Alle inzendingen over Conrad Felixmüller

Je kwam in contact met de Dresden Secession groep 1919 en je werd lid van de vriendenkring rond Otto Dix, Otto Griebel en Conrad Felixmüller. Je huurde een deel van het atelier van Conrad Felixmüller, waar je baliks, kaarten en illustraties maakte. In juni 1921 trouwde je met de schilder/operazanger Kurt Lohse.…

Ludwig von Hofmann, Robert Sterl, Conrad Felixmüller en Otto Dix. Wolfgang overleed op 1 september 1951 in Hotel de Montalembert in Parijs door voedselvergiftiging. Hij leed ook aan levercirrose, een longontsteking en geelzucht. Hij werd 38 jaar.…

In het voorjaar van 1917 ontmoette jij de expressionistische schilder Conrad Felixmüller, geboren op 21 mei 1897 in Dresden. Hij was bevriend met jouw goede vriendin Lotte Wahle, geboren op 22 juli 1884 in Freiberg. In december 1917 kregen Lotte en Conrad de zoon Justus Matthias. Hildebrand was zijn peetvader.…

Jij was toen in Dresden, waar de expressionistische schilder Conrad Felixmüller, een masterstudent van de schilder/kunstschrijver Carl Bantzer, in 1915 een houtskooltekening van jou maakte. Jij woonde en werkte zo'n 25 jaar in Konstanz en Meersburg aan het Bodenmeer.…

Je vertoefde in de vriendenkringen rondom Otto Dix, Otto Griebel en Conrad Felixmüller. In het atelier van Conrad verkocht je batiks, prentbriefkaarten en illustratiewerken. In juni 1921 trouwde jij met de schilder/operazanger Kurt Lohse (1892 - 1958). Jullie gingen in 1922 in Görlitz wonen en in 1925 in Hamburg.…

Jij had contact met de vriendenkringen rond Otto Dix, Otto Griebel en Conrad Felixmüller. Met batiks, ansichtkaarten en illustratiewerken kwam er geld bij jou binnen. In april 1921 ging jij met de schilder en operazanger Kurt Lohse in het huis van de fabrieksdirecteur van de Schreckenbach-steengroeve in Wehlen-Zeichen wonen.…

'Maar mijn dienstknecht Conrad doet het graag!', zegt hij.…

Vrouw zijn is ontzettend moeilijk, want het bestaat voornamelijk uit het omgaan met mannen.…

Een ideaal is vaak slechts een vlammend visioen van de werkelijkheid.…

Alleen Conrad en een goede vriend van jou waren daarbij aanwezig. Je as werd in een graf in Middletown Cemetery bijgezet. Je hebt een ster op de Hollywood Walk of Fame, maar je zocht geen roem, eerder genoeg troostende liefde.…

ik loop langs de velden door het stille land verlangend naar vroeger grijp ik je hand de gloed van de avond het zonlicht verdwijnt we lopen nu samen in jouw licht dat schijnt waar zullen we heengaan? nu het nog kan het zijn slechts mijn dromen eens was je mijn man je hand is verdwenen ik laat je weer vrij kom... ik ga slapen opdat ik…

mijn hart is als twee schalen gevuld met evenveel uit beiden wil ik halen zodat ik altijd deel…

als jij in mijn gedachten bent mijn hoofd volledig vult jij al mijn kleine dromen kent en mijn geheimen zo onthult ik blozend in je armen lig verlegen en verbaasd mijn ogen neergeslagen verliefd en ook onthaast dan dwaal ik zonder zorgen niet langer meer alleen ik slaap gerust en morgen.... ga ik stralend van je heen…

je ziet er uit als een gebakje vol zoetigheid en room ik kijk naar je en... pak je of? is het slechts een droom…

oorlog scheurt de aarde en laadt op ons de schuld wij zwijgen met gesloten ogen ontdaan... door het tumult…

het nevellaken ligt glad en schoon te wachten op de dauw meedogenloos en kil op het nieuwe blad, zo pril een zware last nu reeds te dragen wachtend op het dagen kwetsbaar zijn de knoppen zich persend uit het hout smachtend naar de lentezon de ochtend is nog koud…

