Dagcolumns over ziekte

Nooit te oud om te leren, want zo kwam ik achter het volgende: Als één van ons onverhoopt in het ziekenhuis komt te liggen en dat gebeurt hier nogal eens, nemen we standaard onze eigen medicatie mee, niet alleen omdat we precies weten wat we slikken maar ook omdat het nogal eens voorkwam dat bepaalde medicijnen in het ziekenhuis er gewoon niet waren…

‘Je ziet er moe uit,’ zei de gitaarbouwer tegen zijn zus. ‘Zal ik morgen terugkomen?’ Zus knikte met grote angstige ogen. Ze zag er inderdaad moe uit. Mager, wat zeg ik, broodmager. Ingevallen wangen, piekhaar, lag ze op haar bed in het grote lege huis. Het stinkende bed in het grote lege huis. “Ja,’ zei ze hees, ‘morgen.’ “Hoe laat zal ik komen?…

Het wordt 2G, maar ons kabinet wil het besluit niet nemen. Het wordt 2G, maar ons parlement durft geen standpunt in te nemen. De een schreeuwt moord en brand over een tweedeling van de samenleving tussen mensen die doodsbenauwd zijn voor een wetenschappelijk onbewezen bijwerking van de vaccins, namelijk dat God het niet goed vindt of dat een zwangerschap…

En dan zijn daar die influencers die hun verstand op nul zetten en tegen ons zeggen, dat we samen de overheid er onder krijgen. Dat is natuurlijk behoorlijk stom – de overheid er onder krijgen. We kennen voorbeelden van landen waar de overheid op hield te functioneren en in dergelijke landen wil je helemaal niet wonen. We noemen die landen failed…

Hij zal zijn haren uit zijn hoofd getrokken hebben, die Grapperhaus, toen hij in de media zag hoe zijn huwelijksfeest aandacht in de media kreeg. Gasten bleken meerdere malen te dicht bij elkaar te zijn geweest. Nu is Grapperhaus niet de minste. Hij is de minister die burgers die te dicht bij elkaar kwamen aso’s noemde en ook dat begrijp ik. Maar…

We zitten nog steeds in de corona-crisis. De ziekte is niet onder controle, maar als we ons onnatuurlijk blijven gedragen, zal hij niet weer massaal de kop op steken. Maar het is moeilijk hoor, geen handen geven, afstand houden, hoesten in ellebogen, mondkapjes, het is gewoon allemaal vervelend. En als dan, zoals nu het geval is, de crisis maar niet…

Eergisteren keek ik naar een documentaire van Hella de Jonge. Hella de Jonge liep lange tijd van arts naar arts, maar niemand kon iets vinden. Psychosomatische klachten, zei een reuma-arts. Tot op een dag een arts zei dat Hella maar een hartonderzoekje moest doen. Je weet wel, op een fiets met allemaal dingen op je lijf geplakt. ‘Breng het maar naar…

We zijn nu allemaal vol bewondering voor de helden van de zorg. Maar wat is nu een held? De Van Dale helpt daar niet echt en dat komt, omdat wij constant verschillende mensen tot held maken. Een held is 1) een dapper krijgsman die door moed uitblinkt, of 2) iemand die niet bang is, of 3) iemand die sterk, vaardig is of ergens veel van weet en daardoor…

Bij de gratie van de RIVM mogen we nog mensen ontvangen in ons huis. Op anderhalve meter afstand. En dat is geweldig! Het mooiste vind ik het nieuwe dansen. Het voorzichtig om elkaar heen laveren. Ik doe de deur open en doe vervolgens een stap naar achteren: “kon binnen” en de gast, die na het aanbellen ook alvast een stap achteruit deed, komt behoedzaam…

Corona is een ongewoon griepje. Normaal zouden sommige mensen ziek worden en normaal zou een zeker percentage overlijden. Dat laatste gebeurt nu ook, maar het abnormale van corona is dat niemand immuun is voor corona, Covid 19. Dat betekent dat iedereen die geïnfecteerd wordt ook ziek wordt. De meesten daarvan overleven moeiteloos. Een klein percentage…

