Alle inzendingen over dieren

Misschien was er iets in het verlangen dat gevleugeld door zijn heimwee was vergeten diep in de door het vuur bedreigde wildernis van zijn zelfgeschapen groene loofbomenwoud en er waren ook andere duistervogels dan hij die hetzelfde dachten over zijn naderende dood. De laatste uren duurden langer dan voorheen het geval was onhoorbaar…

Ik ga vroeg de deur uit, niet alleen omdat het heel erg warm wordt maar ook omdat er weer even bloed geprikt moet worden en zo stap ik in de vroegte op de scoot! Het is zelfs fris te noemen maar een klein ritje moet kunnen. Het is zelfs redelijk rustig op de weg totdat ik op het fietspad een enorme groep ganzen zie staan… Zachtjes rij ik erheen, druk…

Vanmorgen, en wel na het openen van de zware ijzeren deur die onze woningen begrenst en afsluit, aanschouwde ik tot mijn vreugde en verbazing dat een hele familie zwartgerokte kraaien was neergestreken op het groene gras van ons plantsoen. Vrolijk hipten de fraaie vogels daar in het rond en ze plantten de kwetsbare en fragiele pootjes kordaat op het…

Ja dat ding bestaat toch echt hoor, ik heb hem gezien en ben dus niet de enige want is het geval? Wel dat ga ik even haarfijn uitleggen! We gaan met z’n viertjes op pad, zoals veel van onze landgenoten trouwens om in Duitsland goedkope boodschappen te gaan doen en er een leuk dagje van te maken! We vertrekken bijtijds ( oké iets later dan bijtijds dan…

De vraag of een vogel het fijn vindt om te vliegen, zegt misschien meer over onszelf dan over de vogel. Want hoe kunnen wij, wier voeten aan de aarde geketend zijn, ooit begrijpen wat het betekent om thuis te zijn in de lucht? Misschien moeten we de vraag wel omkeren en niet vragen óf hij het fijn vindt, maar wat het vliegen met hem doet; wat het voor…

De brandende zon hangt als een koperen plaat boven de droge Afrikaanse savanne. Jula, de ervaren matriarch, heft haar zware hoofd. De aarde is dor en gebarsten. Haar kudde slentert lijf aan lijf achter haar aan, hun flanken schuren zachtjes tegen elkaar in de verzengende hitte. Onder hun zware poten danst het gewicht van de aarde, maar de tijd dringt…

Het was zelfs in het nieuws vanmorgen; een zwartharige, onschuldige en ongevaarlijke aap ontsnapte uit Safaripark Beekse Bergen. Kan men het lieflijke dier de menselijke sentimenten toeschrijven die ons zouden aanzetten te vluchten uit gevangenschap…

De hitte zou zich ook op die dag haast verstikkend over de wereld leggen maar in de vroege morgen streelde welhaast buiten verwachting op mijn wandeling naar de supermarkt een licht briesje mijn lichaam. Nadat ik mijn boodschappen afgerekend had, vielen mijn blikken op de gestalte van een klein, lieflijk hondje, zeer waarschijnlijk een teckeltje…

Van die bordjes die je van afstand net niet leesbaar uitnodigen om ergens kennis van te nemen en je laten hinken op twee gedachten; enerzijds heb je niet zoveel zin in een onderbreking van het ritme en al helemaal niet wanneer je je met een zwaar beladen fiets weer in gang moet trekken. Anderzijds, welke prikkelende kennis gaat er aan je neus voorbij…

Ooit gehoord van Sazan? Ik niet. Tot vandaag. Wel weer een treffende illustratie van homo economicus. Trump's schoonzoon Kushner (waar duikt die niet op?) wil dat oogverblindend mooie eiland, territoir van o.a. de kwetsbare monniksrob, voor de kust van Albanië deels slopen voor resorts. Foto-impressie doet denken aan Trump zijn plannen met Gaza. Kushner…

