Alle inzendingen over alleenzijn

Het alleenzijn is nog te vatten, maar eenzaamheid meestal niet.…

Mijn geliefde is vervlogen heel zachtjes uitgeblust Geen hand meer op de mijne geen mond die mij nog kust Geen lachje uit de verte geen hand meer door mijn haar Niet samen zitten en kijken naar elkaar Er vallen nu geen woorden er is geen ergernis Maar ik weet nu uit ervaring hoe eenzaam alleenzijn is…

Je stam een zachte, zoete zuurstok, maar niemand proefde je; behalve ik – ik heb jouw alleenzijn verbrand in de haard en samen zitten kijken naar gezelligheid.…

de oostenwind wuifde naar mij in zwoele vlagen hij vertelde over het jonge kind ik had toen nog niet tot tien geteld, laat staan dat ik zware stenen kon dragen de wind sprak over die jongen die slenterend over straat zocht naar vrienden tussen die massa; de zienden het alleenzijn bleek al veel eerder geboren niet wetend dat…

de oostenwind wuifde naar mij in zwoele vlagen hij vertelde over het jonge kind ik had toen nog niet tot tien geteld, laat staan dat ik zware stenen kon dragen de wind sprak over die jongen die slenterend over straat zocht naar vrienden tussen die massa; de zienden het alleenzijn bleek al veel eerder geboren niet wetend dat…

Het alleenzijn viel hem zwaar. Hij miste iemand om mee te praten als hij ’s avonds van zijn werk thuis kwam, iemand om leuke dingen mee te ondernemen, een arm om zijn schouder, iemand om van te houden. Ze luisterde aandachtig naar zijn verhaal en knikte instemmend, want ook zij was alleen en wist maar al te goed wat hij bedoelde.…

Maar ja, het alleenzijn breekt me soms wel even op. Ik praat al hardop in mijzelf en ben verschrikkelijk bezorgd dat ik nu al een mummelend oudje word. Het is heerlijk dat er af en toe visite komt, dat maakt een mens weer alert. Ik sloof me dan uit om gastvrij te zijn en geniet er ook nog van.…