Gisteren droomde ik het weer. Alweer. Ik werd wakker, droomde ik, en keek naar mijn arm en het was weer terug. Het komt steeds weer terug, psoriasis. Het gekke is dat als ik echt wakker ben, het wel weg is. Ik heb twee keer lichttherapie gehad in het Martini Ziekenhuis in Groningen. De eerste keer kwam het redelijk snel weer terug, maar de tweede…

Psoriasis is een tamelijk vervelende aandoening. Je huid wordt rood en gaat schilferen. Je krijgt jeuk. En nare plekken die voor een vreemdeling lijken op zweren, maar die niets anders zijn dan versnelde verwisseling van huid. Je bent aan het vervellen. Niet stukje bij beetje, maar steeds op dezelfde plek en die plekken worden steeds groter. Dat…

Het blijft toch een bizarre gebeurtenis. Oog in oog met de caissière van mijn supermarkt leg ik verantwoording af over de aanschaf van mijn paracetamol. Overdonderd door de monoloog met standaard informatie die de tiener me geeft, moet ik er aandoenlijk hebben uitgezien. Wanneer ze me vraagt of ik bekend ben met de informatie, waarvan mijn hersens werkelijk…

Als ik het goed begrijp, is leven een risico. U bent dan wel onwetend geboren en opgegroeid. Nu u volwassen bent krijgt u er van langs! Zeker wanneer u een koutje heeft gevat. Of wanneer u echt iets onder de leden heeft. Of, zoals mijn eigen huisarts mij toesnauwde: 'Weet u wel dat het van uw Eigen Risico afgaat?' Ineens had ik hem. De buffer…

Ik schrik wakker van het snerpende gepiep van mijn wekkerradio. Behendig zwaai ik met mijn rechterarm naar het kladblok op het nachtkastje. Grijp het. De pen valt op de grond. Als ik met links onder het stoffige bed tast, is het weg. Vervlogen. De droom. Gisteren ook al dat brood vergeten. Nu weet ik het zeker: ik ben dement! Ik sprint naar mijn…

Het leuke is dat als je echt iets van jezelf hebt ze er ook als je oplet met je naam vandoor gaan. Althans, dat overkwam de familie Spijker. Jan Spijker introduceerde omstreeks 1750 een terpentijnzalf in Nederland. 'Unguentum Terebinthinaceum', mengsel van gele was, sesamolie, rood sandelhout en Venetiaanse terpentijn. Uitgevonden door medicus Lodovico…

Een bevriende cardioloog raadde mij aan om mijn cholesterol te laten testen. “Je kunt beter maar weten waar je aan toe bent.” Over dat zinnetje ben ik gaan nadenken. Want wil ik wel weten waar ik aan toe ben? Nou voel ik mij behoorlijk gezond. Ik let op mijn voeding, drink regelmatig rode wijn, jog in het park en neem vaak de fiets. En ik heb geen…

Juultje ontdekte vorig jaar dat het heel goed mogelijk was dat ik dyslectisch ben. Ik sluit dat niet helemaal uit, maar heel erg is het ook weer niet. Vandaag zag ik op televisie dat Richard Branson ook dyslectisch is en dat zijn maatschappelijk succes daar mee te maken heeft. Hij kan namelijk niet voor een baas werken, zegt zijn zus. Dyslectici kunnen…

Het zat er aan te komen. Het begon met een klein kuchje, dat langzaam aan in frequentie en heftigheid toenam. Ben je dan ziek? Alles functioneert nog, maar prettig is anders. Daar komt bij dat net op dat moment op mijn werk een crisisje bezworen moet worden. En wat ook niet helpt is dat ik gelijktijdig thuis een klusser over de vloer heb. Marco schildert…

Vrouwen hebben tot nu toe mijn lot bepaald. Of in ieder geval de belangrijkste invloed gehad op mijn leven en welzijn. Ik ben opgevoed door een alleenstaande moeder, ik heb een vrouw waar ik al lichtjaren mee samen ben. Mijn kapster, tandarts, een hele trits gezondheidswerkers: allemaal vrouwen. De twee keer dat ik voor een mannelijke baas mocht werken…

