Alle inzendingen over Petrarca reist ongew

Petrarca reist ongewapend door de Ardennen In nevel knarsen wielen door de wouden. De paarden houden bijna voor bevel al halt. Ze liepen reeds op duizend heuvels en langs duizend beken. Rust nu, tussen vreemde bomen. Herkent de dichter van de buizerd en de sperwer het verschil in klank?…

woedende zon scheurt watervlak binnenwater overzijde wacht op avondlicht voor oeverbloem een bejaarde engel slechts vergund een avondmist in wie- rooklucht eist het hart een bedelend oog om een bedauwde vrucht ter voeding van de smart bij het laatste woord gezuiverd lot het hemeldek ge- sloten, een klagende geloken blik dankt de herrijzenis…

De kroon schittert niet naar haar gemeende zet. Bij de eerste fout, produkt van jeugdige dromen, gevat binnen het verraad van de antieke tijd, spreken tedere leugens of traag goud beleid als een monsterende blik een emmer leeg doet stromen; maar bij de ramende tijd de gedachte: hoe ontloop ik de dood in schone staat het pure fortuin gaat…

Ongewend, verrast, gelukzalig reageert een kinderloze vrouw in een nieuwe relatie met man en kind… “Wat gebeurt er nou?” Die eerste moederdag is ongetwijfeld de mooiste dag uit haar roerige leven. Er wordt uitbundig gekust en geknuffeld, zelfgemaakte kadootjes worden gegeven.…

Laura is echter een geval apart: vanuit de verte biddend aanbeden door Petrarca, heeft zij, onwetend, hem getart en uitgedaagd haar heiligdom te betreden.…

De reiziger reist heen en weer Van Amsterdam naar Wormerveer En ook wel eens naar Krommenie Naar Beetsterzwaag en Middellie.…

Petrarca schreef ook weleens een sonnet. Al zijn die, vergeleken met mij toch brij… Illustraties kreeg hij nooit, noch internet!…

Al wie uit hete minne-brand Gaat vrijen uit zijn eigen land, En, aangedreven van de lust, Begeeft hem naar een vreemde kust, Daar hij de gronden niet en kent, Daar hij de lucht is ongewend, Daar hij al ziende niet en ziet, Die komt wel licht in groot verdriet; Want hij is dikmaals opgevat, Eer dat hij recht ter neder zat, En als de kans eens…

Men reist altijd zichzelf na.…

Wie zijn vrouw in een prauwtocht van vier dagen tegemoet reist, zal toch nooit aan Loenersloot wennen?…

Wind reist sprakeloos door de takken, de boom die alles zag, blijft zwijgen. Ik probeer mezelf weer te herpakken, zodat ik zicht op morgen kan krijgen. En jij mijn broer, die hier rust, zal voor altijd 38 jaar blijven. Begraven lig je, hier aan de kust, waar meeuwen op de wind drijven.…

Alle ware en diepgevoelde muziek, zowel kerkelijke als profane, reist naar hoogten waar kunst en religie elkaar altijd kunnen ontmoeten.…

Je schreef nog de biografie van Dante en je bleef innig verbonden met je dichtersvriend Petrarca.…

in je haast vergeet je haast de plaats waar je nu staat al in gedachten daar waarheen je reist, maar zo geniet je niet van hier en ook geniet je niet van daar want bén je daar dan denk je alweer verder…

een man staat in het open land onder een blauwe hemel waant zich daar verlaten en alleen als de trein waarin zij reist aan hem voorbijsnelt een man staat in het open land gebroken…

Reist de 'vergeten' tas als gevonden voorwerp mee? Of als bewust bezit van een locale terrorist die in opdracht van een dwaze baas de bus opblaast? Niet langer gevangen stap ik bij de volgende stop in de open lucht en haal adem, opgelucht.…

Jij verzet je niet en reist me stralend achterna…

Wie veel per trein reist, weet wat hem bedreigt: Het is een lange zit en straks nog langer En daarom wordt zo’n reiziger steeds banger Dat hij trombose in zijn benen krijgt; Iets wat onze NS goed blijkt te snappen, Want straks mogen wij vaker overstappen.…

Ooit op een dag pakt zij haar biezen niet meer bang te verliezen reist zij af naar een land ver van hier om te zoeken wat zij nooit zal vinden om te leren niet langer te binden gedragen op de wind de maan als kompas voor het tij dat zich keert de deining van de golven spoelt de schelp op een strand ver van hier…

U kent mijn morgen Laat mij niet wachten Laat mij houden van Want twijfel dwaalt in mijn hart en verlangen reist door mijn gedachten om de liefde te kennen Balancerend op de rand van eenzaamheid en overgave verbrandt de liefde mij verwoest wordend door haar eigen kracht pijnigt zij mijn botten en verzwaart mijn gedachten…

Wie schijnt de zon en laat de maan toch niet vallen omdat hij teveel met de sterren bezig is Wie reist een vers en laat de zin toch niet vallen omdat hij teveel met de woorden bezig is Ach schrijf me een zonnig vers met woorden die de nacht met sterren verlichten als de maan zijn zin verloren heeft tijdens de reis…

Geef mij een teken nu jij hier niet meer bent voor als ik twijfel aan wat was tussen jou en mij ik had jouw aandacht vast willen houden je fantasie reist met mij mee want ik heb lief wat jij voor mij betekent wit zand blauw groen water en zilte lucht rumoer van de golven je fronst en ik glimlach…

Tussen het bewolkte daglicht klinken zijn woorden als een hemelse melodie in haar zonovergoten wereld waar liefde een eigen leven leidt en haar hart haar razend hart reist mee op zilte wind langs de noorderzee waar de horizon verstrijkt een meeuw het eeuwige lied wegkrijst…

Je reist met je ogen: Als een eeuwig stille film trekt leven zich aan je voorbij. Je gaat en staat waar de wind waait en ontwapent waar je kan, gewapend tot de tand met de hunkering sloten naar levens te openen, zonder sleutels. Met simpele gebaren, woorden, een blik.…

Al doende reist mijn tocht verder, om uiteindelijk dat te vinden wat ik reeds had.…

na die nacht waren de sterren veranderd evenals de zon de maan en de planeten jij schiep het tomeloze zweven naar een ster achter een ster het gieten van licht verdampen van waterstof wolken van methaan waar doorheen het heden trager reist in dichtheid bijna stolt zich om massa stulpt gewicht heeft als regen in zwarte gaten valt…

Je reist over de wereld Maar blijft zitten in je stoel De regelmatige gebruikers Weten vast wat ik bedoel Je kan surfen op het internet Van zijde naar zijde naar zijde Met alle letters van het alfabet In elk jaargetijde Op deze grote wereldplek Ben je als een vogeltje zo vrij En je gaat van land naar land En komt steeds dichterbij…

Abonnementen zijn handig, zegt de man aan de kassa, als je dagelijks reist scheelt dat mooi een krat bier in de maand...... maar ook wachten voor drukke loketten, of kaartautomaten; er staan er maar twéé!!…

Je leeft voor even in een kooi van ongeveer zeventig meter doorsnee, je zit gevangen als zijn prooi maar wel reist hij met je mee. De weg ga je dadelijk achter je laten maar de mist lijkt niet te verdwijnen, want de mist kun je namelijk niet verlaten, behalve als de zon weer gaat schijnen.…

(voor Francesco Petrarca (1304 - 1374)) In 1301 werd je vader verbannen uit Florence, net als Dante, door gemene lieden, met de politiek doortrapte steun van de paus en zijn schurkachtige ja-knikkers.…