Alle inzendingen over Richard Braakland

In Ommen en omstreken wordt Richard Braakland 'De Beer van Beerze' genoemd, omdat hij 260 kilo weegt en uiterst behaard is. Bovendien gromt hij voortdurend als een beer. Dat hij al jaren diep in het bos woont, werkt ook mee aan zijn legende. Richard laat zich maar weinig zien en hij is grotendeels zelfvoorzienend.…

volg haar genegen en wil haar weerhouden maar zij loopt te vlug ik verlies haar uit het oog niet uit mijn hart haar schaduw maakt een boog verdwijnt met haar mee op het hazepad ik slaap niet graag meer ik weet waar ik dan beland ik ondervind afkeer van iets dat ik begeer in mijn dromen zijn het tropen in werkelijkheid is het braakland…

Wanneer de laatste blaadjes zullen vallen aan de overkant, zo zal ook de lente treuren in mijn stervend braakland.…

Geen enkel beest is zo woest dat het geen genade kent. Ik ken geen genade, dus ik ben geen beest.…

Een bries sluipt over het braakland dat een naam kreeg, 'Groene Vallei' over het kruispunt dat baadt in de smog 'Duizend Vuren' De hitte straalt naar mijn lippen, scheldende motoren. De ochtendspits... de jacht op afspraken in het prilste licht. Ademnood van een chauffeur om de grillen van een hondse klant.…

Moet je nagaan wat voor onmenselijk tijdstip je in mijn deuropening staat”, zei Richard. Richard zakte op dat moment door zijn linker been en uit reflex greep hij zich vast aan de arm van Nikita. Een harde klap galmde door de portiek. Van schik deed Richard een stap naar achteren. En een harde schreeuw volgde.…

Achter ons ligt het braakland leven, de barikaden, de rode vlag. Wij, wij tonen de wereld, de mensen, visie, vooruit. Kijk, zeggen wij, hoe wij kijken. Wij zien onszelf beslist in het gezicht.…

Het braakland in de verte. Een woord oud als de weg naar Rome, we hebben de verleiding niet weerstaan. Lijnen en plannen maken dit uitdijende weiland. We zijn aangekondigd - houd je mond toch, je ziet ons spoken, zoek een betrouwbare bron, huiverig voor iets dat maar voorbij blijft gaan. Dan sta je recht en grijpt me beet.…

De 56-jarige Richard is een portrettist met een superdure Leica, die zijn modellen van de straat plukt. Richard en zijn drie jaar jongere vrouw Yvonne wonen sinds enige tijd in Reeuwijk, waar Richard overdag op jacht naar zijn modellen is.…

Ik moet goed nadenken om een interessante man te noemen die niet drinkt.…

Ik sta met liefde op en ga met haat slapen.…

In het dorp laat de koekoekslamp zien, waarop men door middel van de draadvitrine kan intekenen: braakland, aperte beugelingen, graansilo's (geïsoleerd). Achteraf is het gemakkelijk oudehoeren, maar natuurlijk zijn de pottenruiker en de roosviceeadept via de achteringang van café 'de Admiraal' verdwenen.…

Zij heeft voor 50 % dezelfde tennisgenen als Richard: dat kan een verklaring zijn. Van Richard weten we dat zijn vader de drijvende kracht was achter zijn succesvolle carrière. Een man die Richard dwóng om te presteren. Richard heeft het daar moeilijk mee gehad, brak gedurende lange jaren met zijn vader.…

Met een brede zwoele glimlach keek ze recht in de ogen van Richard en zei: “Zo! En nu hebben we eerst onze eigen carnaval”.…

Geen beschaafd mens gaat ooit op dezelfde dag naar bed als waarop hij opstaat.…

het deed te vaak te zeer nauwelijks durf ik geloven in wat ik in je ogen zie en in wat je wilt beloven ik zou het echt graag willen maar ben soms nog zo bang het deed te vaak te zeer en eigenlijk te lang het deed te vaak te zeer zit nog te diep van binnen pas als dit afgesloten is kan ik opnieuw beginnen steeds meer ben ik…

het blaadje hangt hoog aan een tak wat heen en weer te waaien en samen met het bladerdak draait het zich met groot gemak zodra de wind gaat draaien het blaadje leeft maar één seizoen straks waait 'ie naar benee' dat is gewoon wat blaadjes doen maar nu is 'ie nog lekker groen en waait met alle winden mee…

