Alle inzendingen over Met gespreide vleuge

vertelt zoveel ze warmt zich aan mijn hand voelt hoe liefde passie wordt hoe zacht verlangen strandt in heftig vlagen raken borsten aan de vleug, willen in het tegenspel bewegen kwetsbaarheid wordt geven in ongekende overgaaf jij de meester, ik de slaaf?…

(voor Maria Viktoria Mena (19 februari 1986)) Je bent geboren in Oslo. Je vader Charles komt oorspronkelijk uit Nicaragua en hij was een drummer in diverse bands te Oslo. Je moeder komt uit Noorwegen en is een toneelschrijfster. Het was dus een creatief gezin en je broer heet Tony. Jullie namen zijn voortgekomen uit de Westside Story. Je vader stimuleerde…

Geef jezelf eens vleug'len in je moeizaam lot en stijg boven heuv'len naar het licht van God. Daar ontdek je waarden die je naast je leed, weer terug op aarde, nimmermeer vergeet.…

Een bekende vleug vol in de neus je bent het je bent het heus Een druppel in je oog een voorbode je ogen worden glazig als een dode De messcherpe stalen maansikkel snijdt flarden in de regenboog Huilend schil ik de ui tot de laatste snik…

Het heeft geen zin haar handen zijn gesloten daar binnenin een vleug van gisteren jammerend in tijd De dag rouwt om weggesloten herinneringen die verkleurd en verpulverd het goed en kwaad belichamen Al het donker van nu bergt mijn hart in schaduwen waar mijn eigen vlam het zwart verbrandt tot de as in haar hand…

Verraden door een mozaïek van geurig zwakke vleugen. Haastig vlucht de leugen, angstig en ziek.…

Als geur blijft hangen, worden jij en ik een vleug rondom elkaar. Als wat herinnerd wordt, overblijft, zullen wij elkaars foto zijn. Maar zelfs wanneer het niet zo is en alles straks vergeefs blijkt en vergeten dan nog: samen nergens overal, samen nulpunt uit.…

Als in het regenboogvlies geen kleuren verbleken, blijven wij de appels van elkaars ogen Als geur blijft hangen, worden jij en ik een vleug rondom elkaar. Als wat herinnerd wordt, overblijft, zullen wij elkaars foto zijn.…

schittering in felle stralen strepen metaal evenwijdig richting woestijn haast een donkere eenzaamheid verdwijnt in schone schijn recht vooruit niet afdwalen linten slingeren stromen op en door akkers oevers richting spoor en weer als onzichtbaar tranen vleugen grijs aftakking richting paradijs…

het wervelt vonkt en fikt de wirwar in je ogen het branden stikt als voelen zonder handen je leest woorden op mijn huid en streelt het tegenstijdig vleugen in meegaandheid we breken lucht met kussen tussen zachte rode lippen waardoor liefde zucht ik raak je daar bekruis me met je warmte in genot, de toekomst haat het celibaat…

De nacht is een broeierige deken over blote schouders lippen verglijden in een lispelend duister Vingertoppenfluisterend wind ik koele doeken om je krommende wervels Ik tel De wind fluit liedjes want vannacht komt ze ook bij jou langs en dan, in een vleug door een kier Achter het, voor boze mannen gesloten, raam zal ze…

Onder een vleug van poedersneeuw nieuw leven, wachtend tot het wordt gewekt. En achterin, tegen ‘t blijvend groen op donker geroeste stam, in het wijkend licht zich steeds vernieuwend, een glazen beeld; "de gele kam".…

Maar soms is proza meer, onderworpen aan regels maar niet aan wetten, opent het werelden waar gedichten dicht slaan, worden haren tegen de vleug in gestreken. Ik daag uit, ga soms te ver, bijt de hand die voedt. Gek genoeg voelt dat goed, ongeplaatst vertoef ik gaarne daar waar u mij niet verwacht. Proza is gelul in de ruimte die je krijgt.…

Deze funen werden opgebouwd uit de aanwezige steken en vleugen. Als er steken of vleugen nodig waren, op een plek waar ze niet zaten, kunnen de elfen steken en vleugen verplaatsen. Op de nieuwe plek vatten ze weer leven als ze op de juiste wijze worden geplaatst.…

stilte daagt de storm uit een zacht gefluister dan een eerste vlaag het tocht een vage geur een vleug met een verleden ik ken de buien die met luchten slaan door het striemen van de regen laten bomen in paniek hun bladeren maar eerder gaan voordat ze knappen door geweld de oudste is geveld rust gezaagd in stukken op het veld, de…

