Alle inzendingen over Marleen De Smet

De Smet is geboren in 1959 te Lierde.…

met vallen en opstaan verankert beetje bij beetje elk voetspoor mijn gehechtheid bij elke stap de gedachte hoe duizelingwekkend je aardigheidjes mij aantrekken met spreidarmen vang ik je walswind je stof uit rulle grond gewaaid poedert mijn gezicht onontkoombaar is de terugkeer naar mijn gang van kruipen met opstand en verval beetje…

zo dicht ingebed in de schelp van je schoot kraaide ik op het klikklakken van de koekoeksklok het fluweel in je stem kleurde nooit buiten het lijntje van je harlekijntje gedragen door je melkzachte handen was ik te klein voor de wereld maar voor jou toch een beetje groot vleugellam in warme armen luisterde ik naar je wijsje van het sijsje…

als wolken zich verliezen in elkaar en fluisterende regenmuziek in plassen ritmisch ruist als brandend water onder rijzend maanlicht flikkert in zichzelf als glans je ogen bedekt en tranen opwellen in het donker als voeten je sporen volgen en straatstenen tijdloos treuzelend je vervoeren naar wie weet waarheen als iemand je lippen zoekt…

woorden radbraken gebroken ijsblokken uit mijn mond kus ze tot zoetwatertaal drink me strelend langs je tong voel me naar je hoofd stijgen ik lig zwaar op de maag mijn woorden sijpelen nu stroomopwaarts in je bloedbaan en kneden je hart tot het mijne alles wordt stil nu ik snuffel in je romp en passages neerpoot op elk orgaan rood…

Samengepakt in twee rechtover elkaar staande duetzitjes worden de reizigers door de verzengende hitte gespoord. Er hangt een broeierige lauwte in de wagon waardoor de tocht beslist niet zonder bezwaren zal verlopen. En toch lijken de passagiers windstille levens beschoren. De trein zwiept pijlsnel door het Vlaamse landschap waar verschroeide graskanten…

uit de nevelen zonder begin tolt blauw gestaag rond haar as ongewoon gewoon nietig in het al heelt ze geslagen door mens en meteoor haar wonden ze spreekt niet, stelt geen vragen, maar ze huilt, ze vloekt boombuigend over weggegomd groen druipen stormnachten haar leed verzinkend in een zee tranerigheid zuchten golven zich te pletter ze…

met vallen en opstaan verankert beetje bij beetje elk voetspoor mijn gehechtheid bij elke stap de gedachte hoe duizelingwekkend je aardigheidjes mij aantrekken met spreidarmen vang ik je walswind je stof uit rulle grond gewaaid poedert mijn gezicht onontkoombaar is de terugkeer naar mijn gang van kruipen met opstand en verval beetje…

“Only you can make this world seem right,” galmt sentimenteel maar kneuterig door de luidsprekers. De toon werd gezet en een knipoog nodigt me uit naar de dansvloer. Ter plaatse trappelend zegt Hans, de voorzitter van de voetbalclub, dat hij er geen bal van snapt, elk jaar komt er meer volk naar het feest, elk jaar klinkt de muziek anders. En oeps daar…

als mijn ogen je ogen vangen onzeker maar willend doordring ik in het moment laag na laag je zien en laat me woord voor woord je wereld influisteren verdrinkend, bovendrijvend adem happend en weer wegzinkend sijpelen we zo maar wat als bronwater rijk aan mineralen en begrijpen ogenschijnlijk dat kijken met twinkelkracht de weg wijst naar…

Niets is blijvend en toch gaat er ook nooit iets voorbij. En niets gaat voorbij, juist omdat niets blijvend is.…

ik zit voor het raam en ik kijk naar marleen ze fiets daar maar in rondje's en is altijd alleen marleentje is twaalf en zegt niet zoveel ze is een beetje anders en kijkt een beetje scheel maar zij is mijn liefste ik hou veel van haar ik geef haar een zoentje en een lint voor haar haar marleentje, marleentje toe blijf even staan…

Het C.D.A. heeft weer een nieuwe stunt Een reisje naar Taiwan wodt aan enkelen gegund En partners mogen mee,dit zal Taiwan betalen De Haan wil weer een voordeeltje gaan halen Wat hebben partners nu met deze reis van doen Het is alleen een smet, op buitenlands blazoen…

Zo zal hij of zij nooit een smet op de ironie werpen. Daarvoor hebben zelfs Belgische psychiaters een te grote kennis van het verschil tussen literatuur en ziekten van geest. Anderzijds zullen zichzelf respecterende columnisten ironie niet verwarren met het uitslaan van vuile taal.…

Maar Marleen had dit natuurlijk moeten zien aankomen, en dan hadden Samsom en Asscher de druk nog eens opgevoerd. Om Edith Schippers te redden. Nee, Barth heeft zo onhandig geopereerd, dat het bijna wel expres lijkt. En als het expres was, is ze mijn held.…

