hij schrijft haar naar de zolder
als een antieke pop
dicht haar een kanten jurkje
en alle knoopjes toe
zo blijft haar teint onaangetast
nu en dan kraken de treden
haar grote poppenogen
slaan zijden wimpers op
hoe lang heeft hij deze keer
haar zachte blik vermeden
de porseleinen lippen pruilen
boven de ruches van haar kraag
hij zegt hoe…
Aanvankelijk richtten zijn blauwe poppenogen zich op ieder scheivlak tussen licht en donker. Als ik hem droeg, keek hij eindeloos naar mijn haren en het plafond, alsof daar de oplossing sluimerde voor het dilemma, waarmee hij, gezien de diepe frons in zijn voorhoofd, worstelde. Maar sinds een paar dagen is het anders.…
0
Bezig met laden