Alle inzendingen van Yolanda+Roosenstein

ontdooiende vingers zullen ontwaken als je mijn verdriet weer aanraakt maar mijn onmacht is mijn haat en zal mijn laatste adem nemen dit gedwongen eind zal bepalen of mijn objectiviteit oprecht is zal mijn geest voorgoed verdwalen of is er geen tweede kans gegund een ongewilde verbindingswijze is getroffen, intens en zwaar hoe zal ik deze…

in een veel te ruime plaats en niet vergezeld komt een gevoel van onmacht ter plaatse geen enkele beweging of daad die hier telt alleen, en soms zonder mijzelf vervloog daar een vlaag van samenzijn anders alleen met ’n kille eenzaamheid en afhankelijk van schone sprekers met vervulling van hen schaarse vrijheid dit onbegrip is niet onbegrijpelijk…

waar ga ik langs grijze velden zonder toestemming van menigeen of zijn fouten niet om te leren hou mij niet voor de gek, ga heen! ik zoek, ik vind maar zie niks wilde alleen een paardebloem en een vleug genegenheid helemaal geen glamour noch roem tellende secondes en mieren hield nooit zo van schapen een filosoof ontkent zichzelf god,…

lichtelijke dagen in het donker achter op een ezel in galop verdwenen in het zachte licht en nu voorgoed de hort op verder kijken kan ik niet want ik sta in dit felle licht omringd door mijlen woestijn de nacht doet de deur dicht en verblind haar schoonheid door te rennen en verliezen genietend van haar vrijheid een blik van minachting…

zal geen straf mij treffen nu ik gevaar heb gezien mijn ogen wijd sperde en leugens strak uitkien ik heb de wereld bekeken en haar leven meegenomen worden zij dan beloond die aan waarheid ontkomen maar ik zag wreed gevaar en heb geheimen onthuld ik nam de koning waar van de strikt verboden stad maak geen grote vergissing elk voorwerp…

wat een zalige mazzel weer zo gaat dit dagje wel voorbij maar hier en daar een vuiltje hop, daar gaat de schone lei ik hang tot op zekere hoogte het pessimisme aan en zo zal een verassing mij niet voor voeten staan toch is een bewustzijn van een schaarse seconde niet weggelegd voor een gebroken eeuwige ziel want een sleur neemt je en…

als ik mijn stem kon verheffen had je geen woord meer aan mij en kon geen discussie ons treffen omdat het eenrichtingsverkeer was maar als ik niet kon voelen kon jij me niet aanraken en zou ik kunnen glimlachen zonder uit ’n roes te ontwaken dus als ik liefde kon opgeven waren keuzes geen opties meer en was pijn verloren gegaan zou dat…

zou jouw ritme oprecht zijn en is je gedachte uitgesproken zoals je moeder dat gewild had of heb je haar hart gebroken.. in een verlaten bewustzijn zie ik ’n daad in je ogen die god zelfs niet kon voorspellen toen je een leugen had bedrogen we zien door je lichaam heen dus geen houding kan vertellen dat een onschuldige jongen niet is…

een kokende straal water stroomt over de handen die hypocriet beweerden hier niet te stranden je hebt ’n dure beweging durven te veroorzaken door je sluwe nagels die schuld wilde aanraken verblinding komt kijken bij jouw plotse draaiing je gaf jezelf geen kans om een tweede keer te gaan over eindeloze paden bestrooid met spijkers…

aan een confronterende bedachte vraag zonder bevredigend antwoord kan u geen genoegen meer nemen terwijl tijden allang verstreken zijn en blikken vergrijzing doorleefden toch zullen uw hersenen niet hervatten waar kennis al eerder voor streek of is het de beginnende erkenning waar u eerst uw ogen ontweek door een schim ervoor te plaatsen…

een boompje valt en tikt doffig aan, tegen de grond klinkend als een bliksemslag ‘heeft de ochtendstond goud in de mond’? als een verloren popje zonder eigenaar dwarrelt een gedaante door luchtwegen met enkel een zwakke bescherming van een plastic speelgoeddegen een bestemming in het gehoopte wit valt met bakstenen in honderden uiteen…

een lustobject in gedachten verschijnend in alle hardheid voor een onmenselijk gevoel om de wereld te verkrachten al pompende beweeg je en mijn kokhalzing begint hoe kan jij nou niet missen als je geest dit slechts verzint hoe kan een onbegrip ooit oprecht begrepen worden als mijn soulmate zoek is en de schim niet verschijnt het druipt…

