Alle inzendingen van Kees

Ik drink geen alcohol. Vroeger wel, maar al heel lang niet meer. Voor mij geen issue. Tot je ergens op een plek komt met veel mensen en de onvermijdelijke alcoholinname. Dan weet je als niet drinker wat er gebeurt: Op een feest, receptie of zo'n, nou eenmaal, verplichte verjaardag. "Wat wil je drinken?” "Een frisdrankje graag.” Stilte.…

Even sokken bestellen. Vijf paar in een pakje. 15 euro. Geen geld. Goed plan. Appeltje eitje. Zou je denken. Sokken hè. Geen privé vliegtuig, of onroerend goed. Of een zak 105-karaats diamanten. Simpel, vijf paar sokken ad 15 euro. Meer niet. Dus zocht ik een website die sokken verkoopt. Maat 43-46. Tot zover, oké. Even op BESTELLEN drukken…

Ik drink geen alcohol. Vroeger wel, maar al een tijd, niet meer. Voor mij geen issue. Tot je ergens komt met veel mensen en de onvermijdelijke alcoholinname. Dan weet je als niet drinker wat er gebeurt: Op een verjaardag bijvoorbeeld. "Wat wil je drinken?” "Een frisdrankje graag.” Stilte. Dan, het verschrikt om zich heen kijken van…

Er zijn weinig plekken waar je zo snel van klant in verdachte verandert als bij de zelfscankassa in een supermarkt. Je staat bij de zelfscankassa en er liggen maar een paar dingetjes in je mandje: twee gevulde koeken en een tros bananen, die je keurig volgens alle bekende spelregels scant. Tot zover, niets aan de hand. Niemand heeft last van…

Ik ga zitten in het café. Nog niet eens zo lang geleden, ging ik daar een kop koffie drinken voor de gezelligheid. En voor een gesprek. Dan liet ik mijn mobiel thuis. Dat voelde oké toen. Dat was in de tijd dat je nog een gesprek kon hebben met iemand die zijn mobiel in zijn zak hield . Nu, probeer je een gesprek met iemand, maar die zit met zijn…

Sommige mensen kunnen van die merkwaardige vragen stellen. Mijn ex-buurvrouw "de conversation starter" is zo iemand. Zij verdiende die bijnaam omdat ze ooit een mislukt IKEA bankje in haar voortuin zette met de mededeling dat zij ook (?) bereid was met de "gewone man" een conversation te starten, in het Engels uiteraard en bij wijze van sociaal…

Niets vervelender dan mensen die tegen jou zeggen: "Dat is nou zóóó typisch jij." Dat lijkt op het eerste gezicht een sympathieke opmerking waarbij niets kwaads wordt bedoeld. Toch zit er een laagje achter die opmerking. Een kleinerend laagje in een opmerking, verpakt in een vrolijk nep lachje. In feite is het een opmerking die jou definitief…

"Hoi, ik ben Henk-Jan en ik ben dakloos. Wat gaan de heren hier aan doen?" Henk-Jan stond aan de balie van het Gemeentehuis met de relatieve rust van iemand die een parkeervergunning komt ophalen. "U bent wat?" vroeg de ambtenaar, die opkeek met de snelheid van iemand die ontdekt dat er buiten kantooruren ook nog mensen bestaan. "Asielzoeker…

De eerste bosbranden in Zuid-Europa waren nog maar net op televisie verschenen of het echte leed meldt zich alweer. Niet de mensen die hun huis zijn kwijtgeraakt. Niet de brandweerlieden die al dagen tussen rook en vuur staan. Nee. De mensen, die niet op vakantie kunnen. Ik hoorde iemand op de radio zeggen: "Onze hele vakantie is verpest."…

Ik stap een lobby binnen. Kaal beton, verlicht door een paarse gloed die je normaal alleen ziet in een aquarium voor depressieve diepzeevissen. Geen balie, wel een roestvrijstalen blok met een jongen erachter. Knotje. Grote bril. Heet me zonder ironie welkom in zijn 'concept'. Mijn kamer is een exercitie in minimalisme. Alles is grijs. Ontworpen…

