Alle inzendingen van Kees

"Hoi, ik ben Henk-Jan en ik ben dakloos. Wat gaan de heren hier aan doen?" Henk-Jan stond aan de balie van het Gemeentehuis met de relatieve rust van iemand die een parkeervergunning komt ophalen. "U bent wat?" vroeg de ambtenaar, die opkeek met de snelheid van iemand die ontdekt dat er buiten kantooruren ook nog mensen bestaan. "Asielzoeker…

De eerste bosbranden in Zuid-Europa waren nog maar net op televisie verschenen of het echte leed meldt zich alweer. Niet de mensen die hun huis zijn kwijtgeraakt. Niet de brandweerlieden die al dagen tussen rook en vuur staan. Nee. De mensen, die niet op vakantie kunnen. Ik hoorde iemand op de radio zeggen: "Onze hele vakantie is verpest."…

Ik stap een lobby binnen. Kaal beton, verlicht door een paarse gloed die je normaal alleen ziet in een aquarium voor depressieve diepzeevissen. Geen balie, wel een roestvrijstalen blok met een jongen erachter. Knotje. Grote bril. Heet me zonder ironie welkom in zijn 'concept'. Mijn kamer is een exercitie in minimalisme. Alles is grijs. Ontworpen…

Het is de favoriete tegeltjeswijsheid van de man die zijn eigen kinderen alleen herkent van de gezinsfoto op zijn bureau. De man die tijdens het tandenpoetsen alvast zijn e-mails screent, omdat elke verloren seconde een misdraging is jegens het bruto nationaal product. Het is de grootste, meest tragische misvatting sinds de mensheid besloot muntjes…

Vroeger was democratie een tamelijk saai begrip. Je ging één keer in de vier jaar naar een stemlokaal, zette met een rood potlood een kruisje en ging daarna weer gewoon naar huis om je druk te maken over de heg van de buren. Nu begint democratie 's morgens om half acht. Op sociale media. Ik open mijn telefoon en binnen dertig seconden weet ik…

Ik voel soms lichte paniek van die ene vraag die ogenschijnlijk volkomen onschuldig is: "En wat doe jij nu?" Vijf woorden. Meer niet. Toch voelt het alsof iemand onverwachts een belastingcontrole aankondigt tijdens een verjaardag. De vraag wordt meestal gesteld door mensen die je al jaren niet hebt gezien. Mensen die je vroeger nauwelijks kende…

De wachtkamer van de huisarts is voor mij een bijzondere plek. Niet omdat ik er graag kom. Integendeel. Het is een ruimte waarin mensen gezamenlijk proberen ontspannen te kijken, terwijl ze zich in stilte afvragen of het begin van het einde misschien al is begonnen. Ik voel die angstige vibraties al bij binnenkomst. Dat klinkt zweverig, maar ik…

Ik zit op een vliegveld. Dat klinkt spannender dan het is. Een vliegveld is in werkelijkheid een enorme wachtkamer waar mensen met rolkoffers collectief proberen hun teleurstelling te verbergen. Mijn vlucht heeft vertraging. Twee uur. Dat is lang genoeg om geïrriteerd te raken, maar te kort om je leven een andere richting te geven. Dus wacht…

Bij de apotheek sta je nooit echt te wachten, je staat er te oefenen in berusting. Dat weet iedereen die er wel eens langer dan drie minuten heeft gestaan. Het is een plek waar tijd verdampt, verantwoordelijkheid oplost en niemand ooit ergens echt over gaat. Voor me staat een man die zichtbaar probeert te ademen. Dat doet hij op een manier die verraadt…

Afgelopen week bezocht ik een workshop met de titel "Ontmoet je Krachtdier". Een spirituele zoektocht naar het dier dat je begeleidt, versterkt en vermoedelijk ook weet waar je autosleutels liggen. Zoals vaak bij dit soort workshops, was de zaal gevuld met precies dezelfde groep mensen: vrouwen. Alle leeftijden, van “net de overgang in zicht” tot…