waar een waarheid zich nestelt zal een leugen zich bergen maar na verloop van tijd zal het geen kracht meer vergen om doorzetting te volbrengen en ’n twijfel te laten herleven om toch tenslotte weer naar pure oprechtheid te streven uit balans of in het ritme neemt het woord ’n stapje meer tot er toch is toegegeven elke keer, elke keer…

all I wanna do is have some fun hoezo onmogelijke opgave met een vrees voor de mensheid een angst voor ontnomen vrijheid want je medemensen bepalen ook een deel van je individueel lot maar welke keuze je ook naar binnen propt het komt er weer uit via m’n strot maar wie wil z’n pleziertje niet jij, ik? Nee. maar deze lijm verbindt mij met…

tijden van rust zijn schaars dat ligt in eigen hand zult u denken, en zeggen maar niet geheel waar, want verantwoording en ’n tijdsplanning, met ’n ander een deal.. mijn tijd neemt alsmaar af als ik die van een ander verniel proberend om tijd in te delen en zo een worsteling te zien die mij tijd zou kunnen schelen als ik hier niet meer…

zwalkend door ’n doods gebaar slaakt de reactie een zucht ’t antwoord is nog niet gereed daar is de dringende ontucht deze dreigt, en woedt slechts door fantasievolle geesten een stilte in beladen muziek verwoest door grove beesten dit feestje is verloren, jawel geen kleur meer te herkennen zuchtend, steunend en verraden durf je schuld…

de wind neemt mijn woorden en laat mij zwijgzaam achter huiverend tot dit aanzien wordt het geluid steeds zachter zo raast de wind maar door doorzoekend naar mijn tekst is dit waar het woord bevroor ben ik zwijgzaam naar de wil de bevestiging vol passie zoals die naar behoren hoort toch is dit geen visie woorden vervullen…

de regen heeft de dag willen bewegen door de zware tranen heen die het hart nimmer liet leven want zij had er nu weer geen een ongehoorde stem die spreekt met een tegendraadse mening die zich naar de aarde wreekt en diepe paden nu wel betreedt een enkel licht van maneschijn dringt tot het kwetsbare huidje door diepzittende haren zullen…

welk uur heeft zo bewogen dat het tijd verloren had om haast te willen werven en minuten juist vergat de boete lag torenhoog ‘t was te hard gevlogen zover als de prijs woog zover was ik verloren..…

het geluk werd weggegeven aan liefdevolle naasten ik keek met open ogen toe hoe stukjes geluk voorbij raasden ‘wees snel, want op is op’ maar mijn lusteloosheid was mijn eind voor de kans op vrijheid…

verloren dauw valt op het gras als ’n levenloze vloeistof maar een zicht maakt ’t heel tot het verdwijnt tot stof als de voeten zich verplaatsen om de tijd voorbij te lopen maar de glinstering breekt door als het vocht al stijgend in de blauwe lucht bevroor nee, de natuur in haar pracht loopt de mens niet omver met geen enkele macht of…

mijn verdriet klettert op stenen als mijn hart een slag vergeet mijn woorden wilden zeggen hoezeer het me toch speet maar als druppels vallen op een geslepen hart zal een traan geen zeer doen spelen we hard tegen hard? je naam zal niks zeggen als mijn bloed drijft over betraande paden mijn lichaam staat verstijft als mijn geest zou…

hoe jouw ogen durven spreken en je hart durft toe te laten laat mij verder weg verdwijnen om vervolgens meer te haten en ’n onbedwongen contact wilt dichterbij betreden zoals ik het altijd al had ontweken en vermeden je blik gaat over wegen met betekenis van mijlenver ik kan niet meer ontwijken zie ogen her en der..…

het gele en zacht oranje bereiken mijn gedachten om zo de wereld te vergeten en de mensheid te verachten vragen nemen hun kijk om de woorden te verstoren de onrust neemt zn intrede door geluiden niet te horen deze donkere waas verstoppertje is voorbij ik ben toch gevonden ik ben erbij..…

..maar zonder het beloofde woord is de lust ook over en ben ik toch standvastig worden mijn oren steeds dover bevorderd door jouw irritatie in jouw gekozen ondergang zal ik je niet bezoeken want ’n ongeneigde drang is geen verbinding meer in ons voorheen gezamenlijk verweer..…

de zachte aanraking op jouw tere huid doet me willen branden in het laaiend vuur de vrije onmacht neemt dit stuur om de controle te ontnemen. toch blijft m’n hand je raken tot in je open ziel het is pure jaloezie ’t maakt je sterk stabiel...…

de houten wonden zijn gesneden door het doornscherpe glas het aftreksel van pure schoonheid wordt verborgen achter messen met ’n weerspiegeling van schuld van het betraande zieke hout wat nu pas werd onthuld..…