Alle inzendingen over bijster

Buigend op een vraag slaan plots de stoppen door kennis lijkt verdwenen holle stilte achterlatend krakende gedachten brekend op problemen niet in staat te noemen wat ooit geweten is tikt de tijd lijdzaam voort leemte lijkt steeds leger onder groeiende wanhoop blijft het antwoord bijster…

Een machinist uit de plaats Wijster Zong tijdens zijn dienst als een lijster Tot van een perron Er plots iemand sprong Sindsdien is ie 't spoor geheel bijster…

Ons land is er niet bijster op gesteld Uit Israël nog wapens aan te schaffen, Want hier ligt onze kans Sharon te straffen Voor al zijn onverzoenlijke geweld. Ik had hun wapens wél gekocht, maar alle. Dan kunnen daar geen doden meer door vallen.…

Tijdens het ophalen van herinneringen raak ik de laatste tijd zo af en toe het spoor bijster. Mijn herinnering aan een gebeurtenis, waarbij ook mijn echtgenote aanwezig was, staat vaak haaks op die van haar. Helaas heeft zij achteraf dikwijls het gelijk aan haar kant.…

De vrees voor terrorisme in ons land Is ieder jaar een beetje aan het dalen We denken zelfs aan broodje-aap-verhalen Er lijkt zo bijster veel niet aan de hand Zo kan iets wat dichtbij leek snel vervagen Als het straks nadert gaat er weer iets dagen…

Het spoor bijster, als je niet meer begrijpt waarom sommige beslissingen genomen worden. In het water vallen, als een aardigheidje niet overkomt zoals het bedoeld was. Troebel vooruitzicht, wanneer de toekomst er niet rooskleurig uitziet.…

Vanuit het oosten (rechts) duikt hij weer op, bars, bronstig burlend, bijster uit z’n hum door vreemden in zijn territorium, en met zo’n machtig bouwsel op z’n kop. Zo’n wilde… nee, ik zeg de naam verkeerd, hoe heet-ie ook al weer, ‘t was iets met Geert……

Die was geen avond het spoor bijster: z'n soundtrack tussen de huizen liep feilloos synchroon met het in deze werkelijkheid on- ontkoombaar effekt van wolken, lucht en dalende zon, en terwijl ik me hield alsof ik voor dood lag, floot hij. Hij floot. ------------------------ Uit: 'Om de mond van het licht', 1973.…

Wind speelde met je veren, maakte het vliegen zwaar, het spoor volledig bijster, en je zag nooit gevaar. Ja…als een vogel heb je gevlogen, ging naar de hemel en heelal, zag de sterren van dichtbij, maar kwam terecht in niemandsdal.…

Nu komt de bank weer met 'n noviteit We kunnen via internet gaan pinnen Ik ben niet bijster voor zo'n plan te winnen Want ooit schendt iemand vast de veiligheid En wie 'n béétje hackerig genie is Weet dan zó dat m'n PIN 2-2-1-3 is…

Het kan toch niet dat zoveel van die verzen zo bijster slecht zijn dat ze zo laag scoren... of ben ik soms voor wraakzucht van die mens geboren? Och laat me dan maar kalm zijn en er niet te zwaar aan tillen.... er zijn veel andere dingen die ik graag anders zou willen.…

liefdevol tenenspoor dat zonder enige bedoeling zandkastelen en andere illusies heeft vertrapt ik volg met een glimlach die vastgeroest en krampachtig lijkt te zijn vereeuwigd in een uit marmer opgetrokken gelaat langzaam nemen de golven op natuurlijke wijze en kracht hun rechtmatig gebied weer in en oordelen wreed dat ik het spoor bijster…

Het spoor helemaal bijster? Je weet het niet meer? Illusies verloren, En dat doet zo'n zeer? Je was wellicht aanhankelijk en maakte jezelf afhankelijk... Sta op en klim uit dat dal! Vecht voor jezelf en ingeval het nodig is... verdedig jezelf niet Maar... ga in de aanval!…

het hemelraam staat open terwijl het glas-in-lood de nacht in staart een wolkjesrand draagt mijn gewicht, niet zwaarder dan een ziel onhoorbaar ben ik daar omgeven door het stille licht beneden is het bijster koud het wintert overal in asemtocht mijn dode blik richt zich in orkaangeweld het oog naar boven een kille wolk sluit…

sporen lopen door het zand in korrelige lijnen van links naar rechts en omgekeerd tot zee ze laat verdwijnen toch klopt ze op de open poort storm laat haar lang wachten tot ooit de vloed weer liggen gaat verdwenen in gedachten de beklijving van het hemellichaam loopt ze beslist eens bijster want geborduurde vlinderlijfjes bedekken…