Zo moet het gaan als ik er niet meer ben. Eerst zal men met verstomming geslagen zijn. De voeten aan de grond genageld. Dan zal er hysterie zijn. Vrouwen zullen janken zoals ze dat alleen in verre landen doen, de armen wild om zich heen slaand, daarna naar de hemel gericht, waar ik voor altijd zal zijn. Geen rivier zal breed genoeg zijn om al hun tranen…

Langzaam nadert een man het bushokje waar ik sta te wachten. Er is verder niet veel te zien op straat dus mijn blik wordt bijna vanzelf naar de man toegetrokken. Hij oogt onverzorgd: vale spijkerbroek, een t-shirt slobbert om zijn licht naar voren gebogen bovenlichaam. Hij heeft zich een paar dagen niet geschoren en ziet er oud en vermoeid uit.…

Een tijdje geleden leerde ik een farmaceutisch bedrijf kennen. Het was gevestigd in een geavanceerd kantoorgebouw naast de snelweg. Aandeelhouders mopperden al als het bedrijf slechts 22 procent winstmarge boekte in plaats van de verwachte 26. Binnenin was alles goud wat er blonk. Rondom het receptie-eiland lag een plaza voorzien van zuilen en…

‘Het healing environment concept voorkomt stress en bevordert de gezondheid’ lees ik op het beeldscherm in de wachtkamer van de polikliniek. We wachten op het gesprek met de arts waar ik – voor het eerst – een afspraak mee heb. Mijn vorige arts hield er mee op. Iemand had me getipt op deze specialist. 'Contactueel geen hoogvlieger, maar een kei in…

In zorgland hebben de artsen het gedaan. De zorgkosten rijzen de pan uit. De premies worden te hoog. De patiënt vraagt, de zorgfabriek draait. En wie krijgt de zwartepiet? De huisarts, de apotheek, de specialist. Maar neem dan de verzekeraars. Laten we het eens over hen hebben. Mag dat? Ja, de leden van de board zijn er toch niet. Ze zitten in een heisessie…

Het geknars op het grindpad klopt niet. Onbalans. We gaan linksaf. Ik houd de hond strak aan de lijn, zodat hij niet over de riem kan struikelen. Om de stilte te doorbreken wil ik iets zeggen. Maar wat? We zwijgen. Lopen het kleinst mogelijke rondje. Hij probeert zijn zuchten en hijgen in te houden. Laat gaan, denk ik, je moet al zoveel inhouden.…

Op de bijeenkomst ‘omgaan met borderline stoornis’ was het barstensvol. Om me heen kijkend zag ik mensen in allerlei leeftijdsgroepen. Van tieners, vaak aan de zijde van een of meer ouders zo te zien, tot en met bejaarden. Zouden zovelen lijden aan borderline? Of zouden ze familieleden of vrienden hebben die gebukt gingen onder deze persoonlijkheidsstoornis…

Afgelopen week dacht ik een zomergriepje te pakken te hebben. Koorts en spierpijn van kruin tot teen dwongen mij in bed te gaan liggen en de transpiratieaanvallen te ondergaan, terwijl mijn spieren zich aan alle kanten lieten voelen. Er ontwikkelde zich geen hoest, geen keelpijn en ook geen kuchje op de longen, maar geen enkele andere gedachte haalde…

Het begint er mee dat geluiden en geuren sterker tot me door dringen, dat de hang naar alcoholische drank zich versterkt en dat mijn irritatiegrens eerder is bereikt dan anders. Ik zou nu onder hand wel moeten weten dat het de voortekenen zijn van een lichaam en geest die overwerkt dreigen te raken, maar telkens wanneer ik op zekere ochtend opsta en…

Verheugend nieuws voor de NVM in het jaar van haar 8e lustrum. Want dit jaar werden in Spanje de tanden ontdekt van een Neanderthaler, die daar ongeveer 63.000 tot 64.000 jaar geleden geleefd heeft. Mooier nog, die Neanderthaler bleek reeds zijn tanden te poetsen en dat in een tijd dat er nog helemaal geen mondhygiënisten waren om mensen te vertellen…