Alle inzendingen over bezinnen

wild en krachtig stormde ’t machtig woeste water naar omlaag kolkend, klotsend beukend, botsend schuimend op de keienlaag stuwend, sleurend zwart verkleurend in een helse razernij oorverdovend niets belovend lokte ’t woeste water mij tergend glad ’t zwoegend pad naar de oorsprong van de bron zwetend, vloekend doelloos zoekend…

de grond bezaaid met sierlijk groen en overal gezoem gefladder en gefluit ik luister en verstil vermoed een glimp van hoger hand…

Ik heb de zomervrouwen bemind koortsachtig en met groot verlangen heb ik lippen en schaamteloze wangen met mijn blussende kussen ontzind de vuurrode en de blonde in het koren maakten me groot en ontelbaar rijk maar nu ik naar de dagen voor me kijk loop ik eenzaam door de wintervoren en voortgedreven door de herinnering van grote driften…

Als bij een onverwachte stilstand Van een slaande klok het raderwerk wordt geremd Zo voel ik mij het lijf nog door de geest getemd Dan worstel ik met mijn herinneringen Achter mijn bureau Over de loop der dingen Uit mijn jeugd En over tijd en Eindigheid En droefheid die ik op mijn schouders weeg Dan ben ik moe en leeg en toch doet…

de jungle bij nacht een andere wereld weg uit de steden wars van alle paden reeds betreden andere geluiden een ander gevoel gissen in het duister streven naar een doel momenten van bezinning een kwestie van gewenning eens op een andere manier in het leven staan tijd...voor persoonlijke erkenning…

ik trek me nu even terug op de toendra in ijzig koud zwijgen in de hoop een afkoeling te vinden voor mijn oververhit denken maar al vlug ben ik onderkoeld de negatieve temperaturen ben ik immers niet gewoon klappertandend, trillend en bevend dool ik over de open vlakte steeds in ijzig koud zwijgen…

onlangs dus nog dicht bij het heden werd ik in een cel van zwijgen getrokken het was overmacht van buiten wellicht eigen onbewuste gedachten of gestorven gedrag wie zal het weten in elk geval zat ergens op mij een verdovend licht te wachten: een god of een duivel te lokken het uitzicht is mij derhalve ontnomen en kan slechts…

mijn ledematen stil wazig is mijn beeld of ware het een sluier een gedachtestroom. zou je de eeuwigheid kunnen proeven door een innerlijke opheldering van Gods genade...…

Rust en tijd voor mijn gedachten geen mensen om me heen die iets van me verwachten heerlijk even alleen in de stilte heerst ruimte en rust woorden worden niet gesproken ik word me pas van mezelf bewust als een snik de stilte heeft doorbroken ik laat me drijven naar het verleden onderdrukte gevoelens komen voorbij ik wik en weeg de omstandigheden…

hoe geduldig het wachten kaal zo verzonken hoe langzaam de dagen lengen in kruin en tak…

De huizen zwijgen een halfverlichte straat donkere klokken breken het asfalt in twee. hij is in schril contrast naast een boom de zware steen in zijn trillende handen. de vleugel vliegt tegen de wachtende maan verliest zich later stervend op het trottoir. hij die met gebogen tranen knielt kent kwelling en geluk in gelijke mate…

Toen braken de dijken en dreven de lijken… Een mensheid in nood… Hun graf was gedolven; in ‘t spel van de golven Klonk ’t lied van de dood… geschreven nog gister’ in ’t levensregister, doch toen was het boek opeens vol hiaten. We zwegen…gelaten… De rede was zoek…! De ogen geloken; de banden verbroken… aan ’t leven ontrukt getild…

Wie heeft er nu nog even tijd Voor begrip van de eeuwigheid Wie heeft er vandaag nog even Voor het begrijpen van het leven Lees ik het werk van Beets Dan denk ik immer steeds Waar is bezinning gebleven Nu duurt die steeds maar even Carpe Diem gebiedt dwingend de toon Serieus gedrag ontvangt veel hoon Memento Mori is even gevloden Net…

In het dorp is een markante persoonlijkheid heengegaan. Tussen twee bekenden met wie ik jaren hetzelfde pad liep, struin ik naar een lege kerkbank ergens achterin. De kerk hagelt vol. Mensen moeten staan. Deze avond krijgt het Huis van God ouderwets kippenvel om zoveel publiek. Het is dubbel. Prachtig en wrang. Ik ontwaar mijn oom van tachtig in het…

over moed en macht heen mag hij op verzoek van zijn iele goden niet langer de trom nog roeren noch stil noch luid maar zich bekeren tot de stilte in hart en hoofd en terugkeren naar het begin hij nog een soort visje was teveel al verspeelde hij woorden aan de dove oren der toeschouwers van zijn laffe daden daags het gevlucht onder het…