Wien Neêrlands bloed in d'ad'ren vloeit Van vreemde smetten vrij Wiens hart voor land en koning gloeit Verheff' de zang als wij! Hij zett' met ons, vereend van zin, Met onbeklemde borst, Het godgevallig feestlied in Voor Vaderland en Vorst, Voor Vaderland en Vorst.…

Weet u, ik zag een kort interview met de opperverslaggever van alle wielerverslaggevers, de Heer Mart Smeets. Het gevraagde aan hem luidde; “ hoe denkt u nu over Lans Armstrong. Nu, hij bij monde van zijn ploegmaats beschuldigd is van gebruik”. Daar moest Mart toch even over nadenken.…

Het is de kunst om steun te putten uit de gesprekken van een eenzame geest met zichzelf.…

Marleen Barth, lijstaanvoerster van de PvdA voor de Eerste Kamer, is een hypocriet. Als voorzitster van de GGZ Nederland heeft ze bij haar aantreden in 2009 gepleit voor het bevriezen van het personeel in de zorg, maar privé doet zij aan schaamteloze zelfverrijking.…

Zelfstandig plantte de tijd zich voort zonder ooit iets anders te doen dan zichzelf te baren.…

De dood neemt altijd wie je wilt dat blijft, Het oude vrouwtje dat ligt weg te kwijnen in haar bed wachtend op de greep van de dood om haar ziel, die maar moet wachten en wachten Dan het kleine jongetje. vol aan het onderzoeken, nog lang niet alles gezien, die wordt weggenomen bij zijn ouders zijn leven Het zieltje nog lang niet klaar, nog…

Ik geloof niet dat er zoiets als het lot bestaat dat iedere beweging ieder woord bepaalt hoe je leven verder gaat dat alleen met slecht gedrag god je straffen mag dat alleen als je leeft zoals God dat verwacht een leven vol geluk en liefde op je wacht want het lot bestaat enkel in het hoofd van God…

Gevangen in een nis van grote bezorgdheid niet meer weten wat geluk is de laatste zonnestralen ben je al zo lang kwijt. Je eerst zo gulle lach wordt nu schijnbaar gevormd door je mond niemand die in je ogen zag niemand die het stille verdriet daarin vond. Je tranen zijn verborgen in het verste hoekje van je hart samen met al je zorgen…

Dreigend kondigt de nacht zich aan een nacht vol van pijn en haat niet wetend wat je te wachten staat een nacht die niet zomaar voorbij zal gaan. Eenaam loop je verder de duisternis in op zoek naar een plaats om te schuilen geen mens die jou ziet huilen wat heeft het leven verder voor een zin? Je bent kapot van alles wat je door moet maken…

Dwalend, als een schaap zonder herder ben je op zoek naar het ware geluk Je zoekt het alsmaar verder met op je schouders een loodzwaar juk Je bent kapot van angst en verdriet je ziet geen licht meer in het duistere dal omdat de goede herder je niet ziet en die, voor je gevoel, nooit meer komen zal. De weg lijkt heel erg lang en het dal…

Zonder nog een traan te laten rollen Gum ik alles weg Wat me nog aan jou kan laten denken Voor mij ben je niets meer dan een stukje verbrande foto een vaag weggestopte herinnering die ik zonder twijfels verder wegstop om op een mooie zomerdag weer aan je te denken en te beseffen dat ik gek was je ooit te laten gaan Maar ik kan het niet meer…

Hij weet het niet Dat hij alles voor me is Dat ik hem elke seconde mis Hij weet dat hij niks in me ziet Met dit moet ik leren leven Mijn dag zien goed te maken door de dagelijkse taken en maar aan hem blijven denken ik wou dat er een uitknop was Dat hij de emoties niet in mijn ogen las om me aan te kijken met een blik van medelijden ik kan…

Ik weet dat ik hem nooit bereiken zal hij is te oud, te wijs, te anders En nog zal ik er altijd van dromen om in zijn armen te liggen zijn warmte te voelen en te bedenken dat ik gek ben dat dit mijn grootste droom was…

Een blik in jouw ogen Mijn hart gaat tekeer Even verlegen en onzeker Als die allereerste keer Trillend en stotterend Bij die ene lieve lach Die mij intens gelukkig maakt Gelukkig voor die dag En dan dat fijn gevoel Waar ik niet aan wen Dat gevoel diep van binnen Als ik heel dicht bij je ben Van die lach op mijn gezicht Valt alles af te…

Ik weet wat ik doe stoppen kan ik niet mijn gevoelens worden verbannen totdat niemand ze meer ziet wraak wil ik nemen wie doet me dit nou aan ik wou dat ik gevoelens had dan kon ik tenminste mijn mannetje staan…