Ik sta bij de kassa. De band stopt. De caissière noemt een bedrag. Tweeëndertig euro en vijftig cent. En dan gebeurt het. De Totale Verbazing. De man voor me kijkt alsof hij zojuist door een vreemde mogendheid is ontvoerd en nu plotseling wordt geconfronteerd met het concept 'ruilhandel'. Betalen? Hier? Met geld? Hij begint te graven. Het is…

Volwassen zijn. Ze beloofden ons vrijheid. Ze zeiden: als je straks groot bent, bepaal je alles zelf. Je mag eten wat je wilt, gaan waar je wilt, zijn wie je wilt. Wat ze er niet bij zeiden, was dat die vrijheid een dun laagje vernis is over een diepe, gitzwarte put van logistieke ellende. Mijn leven is inmiddels voor tachtig procent een mentale…

Ik zit op de bank. Ik kijk naar de televisie. Ik zie een grafiek. Een rood lijntje dat omhoog kruipt als een hongerige slang. De media hebben weer een nieuwe hobby gevonden. Een nieuwe manier om ons, het trillende gepeupel in de rijtjeshuizen, de gordijnen dicht te laten trekken. ​ Het Hantavirus. ​ Het klinkt als een vergeten personage uit een…

Ik kijk naar Henk. Henk is een man die normaal gesproken nog geen deuk in een pakje zachte boter durft te slaan. Een man die zich bij de kassa van de groenteboer uitgebreid verontschuldigt als hij per ongeluk met een euroteken in zijn ogen naar een bloemkool kijkt. Henk is evenwichtig. Henk is de rust zelve. ​En dan gebeurt het. ​Iemand geeft Henk…

Ik zit in de trein. In de stiltecoupé. Een plek die ooit was bedoeld als een reservaat voor de rede, een laatste bunker tegen het lawaai van de wereld. Op het raam zit een sticker. Een poppetje met een vinger voor zijn mond. Het is een symbool uit een ver verleden, zoals een hiëroglief in een piramide. Niemand begrijpt het meer. ​Naast me zit een…

Ik zat in het park, zo’n dag waarop de herfst zich aandient alsof hij een abonnement heeft genomen op traagheid. Ik zat op een bankje en deed wat mensen doen die op een bankje zitten: doen alsof ze nadenken, maar in werkelijkheid gewoon kijken naar anderen die het ook niet helemaal meer weten. Twee bankjes verderop zat een man. Middelbare leeftijd…

Ik kijk naar de blik van de mops. Een hond, die door crimineel doorfokken een kop kreeg die eruitziet alsof hij met een noodgang tegen een dichte garagedeur is gerend, maar met ogen die boekdelen spreken. Hij zit niet op het gras. Hij snuffelt niet aan een boom. Hij zit in een Bugaboo. Een kinderwagen, mind you! ​Vastgegespt. ​Het is een kinderwagen…

Ik zit in een wachtkamer voor mensen die bloed moeten laten prikken. Dat is op zichzelf al een bijzondere categorie. Je komt daar niet voor de gezelligheid. Niemand zegt: “Goh, zullen we vandaag eens lekker samen wat bloed laten aftappen?” Er zijn vier kamers. Drie daarvan werken met een nummertje, zoals bij de slager. Dat geeft houvast. Structuur…

Het is vrijdagmiddag en ik sta in de rij bij de biologische supermarkt. Voor me staat een man met een canvas tas waarop staat dat hij de wereld wil redden. Hij rekent een doosje blauwe bessen af waar je normaal gesproken een kleine tweedehands auto voor verwacht. Zijn vingers trillen een beetje. Niet overdreven, maar genoeg om te zien dat hij ergens…

De wachtkamer (2) Ik zit in de wachtkamer van de huisarts. Mijn afspraak loopt een klein half uur uit. Dat is op zichzelf geen schokkend nieuws. Bij een huisarts loopt het altijd een half uur uit. Als een huisarts een keer op tijd zou lopen, zou dat zo’n schok voor het zorgsysteem zijn dat de Inspectie Gezondheidszorg vermoedelijk direct een onderzoek…