Daar juicht een toon, daar klinkt een stem, die galmt door gans Jeruzalem. Een heerlijk morgenlicht breekt aan. De Zoon van God is opgestaan. Dit geliefde en veel gezongen vers over Christus' opstanding mag altijd doorklinken. Met Jeruzalem worde niet alleen de stad Jeruzalem bedoeld, maar bovenal de wereldgemeenschap van christenen, die deze…

Gelukkig hield het al gauw weer op met sneeuwen. Leo en Ida merkten dat ze bovenop een hoge, spitse bergtop waren beland. Verwezen keken ze om zich een. Onbewust hielden ze hun skistokken toch vast. "Ach, Leo," kermde Ida wanhopig. "Hoe moeten we hier ooit vanaf komen?! We zitten hier op een top, waar we nauwelijks de ruimte hebben om ons te bewegen…

rond het klooster in gewijde stilte schuilt het land in nevel en mist lijkt de tijd met rust gelaten ontwaakt de dag in zuiver licht…

verstompt het krankzinnige geweld Aangekomen te midden van het gewraakte vuren Gadegeslagen door al de dwazen vol met haat Staat de eenzame persoon in stilte als versteend Diep verscholen onder het vlekkeloos witte kleed De wankelende stilte lijkt een eeuwigheid te duren Alsof de tijd voor dat moment heel even stil staat De rust van bezinning…

Haast is een van de grootste dwalingen van deze tijd. Haast is in het laatste decennium van de 20ste eeuw verworden tot een statussymbool. Wie geen haast heeft, stelt niets voor; is maatschappelijk niet belangrijk. Niet alleen zakenlieden hebben haast, maar ook kinderen rennen uit school naar vriendjes, sportclubs, muzieklessen en ander sociale bezigheden…

Vrijheid genoten reizen zonder plan eindeloos de horizon uitgestrekt het land Optimale bezinning maximale rust doel voor ogen gaandeweg zelfbewust…

Emile Tjakka Ratelband slaat met zijn keuze voor het Boeddhisme een nieuwe weg in van compassie en bezinning. Voor zo'n moedige stap op zijn leeftijd kan ik mijn hoed diep afnemen.…

Vandaag gaan de besprekingen beginnen Over de ommekeer in het klimaat Die ook ons kikkerland te wachten staat Tenzij wij ons nog net op tijd bezinnen. Toch hoop ik maar dat ze weer niets beslissen. Dat rotklimaat van ons kan ik best missen.…

GA NU MAAR… Ga nu maar… Ik zal je nooit vergeten Blijf toch hier… Ik hou van je, moet je weten Ga nu maar… Gids de anderen door het leven Blijf toch hier… Ik kan je niets dan liefde geven Ga nu maar… Het is tijd om te bezinnen Blijf toch hier… Wat moet ik zonder jou beginnen?…

op de kust waar vinnen bewegen tot bezinning ligt het zand dat zich fijnzinnig laat beroeren zo cirkelt het meeuwengarnizoen de werkelijke betekenis op leven opgetogen ebt de vloed zich als een lange adem naar mijn ontwaken…

De meningsuitingsvrijheidsstrijders boden Een oranje polsband aan aan de premier Die deed met deze actie heel graag mee 't Zijn tijden die nu tot bezinning noden Want maak jij het met die vrijheid erg bont Krijg je korte tijd dat bandje om je mond…

maar hij is rustelozer geeft zichzelf privileges één als jager stelt zich aan als zot en spreekt in kreten zij wacht op zijn bezinning of gaat aan hem voorbij terwijl hij blind voor haar signalen alsmaar kwijlt dat windt haar op vindt hij…

Regeringsleiders zijn zich aan 't bezinnen en starten de campagnes, want o wee!, Europa stemt in meerderheid nog: nee! Plots wil men zieltjes voor de grondwet winnen.…

op mijn zolder huist een kwast en die schildert al dat grauwe en dat nooit vergeten ouwe tot een kleurrijk mengpaneel ’k hou hem daar nog even vast en ik laat hem rustig bouwen aan mijn nu nog onbehouwen aquarel van ’t luchtkasteel aanstonds vormt zich alle last tot een machtig schilderij -hier sta ik- en -daar sta jij- alles keurig in…

aan de oever van de wiel fluit ik het oude zonnelied over zuster aarde en water, broeder zon en wind de kloosterkat komt naar me toe, spint haar plekje in mijn schoot ik streel en noem haar schuchter zuster poes…