echt uit de hand konden lopen. Dus verdween de wolf meer dan honderd jaar geleden uit onze ogen. Misschien kregen ze wel de pest er over in, de geldwolven. Dat scharrelt maar ongegeneerd zijn buik vol van ons en op dat gebied blinken wij maar wat graag uit; elk stukje natuur in beslag genomen…

Eerst breken wij dat ene stukje aarde af en horken keurig uit de grond van ons hart, een afgekapt minituintje met de dieren aan. Zie ons dan lekker tekeer gaan met zo'n goddelijke gang als de onze, dat is ook wat. Zo stampen wij graag de aarde net zo plat als het papier, waarop de mensch pas echt in de mode raakte. Zoals alleen wij overal een pandemonium…

Als het om dieren gaat, is er geen redden meer aan. Soms speur ik de naargeestigste omgeving af, dat heb je zo met contacten. In de ijdele hoop zit er niets anders op, jou te wachten. Het heeft me bijna twee jaar gekost om dichter bij Catzilla te komen. Soms mag ik blij zijn als hij me kopjes geeft, hij duld me wel. En als ik teveel mijn best doe, knijpt…

We hebben een leenhond. Het is niet de eerste keer dus ik weet wat ik kan verwachten. Je doet het voor de kinderen hè? Omdat die op school zitten ben ik er zelf natuurlijk het meest mee bezig. Hij kan objecten vinden die je voor hem verstopt. Wat is er leuker voor een kind? Deze leenhond is een lieverd. Een Hongaarse jachthond, een actieve snuffelaar…

Niet alleen kroop ik bij de hond op schoot, soms kreeg ze onze poppenkleertjes aan, voor op de foto. Zoals ik met veel liefde mijn marmot de lucht ingooide, zulk stuiteren op mijn bed. Awesome. Ooit een konijn van de honger gered en oververzorgd tot de dood erop volgde. Het water voor de kanarie vergeten, stress geleden of ligt het op de bodem dan toch…

Draai het eens om; te leven op dat krappe stukje aarde. Olifanten zijn er niet op gebouwd om rondjes te draaien in een tent. En al onze kitsch over zijn rug mee te zeulen van hot naar nog meer herrie. Mensch...dik tevreden, met het volste recht op een mensenleven, midden in een overvloed aan middelen om je niet te pletter hoeven vervelen, staren we…

Je moest je haasten om er nog in te komen. Het Loo ging sluiten. Oudewijvenzomer 1894 werd in de audiëntiezaal voor het laatst stilgestaan door de gidsende intendant zeggende: ‘Hier lag het lijk van Z.M. Vóór het den weg opging naar Delft.’ Koning Willem III. Vervolgens in de vestibule bij een kop van een edelhert door Z.M. geschoten. Zijn ruige kop…