Bij ons in de keuken stond er altijd een kannetje water klaar om de planten te begieten. Ik meende daarin een keer een rood slangetje zich te zien vertakken en dan valt niet te denken aan een python, maar iets wat maar net te zien was van hooguit een paar mm lengte. En dat in leidingwater? Ik vertelde het mijn vader die niet de moeite nam om te komen…

Een kat is een eigenzinnig trots dier, zo werd mij steeds verteld. En zo was ik gewaarschuwd dat ik niet zou moeten proberen de kat van onze buren af te richten. We hadden in die tijd een zilverkast, een erfstuk, met glazen ruitjes waarachter zich glaswerk en serviesgoed bevonden. Toen ik eens in een fauteuil zat voor genoemde kast sprong de kat op…

In oktober hangt er dauw op de varens. De grond veert licht onder zijn poten. Kraks staat stil en kijkt hoe een esdoornzaadje om zijn as draait. Het landt zacht in het mos. Verderop vindt hij een kastanje. Hij begraaft haar bij de beuk, dicht bij het water. Hij drukt de koele aarde aan met zijn neus. Als hij opkijkt, zweeft er een veer tussen…

Grindadráp; de omstreden jacht op walvissen en dolfijnen Op de Faeröereilanden gaat de omstreden jacht op walvissen en dolfijnen 'gewoon' door; dit alles onder het mom van TRADITIE! Onder het 'magische' woord gewoonte óf gebruik óf overlevering óf conventie, vindt de gemiddelde Faeröer het acceptabel dat er jaarlijks honderden zowel walvissen…

De juf geeft een les over het nabootsen van dierengeluiden. ‘Wie kan het geluid van een koe nadoen?’ vraagt ze. Alle leerlingen steken hun vinger op om te laten zien dat ze dat weten. ‘Wimpie, zeg het maar.’ ‘Boe', loeit Wimpie. ‘En het geluid van een hond?’ ‘Woef, woef' blaft een andere leerling ‘En het geluid van een kat?’ ‘Miauw, miauw.’…

Ze kijken je aan met die wrede kraalogen alsof ze willen zeggen “Wat doe je hier!” Ze laten zich niet zomaar verjagen. Ze hebben er schijt aan dat jij jouw balkon schoon wilt houden. De gevleugelde schooiers, ze laten zich geen oor aan naaien. Ze leggen eieren op ongewenste plekken. Ondertussen stel jij je voor hoe jouw jonge vrouw door de Action…

Ze lopen zwijgend langs de sloot, de kijkers tegen hun borst. Het gras is nat, de modder zuigt aan hun schoenen. Iemand niest. Voor hen buigt het water af, een onopvallende kromming in het landschap. Hier zou hij moeten zitten. Dat hadden ze gelezen. Dat was gisteren gemeld. De oudste blijft staan; een man met een verweerde nek en een jas die te…

Elke dag redden mensen met liefde een eekhoorntje, een egel of een vogel in nood. Stichting Dierenlot zet zich in voor deze dieren, met miljoenen euro’s aan donaties en talloze vrijwilligers. Het beeld van een klein dier dat met de fles wordt grootgebracht, raakt ons. Het ontroert, maar roept bij mij ook ongemak op. Terwijl we met zorg en aandacht een…

De vrachtwagen schudt over de weg. Licht lekt door de kieren en vlekt over ruggen en flanken. De lucht is warm en vochtig van adem. Rompen drukken tegen elkaar aan, hoeven glijden over hout. Kekke staat in het midden. Zwartbont. Breed. Een kalf duwt zijn natte snuit tegen haar flank. De knieën van het jonge dier knikken. Hij maakt een hoog, dun geluid…

Als er op bedrijven 100.000 kippen en op een nabij gelegen bedrijf 24.000 kalkoenen in zo'n groten getale moeten worden gedood vanwege (vogel)griep, dan ga je je toch afvragen of de mensheid - producenten en consumenten - wel verstandig bezig is met dieren op zo'n massale schaal te fokken, vet te mesten, te doden en op te eten.…

