We willen allemaal erkenning, bevestiging van dat egootje dat in de hersenkwab elektrische signalen verzendt, manifesteer je, het moet er uit, het moet kunnen, zijn wie je bent. Vreemde saamhorigheid, in verscheidenheid vormen we een eenheid.
Mij zal dat, overigens, worst wezen.…
Stip hooguit aan, vernevel je eigen gelijk en beklaag het onooglijke egootje waar je mee behept bent. Schaar je onder hen die ook maar wat aan rommelen, terwijl je weet dat je je tegelijkertijd boven hen verheft.
Dan kom je in de buurt.…
Maar terug naar mijn liefste en naar egootje. Mijn lief is het zonnetje in huis terwijl ik toch regelmatig een humeur kan hebben. Ik weet het van mijzelf en probeer het dan niet te laten merken. Maar mijn huisgenote merkt het natuurlijk meteen. Ik ga minder praten om maar niet chagrijnig tegen haar te zijn.…