Miraculeus geminacht Zweefde zij met Aangeboren vleugels richting 't Gevaar van schoonheid Dat zich vanaf Geboorte aanwezig Achtte en dacht te Moeten zijn Spelbreker Van leven dat zich Schaarde achter en Dompelde in Iemands zijn Zonder stil te staan bij De gevolgen. Die, Tot het einde, echt Altijd Aanwezig blijft…

ik wist dat je er was voelde je als koude vleug in ondertoon van warme wind op een mooie zomerdag een steels bewegen op het randje van mijn blik maar als ik keek kwam ik je echt niet tegen je klopte op mijn deur waar anderen belden ik had geen haast omdat ik jou veronderstelde ik weet dat jij mijn laatste uren slaat ik doe niet…

behang de hemel blauw met wolken en wat zon verjaag de wind met kou en keer de buien om bedek de aarde met tapijt kies gemengde kleuren de vleug geeft al het onderscheid van wat erop zal gaan gebeuren neem de tijd in eigen hand ontspan de opgewonden klokjes maakt het haasten maar van kant stop het leven niet in hokjes dan…

er was teveel fluweel ineens de zachte vleug van thuis gaf chaos in je huis het timbre in een stem lokroep van het onbekende streling die je huid verwende de zachte veiligheid van hem nog is er angst om alles los te laten het oude is vertrouwd daar is een leven opgebouwd je zweeft in uren die niet passen in de dag weet de vrijheid…

Ik stelde voor 'n avondje "vleugels maken" leek me wel wat voor dichters eerst nog gevleugelde woorden opgezocht in de van Dale daarna papier,bamboe en bisonkit uit m'n lade lekker frobelen 't laat zich raden maar 'n ruzie en 'n twist 'n vuistslag hier, 'n muilpeer daar Snel ging ik op eigen vleug'len was voor ik…

ik zoek, ik vind maar zie niks wilde alleen een paardebloem en een vleug genegenheid helemaal geen glamour noch roem tellende secondes en mieren hield nooit zo van schapen een filosoof ontkent zichzelf god, ik kan niet slapen zij die wijsheid durven spreken zullen erkenning ontwijken en alles wat voor hen geldt naar anderen toe reiken…

hoog in de lucht zie ik je glanzen vleugels gespreid een horizon rijker je ogen waren leger dan de put waaruit je klom vanaf de bodem handen raakten muren voeten klommen geleden weg, ontvelden in het pijn verdrijven wanhoop was je touw de strop zou adem blijken verstijfd van kou wilde je het leven grijpen je bent herboren…

(voor Nicolas Poussin (1594 - 1665)) Je bent geboren in Les Andelys aan de Seine, waar je ouders een boerderij hadden en als boerenzoon genoot je van de vrije natuur, de koeien, geiten en kippen. Als kind vond je het fantastisch om de eieren bij de scharrelkippen te gaan rapen of om je vader te helpen bij het handmatig melken. Met je moeder mocht…

Ik maak een praatje met ze over 't weer en ruik een vleug parfum van aronskelken. De bus vertrekt. Ze zingen zacht een lied: sirenen met een lofzang op weleer. Ze wenken naar me. Maar ik wil nog niet. --------------------------------------- uit: 'Ongekuste kikkers', 1998.…

je danste op een blauwe streep muziek je lichaam straalde en bewoog in zachte melodie het overvloedig wit uit schuiftrompetten schitterde de felle tonen maakte korte metten met een lichte vleug magie de snelle ademstootjes parelden in opvliegende klanken, ze lokten het applaus het juichen en zacht janken violen speelden hartengeel…

Binnen mijn ooghoek zie ik vanaf het dak van de buren een ekster gluren naar het vele lekkers Voor hij zich waagt aan een tegoed van de vele vruchten scheert hij met vleugels gespreid eerst vele vluchten…

met liefde het bed al gespreid veilig en warm welkom altijd wijdopen armen heffen het glas: waar zou ik zijn als jij er niet was?…

ik rook weer Sinterklaas zag hoe grijze lucht de zee versneeuwde aan de einder de maan verdrong oktoberzon en scheen voor even door de bomen een vleug herinnering van beelden die versluimeren de herfst op een wandeling we aten chocola in letters je was zo zacht en smolt omdat je in mijn armen lag ik proefde je op smaak was feest…

Stil in een hoekje vlak naast de open haard die alleen in gedachten nog koperkleurig gloeit en geurt naar koude winternachten gezelligheid welk bouquet zich mengt met het jouwe van tijd tot tijd want de lente heeft zich ontluiken vroeg ontbloeit maar gaat zo af en toe met een koele vleug gepaard Geruisloos onder je dekentje, wurm je met het…

Ik zag de mensen in de straten, hun armoe en hun grauw gezicht, - toen streek er over de gelaten een luisteren, een vleug van licht. Want boven in de klokketoren na ’t donker-bronzen urenslaan ving, over heel de stad te horen, de beiaardier te spelen aan.…