Films waarin de mensheid bijna kopje onder gaat, zijn er zo langzamerhand een heleboel. Ik denk daarbij aan “Asteroid”, “The Day after Tomorrow” en “2012”. De nadruk in deze producties ligt meestal op het vette spektakel. Wolkenkrabbers storten als kaartenhuizen in elkaar, tsunami´s overspoelen met nietsontziend geweld de kust en snelwegen zijn verstopt…
voor mij was kerstfeest
een boom met echte kaarsjes
het sneeuwlandschap van vaders hand
uitgestald op het dressoir
en de warmte van met z'n allen
(en iets van soberheid)
aan een tafel van fragiel geluk
nu wij zoveel materiëler zijn
weet ik mij een illusie armer…
dat was vader
zwoegend op het harmonium
zingend met ingehouden stem
en later in de Bavo het weergaloze
orgel zo uitbundig soms
dat het voorgestoelte trilde
en ik trilde mee tot de stilte
vulde het gebouw in zijn geheel
en David op het orgelfront
voor Saul en het kind
tokkelde
een lichte voorjaarsregen.
1 februari 2002
ZONNELEEN…
Melancholie
Altijd geweten dat je terug zou komen.
Een winter lang op je gewacht.
Soms wakker liggend in de nacht die
duistere geheimen wikkelde om bomen.
Altijd geweten dat je er nog was.
Bijna vergeten soms. Dan kon ik zingen
en lachen door de tijd. Hoe ongezien en
onvermijdelijk verborgen in de dagen
bleek je aanwezig. En nu je er…
(voor Violeta del Carmen Parra Sandoval (1917 - 1967))
Je bent geboren op 4 oktober 1917 in San Carlos, Chili.
Je vader Nicanor Parra was een muziekleraar en je moeder Clarisa Sandoval was een zangeres en gitarist.
Je had acht broers en zussen en twee halfzussen.
Je verhuisde vaak, omdat je vader altijd op zoek was naar werk. Hij was veelal…
2.919
Bezig met laden