Beste Jan Smit, Vanmorgen las ik het nieuws dat u gaat scheiden. Dat stond daar vrij prominent, tussen berichten over oorlogen, raketten, diplomatieke ruzies en andere zaken die doorgaans als wereldnieuws worden aangemerkt. Dat is op zich al een prestatie. Niet dat ik u die scheiding gun , integendeel , maar het is toch knap dat een huwelijk…

Ze zitten er altijd al. Nog vóórdat er een bal is aangeraakt. Aan een tafel. Met glazen water, papieren voor zich die nergens over gaan en een blik die suggereert dat ze vannacht niet hebben geslapen omdat ze alvast hebben nagedacht over een ingooi in de 63e minuut. De voetbalanalisten. Voetbalanalisten zijn mannen die na afloop van een wedstrijd…

Ik zat naar een talkshow te kijken. Zo’n tafel met mensen die allemaal iets vinden, maar het toch vooral netjes formuleren zodat niemand boos wordt, behalve eventueel de kijker. Er zat een man die uit Iran was gevlucht. Dat was geen klein verhaal. Hij vertelde over gevangenissen, martelingen, ondervragingen waarvan je al ongemakkelijk wordt als je…

Er zijn mensen die je zin behandelen als een suggestie. Je begint ergens aan, zorgvuldig opgebouwd, met een begin, een midden en zelfs een voorzichtig einde in zicht — en precies op dat moment springen ze erin. “O ja, dat had ik ook!” Of: “Dat doet me denken aan…” En weg ben je. Je staat er nog wel. Je mond beweegt misschien zelfs nog. Maar inhoudelijk…

Column van Kees De goedbedoelde woorden die niemand vroeg Je ziet ze vaak al aankomen. Niet fysiek, maar in hun houding. Een lichte vooroverbuiging. Een gezicht dat zegt: ik ga je nu iets waardevols geven. Gratis nog wel. “Volgens mij…” begint het dan. Dat zijn drie woorden die zelden eindigen in rust. Laatst stond ik bij de supermarkt met…

Column van Kees Gisteren besloot ik mijn schuur op te ruimen. Dat voornemen lag daar ook al twintig jaar, ergens achter de grasmaaier en een halve zak potgrond uit 2003. De dozen met folders en oude kranten stonden er als stille getuigen van een tijd waarin ik blijkbaar dacht dat reclamefolders historische waarde hadden. Je gooit ze nooit weg…

Column van Kees (observaties) Wachtkamers zijn ruimtes waar niemand vrijwillig wil zijn, maar waar iedereen zich voorbeeldig gedraagt. Ze zijn ingericht in een kleur die waarschijnlijk “rustgevend beige” heet, maar vooral doet denken aan afgekoelde havermout. De stoelen staan in een kring, maar het is geen gemeenschap. Het is een verzameling individuen…

Column van Kees (observaties) Hij stond er weer. Zo’n straatinterviewer met een donsjack, microfoon met pluizige kap en de licht wanhopige blik van iemand die zijn carrière ooit anders had voorgesteld. Achter hem de winkelstraat, voor hem het winkelend publiek, dat net dacht even rustig een broodje te halen zonder geconfronteerd te worden met diepzinnige…

Column door Kees (observaties) Ze bestaan echt. Althans, ze worden voortdurend genoemd. “Spelersvrouwen.” Een woord dat klinkt als een accessoire. Iets wat je erbij krijgt. Zoals een bidon, een warming-up jasje of een sponsordeal met een louche horlogemerk. Spelersvrouwen. Het is geen mensaanduiding, het is een categorie. Het woord heeft iets…

Column van Kees (observaties) Ze zitten daar. In het halfduister van een talkshow in een televisiestudio dat altijd een ingehouden belangrijkheid uitstraalt. Rijen mensen, keurig op stoelen vastgeschroefd, starend naar een tafel vol pratende hoofden. De stille voyeurs. Mensen die vrijwillig zijn gekomen om te kijken naar andere mensen die praten…