Het is de favoriete tegeltjeswijsheid van de man die zijn eigen kinderen alleen herkent van de gezinsfoto op zijn bureau. De man die tijdens het tandenpoetsen alvast zijn e-mails screent, omdat elke verloren seconde een misdraging is jegens het bruto nationaal product. Het is de grootste, meest tragische misvatting sinds de mensheid besloot muntjes…

Vroeger was democratie een tamelijk saai begrip. Je ging één keer in de vier jaar naar een stemlokaal, zette met een rood potlood een kruisje en ging daarna weer gewoon naar huis om je druk te maken over de heg van de buren. Nu begint democratie 's morgens om half acht. Op sociale media. Ik open mijn telefoon en binnen dertig seconden weet ik…

Ik voel soms lichte paniek van die ene vraag die ogenschijnlijk volkomen onschuldig is: "En wat doe jij nu?" Vijf woorden. Meer niet. Toch voelt het alsof iemand onverwachts een belastingcontrole aankondigt tijdens een verjaardag. De vraag wordt meestal gesteld door mensen die je al jaren niet hebt gezien. Mensen die je vroeger nauwelijks kende…

De wachtkamer van de huisarts is voor mij een bijzondere plek. Niet omdat ik er graag kom. Integendeel. Het is een ruimte waarin mensen gezamenlijk proberen ontspannen te kijken, terwijl ze zich in stilte afvragen of het begin van het einde misschien al is begonnen. Ik voel die angstige vibraties al bij binnenkomst. Dat klinkt zweverig, maar ik…

Ik zit op een vliegveld. Dat klinkt spannender dan het is. Een vliegveld is in werkelijkheid een enorme wachtkamer waar mensen met rolkoffers collectief proberen hun teleurstelling te verbergen. Mijn vlucht heeft vertraging. Twee uur. Dat is lang genoeg om geïrriteerd te raken, maar te kort om je leven een andere richting te geven. Dus wacht…

Bij de apotheek sta je nooit echt te wachten, je staat er te oefenen in berusting. Dat weet iedereen die er wel eens langer dan drie minuten heeft gestaan. Het is een plek waar tijd verdampt, verantwoordelijkheid oplost en niemand ooit ergens echt over gaat. Voor me staat een man die zichtbaar probeert te ademen. Dat doet hij op een manier die verraadt…

Afgelopen week bezocht ik een workshop met de titel "Ontmoet je Krachtdier". Een spirituele zoektocht naar het dier dat je begeleidt, versterkt en vermoedelijk ook weet waar je autosleutels liggen. Zoals vaak bij dit soort workshops, was de zaal gevuld met precies dezelfde groep mensen: vrouwen. Alle leeftijden, van “net de overgang in zicht” tot…

Ik sta bij de kassa. De band stopt. De caissière noemt een bedrag. Tweeëndertig euro en vijftig cent. En dan gebeurt het. De Totale Verbazing. De man voor me kijkt alsof hij zojuist door een vreemde mogendheid is ontvoerd en nu plotseling wordt geconfronteerd met het concept 'ruilhandel'. Betalen? Hier? Met geld? Hij begint te graven. Het is…

Volwassen zijn. Ze beloofden ons vrijheid. Ze zeiden: als je straks groot bent, bepaal je alles zelf. Je mag eten wat je wilt, gaan waar je wilt, zijn wie je wilt. Wat ze er niet bij zeiden, was dat die vrijheid een dun laagje vernis is over een diepe, gitzwarte put van logistieke ellende. Mijn leven is inmiddels voor tachtig procent een mentale…

Ik zit op de bank. Ik kijk naar de televisie. Ik zie een grafiek. Een rood lijntje dat omhoog kruipt als een hongerige slang. De media hebben weer een nieuwe hobby gevonden. Een nieuwe manier om ons, het trillende gepeupel in de rijtjeshuizen, de gordijnen dicht te laten trekken. ​ Het Hantavirus. ​ Het klinkt als een vergeten personage uit een…