De schaduwen van het leven namen mij gevangen De schim van onzekerheid boeide twijfels als ketens De leegheid als reisgenoot en het spoor bijster Gebroken en geslagen door de realiteit MAAR Jouw licht aan de horizon gaf me kracht om te breken Het was een gids om het juiste pad te bewandelen Nu loop ik je langs je mee en…

Vier komma zeven milliard, Papendrecht verwelkomt Bea, dat hoort zo want zij is de koningin, maar ondertussen ben ik het spoor kwijt, bijster zelfs. Een trein rijdt richting Duitsland, via de Nederlandse SpoorBaan, deels ondergronds.…

Krakend in de ochtend strompelt stram de oude man. Z'n ogen echter stralend, Jeruzalem gonst, z'n hart bonst. plaagstootjes van de tijd, meer accepteert hij niet. Luistert naar de bellen, voor hem z'n levenslied. De bus zal zo wel komen, evenzo zijn tijd. Het gebeurde in z'n dromen, nu is het realiteit.…

vandaag opnieuw een chaos op het spoor de smoezen zijn vaak niet om aan te horen: computer stuk, de wissels zijn bevroren een vierkant wiel, het achterstel stond voor toch denk ik steeds bij elke nare tijding de echte oorzaak is een slechte leiding…

Kind, je hebt groot gelijk, Marja is het spoor helemaal bijster. De Aziaten zijn genetisch gewoon rijker.…

Of ben ik nu helemaal het spoor bijster? Ik laat de mieren een tijdje lopen. Surf verder: 'Het is belangrijk het spoor te doorbreken met koper, talkpoeder of koffiedik'. Leg allemaal muntjes onder mijn deur en ga koffie zetten. Als ik terugkom, zie ik dat de mieren gewoon over het koper heen lopen.…

Als je lippen blijven zweven tasten in het even bijster aleer `k mijn dromerige lijster nachtegaalgelui hoor beven Kom terug in glijde vlucht laat mij niet luchtledige leven op het punt u mij te geven met `n slaak die peilloos vlucht Dan omsluiten, stranden handen zich een weg langs ronding in bijna ongeraakt vertrouwen Velours zucht…

David heeft je niet op het juiste spoor gezet... maar je was het spoor net als hij al flink bijster.…

Leeg te midden van drukte Niets raakt me Zoektocht naar vervulling Onrust vragen Heen weer waar Weg wanneer Geen leidraad, signaal Teken aan de wand Mijn eigen pad Mijn eigen hart Betrouwbaar als Los zand Ik licht mijn hoofd op Strek me uit naar iets daar ergens dat moet toch wel Hart is ‘t spoor bijster Dwalende vragen…

het was liefde op het eerste schrijven dat zou het altijd voor haar blijven -is wat zij dacht- maar door zijn woorden in diep blauw inkt waar zij nog altijd in verdrinkt -elke nacht- en door de zinnen die met tussenpozen haar zachtjes, strelend minnekozen -vonkjes in haar hart- raakt zij het spoor volledig bijster voelt zij zich…

Volgens de bovenmeester was ik een mulo-kandidaat voorbeeld van grijze middelmaat, onopvallend verlegen, tot niet bijster veel in staat Toen mijn vader verhaal kwam halen keek meester peinzend voor zich uit zat zo'n jongen werkelijk in zijn klas?…

rail zuchtend kreunend door een bochtig deel langs zenuwachtig rinkelende overgangen Tijdenlang doorkruist mijn gevoel oneindigheid ritmisch vibrerend met de afstand van de stalen voor een vertragen twee keer herkenning kraakt De eerste onzekere stap van desoriëntatie verspreidt gehaaste drukte langs mijn weifelend dralen tot het spoor bijster…

Maar zowel af- als toen zijn het spoor bijster blijkbaar want: na dat ik de teller op nul gezet had, vergat ik haar opnieuw in te stellen en nu: zijn er zoveel buien gevallen- afgewisseld met zon, regenboog en meer van dat moois, dat er van- af en toe een buitje niet- gesproken kan worden, want: er zijn er zoveel gevallen dat ik: nu dus echt de tel…

Langs Griekse beelden torst een oude vrijster Achter mooi groene blouse haar dubb'le toren: De Zeuskop kan maar matig haar bekoren, De Mouzageet bewondert ze ook niet bijster; Tot, plots, ze een roep, zoetlijk als van een lijster, Van tussen 't groene heuvelpaar doet horen, De jongen ziend met in zijn voet de doren: 'Zo'n snoes!…

‘k Werd dus als pop-idool niet bijster groot, mijn carrière was al ras ontspoord. Geknoei bleef het, van elk succes ontbloot. Toch heb ik al met al niet slecht gescoord. Die Hendrix hè, die is inmiddels dood. Ik niet, ik pruts en klungel vrolijk voort.…