Alle inzendingen over Rondeel

als ik een poes was dan lag ik nu te spinnen dan liep ik nu niet in een plas maar lag ik lekker binnen nu sjouw ik af en aan met was met bed- en ander linnen als ik een poes was dan lag ik nu te spinnen ik maai het gras verjaag de spinnen maar wil de zon beminnen languit op een terras als ik een poes was dan lag ik nu te spinnen…

zo dierbaar gebleven herinnering aan een stal, een ezel en gelijmde os waar schapen graasden op geurend mos onder een boom vol kleur en schittering in onze ogen nog stille verwondering rond het kindeke op een takkenbos zo dierbaar gebleven herinnering aan stal en ezel, weer gelijmde os kaarsjes flakkerden in de schemering op onze wangen…

wie durft die hond bij zijn snuit te nemen wie grijpt hem bij zijn poten en legt hem op de grond zie het lijf, strak en gedrongen zie de tanden scherp en blinkend, waarmee hij een tegenstander licht verwondt wie durft met zijn hand in die hond zijn wolvenvacht te voelen die grijze stugge vacht die hem omringt als een aureool van bont wie durft…

Zelfs al stort de tempel in Vrouwen blijven altijd bouwen Schoongewassen linnen vouwen Vechten als een tijgerin En te boek staan als heldin Wolken witten, hemelen blauwen Zelfs al stort de tempel in Vrouwen blijven altijd bouwen Moeder, minnares, of min Door de eeuwen heen getrouwe Aan het vrouwzijn met de vrouwen Moedig blijft…

mijn vader is er nog altijd herdacht in dit rondeel met tranen in een droge keel verschijnsel dat niet slijt lijsten van hun kunst bevrijd ontdaan van hun taf’reel mijn vader is er nog altijd gestreden kunstenaarsstrijd met verf op een penseel gewrocht tot een paneel dieven immer in het krijt maar mijn vader is er nog altijd…

in mijn hoofd heb jij jouw huis gebouwd in mijn hoofd leid jij jouw leven jij bent mij zo door en door vertrouwd in mijn hoofd heb jij jouw huis gebouwd toch ben ik niet met jou getrouwd als jij weg bent is het maar voor even in mijn hoofd heb jij jouw huis gebouwd in mijn hoofd leid jij jouw leven…

een vaste burcht pronkzuchtig de borden wapens aflijvige namen wachters bestaan niet meer amos kan zo hier binnen rondjes lopen in het rondeel huls van voormalige macht het hoofd is een carrousel van namen de naam een open schrijn een hoog vertrek na hoog bezoek ------------------------------------------- zonneleen 33 www.abelstaring.tk…

een klein intiem terras ludiek genesteld in een zomerplooi de tafeltjes vierkant een rondeel vol vuur de zon staat op één uur je voelt dat ik je kozen wil je oog zo klaar als water parelt in het fijngeslepen glas als uit het witte zand de zon een ooglens brandt zingt in je blik kristal.…

ik houd mijn hoofd boven water watertrappelen blijven drijven ik voel me langzaamaan verstijven ik houd mijn hoofd boven water blijf kouwelijk op mijn plaats ik probeer nog ben al veel te moe ik houd mijn hoofd boven water voel het leven langzaam glijden watertrappelen blijven drijven --------------------------------- (dichtvorm : rondeel…

men verhing de bordjes en nog pronkt hier het voormalige wapens en namen wachters bestaan niet meer ik kan de berg bestijgen door wijd open poorten binnen gaan het ongedekt rondeel waar soms de ommegangen stokken en men beschroomd de zuil van stilte ziet het hoog vertrek de open schrijn voor wie hier hoort zonneleen 33 zie…

rondeel Aanstonds, toen ik wakker werd, Scheen de zon mij in de ruiten En de vogeltjes daarbuiten, Van nabij en in de vert, Sloegen, 't bekje opgesperd, Aan het zingen en het fluiten, - Aanstonds, toen ik wakker werd - Dat de englen met hun luiten Niet zo vrij en onbenerd*, - Als de doden 't oog ontsluiten - Hunne vreugde kunnen uiten…

amos klimt benieuwd naar boven verhangen zijn de bordjes met naam en wapen van aflijvigen hij tekent voor het rondeel een cirkel voor de open poort een gaatje voor put en lijf twee stipjes wachters bestaan niet meer hij is alleen in de onbewoonbaar verklaarde ruimte het hoog vertrek een toevlucht van geslacht tot geslacht nu onder het…

Al is een cavia een heel klein beest, hij maakt nochtans behoorlijk veel geluid. Van vér hoor je zijn vrolijke gefluit, al is een cavia een heel klein beest. Ik zag hem niet, en stapte achteruit, en van zijn doodskreet trof mij nog het meest: al is een cavia een heel klein beest, hij maakt nochtans behoorlijk veel geluid.…

Er schuilt een dichter in mijn huis Ze doet me telkens weer verbazen Ze laat het sneeuwen met de Pasen En kweekt pioenen in haar kluis Huilt middenin het feestgedruis En zweeft ongrijpbaar door de mazen Er schuilt een dichter in mijn huis Ze doet me telkens weer verbazen Ze drinkt haar thee uit borrelglazen En strijkt haar plooien op ‘t fornuis…

zolang ik er maar woorden voor kan vinden bezwijk ik niet onder intens verdriet en ik verlang zelfs naar iets anders niet zolang ik er maar woorden voor kan vinden hoeveel teleurstelling het leven biedt ik speel per slot van rekening steeds quitte zolang ik er maar woorden voor kan vinden bezwijk ik niet onder intens verdriet…

rondeel (zwarte ibis) een zwarte ibis in de polder van Huisduinen een winter lang in dezelfde sloot die smal was, maar blijkbaar steeds voldoende voedsel bood voor een vogel, zo ver gevlogen en zo groot zie, hoe de vogelaars met verrekijkers door het weiland struinen gaan over het pad tussen vuurtoren en volkstuinen een zwarte ibis in de…