Ik kijk naar Henk. Henk is een man die normaal gesproken nog geen deuk in een pakje zachte boter durft te slaan. Een man die zich bij de kassa van de groenteboer uitgebreid verontschuldigt als hij per ongeluk met een euroteken in zijn ogen naar een bloemkool kijkt. Henk is evenwichtig. Henk is de rust zelve. ​En dan gebeurt het. ​Iemand geeft Henk…

Ik zit in de trein. In de stiltecoupé. Een plek die ooit was bedoeld als een reservaat voor de rede, een laatste bunker tegen het lawaai van de wereld. Op het raam zit een sticker. Een poppetje met een vinger voor zijn mond. Het is een symbool uit een ver verleden, zoals een hiëroglief in een piramide. Niemand begrijpt het meer. ​Naast me zit een…

Ik zat in het park, zo’n dag waarop de herfst zich aandient alsof hij een abonnement heeft genomen op traagheid. Ik zat op een bankje en deed wat mensen doen die op een bankje zitten: doen alsof ze nadenken, maar in werkelijkheid gewoon kijken naar anderen die het ook niet helemaal meer weten. Twee bankjes verderop zat een man. Middelbare leeftijd…

Ik kijk naar de blik van de mops. Een hond, die door crimineel doorfokken een kop kreeg die eruitziet alsof hij met een noodgang tegen een dichte garagedeur is gerend, maar met ogen die boekdelen spreken. Hij zit niet op het gras. Hij snuffelt niet aan een boom. Hij zit in een Bugaboo. Een kinderwagen, mind you! ​Vastgegespt. ​Het is een kinderwagen…

Ik zit in een wachtkamer voor mensen die bloed moeten laten prikken. Dat is op zichzelf al een bijzondere categorie. Je komt daar niet voor de gezelligheid. Niemand zegt: “Goh, zullen we vandaag eens lekker samen wat bloed laten aftappen?” Er zijn vier kamers. Drie daarvan werken met een nummertje, zoals bij de slager. Dat geeft houvast. Structuur…

Het is vrijdagmiddag en ik sta in de rij bij de biologische supermarkt. Voor me staat een man met een canvas tas waarop staat dat hij de wereld wil redden. Hij rekent een doosje blauwe bessen af waar je normaal gesproken een kleine tweedehands auto voor verwacht. Zijn vingers trillen een beetje. Niet overdreven, maar genoeg om te zien dat hij ergens…

De wachtkamer (2) Ik zit in de wachtkamer van de huisarts. Mijn afspraak loopt een klein half uur uit. Dat is op zichzelf geen schokkend nieuws. Bij een huisarts loopt het altijd een half uur uit. Als een huisarts een keer op tijd zou lopen, zou dat zo’n schok voor het zorgsysteem zijn dat de Inspectie Gezondheidszorg vermoedelijk direct een onderzoek…

Beste Jan Smit, Vanmorgen las ik het nieuws dat u gaat scheiden. Dat stond daar vrij prominent, tussen berichten over oorlogen, raketten, diplomatieke ruzies en andere zaken die doorgaans als wereldnieuws worden aangemerkt. Dat is op zich al een prestatie. Niet dat ik u die scheiding gun , integendeel , maar het is toch knap dat een huwelijk…

Ze zitten er altijd al. Nog vóórdat er een bal is aangeraakt. Aan een tafel. Met glazen water, papieren voor zich die nergens over gaan en een blik die suggereert dat ze vannacht niet hebben geslapen omdat ze alvast hebben nagedacht over een ingooi in de 63e minuut. De voetbalanalisten. Voetbalanalisten zijn mannen die na afloop van een wedstrijd…

Ik zat naar een talkshow te kijken. Zo’n tafel met mensen die allemaal iets vinden, maar het toch vooral netjes formuleren zodat niemand boos wordt, behalve eventueel de kijker. Er zat een man die uit Iran was gevlucht. Dat was geen klein verhaal. Hij vertelde over gevangenissen, martelingen, ondervragingen waarvan je al ongemakkelijk wordt als je…