ik geloof in zonneschijn na regen na ieder dal toch weer een top en zit het eens een keertje tegen lossen we dat samen wel weer op ik geloof soms tegen wil en dank na één stap terug: twee vooruit is er van hoop een laatste sprank komen we er samen wel weer uit in: we slaan ons er wel door of: gaat vast beter volgende keer en…

weet je nog die laatste tijd toen liefde al haar stuipen trok allang was het verloren strijd maar weet je nog hoe je schrok toen ik zei dat ik zou vertrekken en hoe ik huilde toen ik vertrok weet je nog dat we zeiden hoe ons van alle dingen enkel sterven nog zou scheiden hoe we dachten leven te kunnen dwingen en dus zonder iets…

twee minuten laten we stil zijn om oorlog, om haten om hen die gedwongen hun huizen verlaten Endlösung, zuivering het blijft gewoon moorden maar laten we stil zijn 't is te gek voor woorden laten we zwijgen het is toch gebleken dat het geen zin heeft harde woorden te spreken Ghandi, Joes, King het blijft gewoon moorden…

zoals klanken van liefde met geur van hartstocht, vloeien ineen fantasie en werkelijkheid, wanneer jouw warmte teer en kostbaar is in mijn hand. grenzen vervagen zoals de ruimte om ons, enkel blijft als ogen harten ontmoeten: het versmelten tot één gedachte één gevoel één adem.…

ben je neergesabeld, doodgestoken aan vertrouwen nooit gewend zijn je vleugels nog gebroken heb je liefde nooit gekend? ben je afgedankt en oud en grijs heb je in rollen jou verborgen betaalde voor hun falen jij de prijs zie je zo op tegen morgen? huil je om je onzekerheid opnieuw verraden, ingeruild laatste haven dus ook kwijt…

kom over en help herstel mijn geloof hernieuw mijn vertrouwen in U en mijzelf geef me één woord slechts dat ik mag lopen op de golven of splijt de zee vóór mij kom over, geef hoop belofte van de regenboog strek uw hand naar mij maar raak me met uw hart één woord slechts of splijt de zee voor míj kom over en help…

het is al zolang geleden dat het doek voor de allerlaatste keer is gevallen hoofdstuk gesloten, schijnwerpers gedoofd en elk gaan we verder met ons eigen boek verleden nog nauwelijks in ons hart maar nog zo duidelijk in ons hoofd veel te lang voelde ik mij de eeuwige figurant en ik zag de vragende blikken van het publiek acterend in…

de vlinders zijn allang gevlogen: geen afspraakjes meer, gehaaste onzekere kussen, aarzelende ogen zoals die eerste keren..... gebleven is het begeren vanzelfsprekender maar meer intens het geloven, vertrouwen in een mens in een toekomst die geen verleden kent..... als liefde went…

over alle bergen zeven zeeën zelfs voorbij misschien achter de sterren: hou van mij ik weet: ik ben niet makkelijk vraag te vaak: laat me vrij vergeef de buien en de nukken: hou van mij hou van mij zonder vragen zoals elke dag ik van jou en dan heb je van die dagen dat ik nog meer van je hou ik weet: ik ben niet makkelijk…

dan rest niets dan wachten, niets anders dat te doen staat. in stilte gebleven met je gedachten, want je wilde niet maar ze gaat. dan rest niets dan overdenken: heb ik het wel goed gedaan. en met de liefde die je wilde schenken, blijf je in je handen domweg staan. dan rest niets dan overleven, te weten dat wat…

Zeg hoe diep de liefde reikt, hoeveel grenzen overschreden, hoeveel pijn geleden, voor de weerstand wijkt? Blijft, als alles is gegeven, alle liefde werd gekrenkt, ten lest de einder wenkt, een reden voor dit leven? Ten slotte blijft dit blijken: wat te vaak buigt, zal breken, is het voor tranen al te laat. Als je dan met…

Nooit vocht één ongelijker strijd dan jij tegen dit sterven de harde onafwendbaarheid die langzaam jou ten grave leidt .... om Leven te verwerven. Nooit bad voor iemand ik zozeer dan jou en voor jouw leven gaf aan jou liefde keer op keer en aarzelend slechts leg ik mij neer: er valt niets meer te geven. Nooit zal één dichter…

Nooit vocht één ongelijker strijd dan jij tegen dit sterven de harde onafwendbaarheid die langzaam jou ten grave leidt .... om Leven te verwerven. Nooit bad voor iemand ik zozeer dan jou en voor jouw leven gaf aan jou liefde keer op keer en aarzelend slechts leg ik mij neer: er valt niets meer te geven. Nooit zal één dichter…