zwanen in het land terug en altijd samen nog net niet hand in hand verliefd zoals al jaren alweer bereid te broeden de lange winter is voorbij zoals zij doen vermoeden ze keerden terug, naar mij en naar het hoge noorden nog niet in ’t water maar gezeten in het groen verhongerd, misschien uitgeput het is een pleisterplaats op weg naar ’…

in het prille lentegroen en felle gele velden lagen jij en ik als naakten voor de schilder poserend voor elkaar onder de blauwe hemel met wolken, als maar wilder verzopen in het geel en groen tijdloos ons verlangen kroop de tijd door ons bestaan totdat de lucht nu rood behangen ons weer naar huis deed gaan…

ik zag je in het duister daar waar niets te zien is slechts mijn fantasie ik zag je daar waar ik niet meer wilde denken aan wat en wie doch mijn dromen werden wat ik wilde vol verlangen met gedachten die verstilden zonder woorden maar met beelden ik dacht aan toen aan ons leven en de vreugde die we deelden doch ophield te bestaan…

mijn lief wat ben je treurig ik zie je ogen als de maan groot en rond breed schijnend vol in de hemel staan maar ik weet dat je gedachten nog verder van mij zijn je lippen die vaak naar me lachten zijn strak nu en vol pijn waar zullen we nog heengaan op onze laatste reis ik wil je vergezellen je bent zo lief, zo wijs mijn weg gaat…

ik pluk de schimmen van het verleden de zoete geur nu nog zo sterk dringt in mij maar...kan niet blijven langzaam doet de tijd zijn werk…

jawel, ik ben betoverd en woon in mijn kasteel waar ik verlegen naar je kijk omdat je me hebt veroverd je bent geen ridder of een prins het witte paard zag ik niet staan ik hoorde slechts de woorden die je liefdevol en fluisterend door mijn hoofd liet gaan toen ik in alle stilte mijn hoofd nog op je schoot met tranen nat en zilt zo.. van…

In een deel van mij waar ik me heb verborgen daar is hij nog gisteren, vandaag en morgen geen dag zal mij passeren zonder even daar te zijn soms wil ik niet, maar doe het toch als ik daar in mijn tranen zwem ontwaakt de liefde weer die ik nog voel, voor hem herinneringen...dalen op mij neer in deze duist’re ruimte waar weemoed overheerst…

weet je nog..die ene keer? we liepen samen in de wolken en aten broodjes in de zon ik weet nog heel goed wat je zei hoe je keek en straalde, want dat was toen voor mij totdat je wegging op een dag je zonder woorden, zonder lach mijn laatste hoop verslond doch in mijn treurigheid daarna toen ik mezelf vermande op weg naar niets dan werkelijkheid…

als morgen Sinterklaas verschijnt voor de kleintjes, die in hem geloven voor de volwassenen die de kleintjes van het wonder Sinterklaas niet willen beroven de cadeautjes keurig ingepakt een nepklaas klopt al aan waar kinderen met rode wangen keurig in een rijtje staan om hun cadeautje te ontvangen de grote mensen hun gedichten hilarisch…

Heren van stand lopen niet naar de hoeren. Zij trouwen ermee.…

als de nacht weer van de morgen is maar, ik nog slaap en in mijn dromen jouw ogen weer geniet je hemelbed opschud en niemand nog mijn tranen ziet die ik dan telkens weer laat komen en als de zwarte schaduw weer verdwijnt heb ik mijn ogen opgeslagen naar de dag waarin geen zonlicht meer verschijnt…

winterstilte over witte velden dwaas dwarrelen de vlokken neer een levend wezen ziet men zelden het land heeft zelfs geen heer eenzaamheid is hier bedolven de witte pracht heerst kil wolken zijn de golven wat is de winter stil…

zacht beweegt het water en zingt een lied het hoofd niet meer gebogen belast door het verdriet de zon als meesteres verschijnt en laat zich gelden het water zingt niet meer nu ruist het in de velden er komt ander weer…

ik streek nog eenmaal door je haren nog eenmaal keek in je blik ik dacht terug aan al die jaren altijd samen straks... slechts nog ik…