Ik kan zo mooi van verre reizen dromen maar altijd kom ik weer terug bij jou en laat ik mijn gedachten stromen. Ik kan zo mooi van verre reizen dromen hier, in mijn land, liggend onder bomen of luchten, vaak zo grijs en grauw. Ik kan zo mooi van verre reizen dromen maar altijd kom ik weer terug bij jou.…

Mijn geest verkiest zijn eigen stromen tegen rotsen tegen stilstaan. Ik laat mij op dat ritme gaan volg de paden die nog komen tot ik moe ben en wil dromen met of zonder volle maan: mijn geest verkiest zijn eigen stromen tegen rotsen tegen stilstaan. Voorlopig blijf ik hier nog wonen ben niet uit je weg te slaan een mensenkind dat zonder…

Stil in mijn gedachten spelend - wat gaat vroeger snel voorbij - blijft het kind in mij springlevend. Stil in mijn gedachten spelend ballen gooiend, handen bevend lichaam trager geest nog vrij. Stil in mijn gedachten spelend wat gaat vroeger snel voorbij.…

Als je moe bent ga dan slapen want daar ben je wel aan toe je doet niet anders meer dan gapen. Als je moe bent ga dan slapen droom maar van kastanjes rapen Knorretje of beertje Poeh. Als je moe bent ga dan slapen want daar ben je wel aan toe.…

Als jij jouw tas niet meer kunt dragen draag haar dan over, geef haar aan mij ik weet, jij zal het nimmer vragen. Als jij jouw tas niet meer kunt dragen en ik jouw ritme zie vertragen vertrouw, die krachten zitten nu in mij. Als jij jouw tas niet meer kunt dragen draag haar dan over, geef haar aan mij.…

Dat ik nog eens van jou zou horen na al die jaren: Halleluja Eef! Nog steeds geelblond en ongeschoren? Dat ik nog eens van jou zou horen! Wat had jij toch dat mij zo kon bekoren? Je haar zat maf en je bril stond scheef! Dat ik nog eens van jou zou horen na al die jaren : Halleluja Eef!…

Laten wij borg staan voor elkanders leven, jij mensenkind hebt deel aan mijn bestaan, waar jij verworpen bent, neem ik je aan, ben jij de vraag, ik zal het antwoord geven, daar waar ik viel, heb jij mij opgeheven en waar ik wankelde, daar bleef jij staan; laten wij borg staan voor elkanders leven. Naar elkaar toe, dan van elkaar vandaan, zo…

Texel. 1927 (Verkadealbum) Rondeel In de beruchte boomloze streken benoorden Schagen Zoals de vogelaar Jac Thijsse schrijft Zijn zelfs geen houtwallen die de wind van zee vertragen De wind, die enkel voor het duin soms liggen blijft Maar zie hoe in de vroege voorjaarsdagen De bloemen uit de bollen barsten en de kleur beklijft In de beruchte…

Nog nooit getrouwd, maar vaak gescheiden, een hoop gelazer en getob; toch ken ik nog de harteklop van elke vrouw waarmee ik vrijde. Ik schreef gedichten tussenbeide, maar loste het probleem niet op: nog nooit getrouwd, maar vaak gescheiden, een hoop gelazer en getob. Hoe dikwijls toog ik niet ten strijde en keerde met bebloede kop weerom…

Rondeel Het is mij alreeds om het even In 't wrede spel van mijn en dijn, Dat alle ogen elders zijn En geen mij inspint in zijn leven. Straks wordt ik ruchteloos weggeheven Uit deze wisselende schijn. Het is mij alreeds om het even, Dat alle ogen elders zijn.…

‘De stadsdichter gaat daar een rondeel voordragen. Ik ben Jef en wil er naartoe.' De agente lacht licht bevreemd. ‘U zult onze oude vestingtoren bedoelen. Het oude rondeel waarin Museum Stratemakerstoren is gevestigd. Schuin aan de overkant. En onze dichter ja die ken ik. Die heet Dennis.’ Jef spoedt zich naar binnen.…

Geef mij maar de wijdsheid van het vlakke land met prachtige vergezichten; Ik zie de bloemenvelden en het strand. Geef mij maar de wijdsheid van het vlakke land. Ik rijd op mijn fiets langs het Ouddorpse strand en ga op bezoek bij Goereese nichten. Geef mij maar de wijdsheid van het vlakke land met prachtige vergezichten.…

Je schreef sonnetten en rondelen. De bundel telt 240 pagina's en is incluis vier Friestalige gedichten. Je stimuleerde je vriendinnen om te schrijven en te studeren. Je was geïnspireerd door Eelkje van Bouricius, Katharina Lescaille en Anna Maria Schurman.…

Je publiceerde elf rondelen in het Nieuw Vlaams Tijdschrift. Gerard den Brabander was kwaad op jou vanwege de geruchten over het biologische vaderschap van zijn oudste dochter Marianne. Je reputatie als grote vrouwenversierder was alom bekend. Trouwens dat is een grondrecht van iedere dichter. Gerard schreef venijnig 'Schrijft Halbo Kool poëzie?…