Alle inzendingen over fier

Ondanks de vieren blijf ik overeind.…

Fier De hand van de meester(s): houwen en Vijlen. De kunst is het leven Met een gevoel van beklemming en Levensangst; Smart, de Schreeuw Als Munch. Hier…

II Ik heb u lief, m'n schamele armen, Ik weet u schijnbaar blij Tussen de mensen gaan, Te fier, om gierge gunst van menselijk erbarmen Te zwak, om heel alleen te staan. Toch zal uw trots me nooit bezeren, Mij, die van dichtebij Uw bleke wezens ken; Mij, die uit iedre dag, uit ieder uur moet leren, Dat ik er een van de uwen ben.…

boom En die dan weer heel fier Zijn eikels laat vallen voor het dier De cirkel is weer rond Wat is de natuur toch mooi…

Fier witte zeilen de kleur van overgave aan de wateren…

fier en krachtig met tomeloze energie de voren ploegen…

Keizer Nuons fiere Witte Wieven ze staan daar en doorklieven de hemel slag na slag zie ze reiken met hun lange halzen hun scherpe snedes walzen en draaien dag na dag Hoog verheven hunne silhouetten ze maken korte metten slaan alles in de wind ze trotseren hoog vanuit hun torens de koeien met hun horens en heersen eensgezind Fier…

gister fier rechtop kopjes nu al gebogen gekocht op de markt eigenlijk in het koelhuis waren ze al gestorven…

Een fiere fakir in Hoboken Werd heel laatdunkend toegesproken Dat was onterecht Want zijn spijkerbed was echt Doch het heeft hem bijzonder gestoken…

Heel fier liep ze naast me in de pas in haar mooie nieuwe rode jas. Drie jaar oud, en heel parmant blonde haartjes, met mij hand in hand. Trots over de markt, nog lang niet moe want ze moest en zou naar oma toe. Nog steeds loopt ze trots en fier woont niet zo heel ver van hier.…

Een koe in het Gelderse Dieren Beviel van een vierling, vier stieren Dat is voor een rund Een reusachtige stunt Dus heeft ze dat fier lopen vieren…

Dan wappert fier en vrij de wind: er is geen vlag die hem nog bindt. --------------------------------- uit: 'Velerhande gedichten', 1997.…

Eerst hees ze fier de Palestijnse vlag En nu wil ze zélf Arafat beschermen Door zich als schild over hem te ontfermen Ik vind dat ze dat niet alleen doen mag. Ik zei dat ik nog wel wat mensen kende Bijvoorbeeld Bush en Blair en Balkenende.…

Aan de hemel staat fier en strak en zo verschrikkelijk mooi een REGENBOOG.…

Een veld vol bloemen hun kopjes fier in de wind. Wat hebben ze een pret ik voel me net een bloemenkind. Rood, blauw, geel of wit het maakt voor mij geen verschil. Samen genieten, de vrije natuur is het enige wat ik wil.…

En dan herinner ik me dit lied van Willy Derby "Mijn fiere schooiershart". Er is eigenlijk helemaal niets veranderd.....…

Ikzelf heb beide kwalen meegekregen: Voor mei is agt min fier nog altijt neegen.…

Voor eten, drank en feesten steeds te porren Een toverdrank wordt ingezet bij strijd Er wordt geknokt en veel gebakkeleid Het dorp is fier op namen, vlechten, snorren Twee eeuwen later hebben ze een baaldag: Hun eerste nederlaag bij de Vertaalslag…

zie ze daar nou eens staan zo fier kondigen ze de lente aan de kou kan ze niet deren de sneeuw dragen ze als kleren zo brengen ze als bloemrijke bode een ongekende kleurrijke ode…

Ze zullen weer fier staan, met hun steeltjes recht, ze zijn zo lieflijk echt.…

opgeraapt op een sierlijk schaaltje laten lonken wel zó dat ze niet zijn weggekaapt In wintertijd: je hebt je bladeren laten zweven fors heeft de kou roofbouw gepleegd en ik heb stilletjes weggegeven jouw blad - tranend bijeengeveegd en daar sta jij, o trotse boom de winter kleurt je kaalheid maar ik, ik koester zonder schroom jouw fiere…

En door de lichtbegraasde wei, in ’t vonklend kleed van d’ uchtenddauw, komt flink en fris de fiere Mei en blaast de luchten lind* en lauw. Langs bossen, heuvlen, vlakte en dal zwaait hij zijn groene loverhoed en luidend’ hymnen van kristal weerkaatsen wijd zijn morgengroet.…

De tijd was daar gekomen Waar hij eigenlijk niet mocht zijn Opgenomen in de grote horde Het fiere verlaat vergetend Van volwassen tot heel klein Eens was hij het leven Aaneen gesloten in het geheel Nu tot last van velen Starend in de leegte Achterlatend het schraal…

Een stokoud liedje, zonder een refrein Waarin je zingt dat God je zal regeren En deze week, voor alle voetbalheren, Klinkt fier dat je ´van Duytschen bloet´ zult zijn Weg met dit volkslied, zing het nieuwe mee: Olé, olé, olé, olé, olé!…

Half op weg besef ik waar ik sta half op weg zie ik mijn grenzen half op weg voel ik waar 't om draait half op weg weet ik haarscherp wie ik ben half op weg kijk ik om en ga dan fier vooruit…

droom aan scherven, in tienen thans genegen minder hoog te achten onzinnigheid te zeven na veel zessen en vijfen want fier deelt de vierendeler uit ik tel verder af driewerf tweespalt eenvoud mijn schaal van dichter eindigt bij onbenul…

daar gaan ze stil in de rij zichzelf voorhoudend ’t is zo voorbij de gêne, de schaamte als fysieke pijn bloot maar fier om ’n voorbeeld te zijn ontreddering diep verborgen achter de laatste vernis die hedentendage weer onze verpakking is…

Als uit een schilderij van Rubens in vol geproportioneerd ornaat verscheen zij voor mij naakt met een teder verlangen naar liefde en lust met haar niet geringe cupfront fier naar voren haar schaamflosje wachtend op mijn blanke zwaard die haar schede wil penetreren Ooh...Madame Lolita ik wil u eren.…

Ik zag een troep wolven speels ravotten in de sneeuw plots een onderdanige schreeuw diep gebogen de staart Fier liet de leider zijns met neus hoog richting maan een angstwekkend jankgeluid gaan koud gedragen over de vlakte…

oranje trekken ze omhoog in het rood wit blauw waait ook opnieuw openvallend fier wel een dozijn vlaggen en gebakjes sieren op en in een blik het Binnenhof hoezee een schoot beviel ik zing even mee in een deinende oranje gekleurde mensenzee…