Het Roodkapje-syndroom is een syndroom dat voorkomt bij mensen die alles verzachten, weinig gevaar zien, wolven als niet gevaarlijk beschouwen en daarom voor ze opkomen. Mensen die zelfs roofdieren door een roze bril zien. Als in een sprookje. Zoals de naïeve, angstige Roodkapje dat doet. Politici zouden er ook aan kunnen lijden. In dat geval is struisvogelpolitiek…

Het kleine, bronzen paardje zag ik eens in de Kringloopzaak die ik weleens bezoek en het siert nu mijn schoorsteenmantel Het lijkt op een kleine replica van een ruiterstandbeeld maar dan dus in miniatuur-formaat en elegant heft het een van de benen als in een aanzet om te steigeren of te galopperen Het is echter voor altijd door een onovertroffen…

Laat de radio van vanochtend leidraad zijn voor dit betoogje. Zonet rond negen uur droeg Andrea van  Pol op de klassieke muziekzender het stokje over aan Ab Nieuwdorp met de woorden 'We gaan naar buiten' waarop Ab Nieuwdorp aansloot met 'waar de vogeltjes fluiten'. Ik dacht zwartgallig dat dat nog te bezien valt nog onder de indruk van het interview…

Burgemeester Jacco van der Tak (CDA) van Barneveld over het ruimen van tienduizenden kippen: 'Vanzelfsprekend leef ik mee met de getroffen pluimveehouder en met de andere ondernemers in de pluimveesector, die het zwaar te verduren hebben'. Volgens mij ziet hij iets essentieels over het hoofd; kippig zullen we maar denken.…

Ze hadden het dier de naam ¨Fendel¨ toebedeeld, mogelijk ontleend aan een magische vertelling waarvan ze eens kennis genomen hadden in verre, haast vergeten jeugdjaren. Fendel was allerminst een hellehond, maar een lieflijk en vriendelijk dier met zwarte, glanzende vacht dat ons kwispelend en opgetogen tegemoet kwam. Fendel is niet meer te midden…

Toen ik de zware, metalen, donkergroene deur opende van het appartementencomplex waarin ik sinds jaar en dag woon, viel mijn blik op het grasgroene plantsoen, verlevendigd met vele meizoentjes, waarin zich een leuk tafereeltje afspeelde. Een kat, de vacht dooraderd met grijze strepen, lag uitgestrekt in de aanvalshouding in het malse gras en op enige…

Juist toen ik op Kerstavond, als mensen hun saamhorigheid vieren rond een Kerstboom uit het raam keek, zag ik mevrouw voortschuifelen door de restanten van de grijswitte sneeuw, die eerder de wereld overladen had, in het gezelschap van een poedel waarvan zij wel zielsveel moest houden. Zijn kameraad en mede-poedel die ik eerder gesignaleerd had, was…

In 2016 was ik op vakantie in Normandië. Ik reisde per trein naar Bayeux om het beroemde tapijt te gaan bekijken. Op de deurknop die toegang gaf tot de vertrekhal van het station zat bij wijze van voorprogramma van die bezichtiging een prachtig gestoffeerd vlindertje. Ik had het in Nederland nog nooit gezien. Toen ik een paar uur later terugkwam,…

In Tilburg Zuid, niet ver van mijn geboortehuis, sloeg ik eens gade hoe een trotse hondenbezitter zijn geliefde huisdier, een kleine zwarte poedel met zwarte, krullerige vacht, uitdaagde om het kunstje te volvoeren dat het onschuldige dier graag ten beste zou geven. IJverig, gedienstig, vrolijk en enthousiast sprong de zwartharige poedel keer op…

De zomerdag ademt een milde, feeërieke en rustgevende sfeer. Een witte, houten bank op het Pieter Vreedeplein met gestileerde spijlen biedt mij ruimschoots plaats. Een bonte, prachtig gedessineerde duif, als het ware een oorlogsinvalide onder de dieren, met een stomp, gehandicapt pootje komt verlangend aangehipt. En inderdaad werp ik hem een stukje…