Alle inzendingen over filmster eenzaam

(voor Rachel Roberts (1927 - 1980)) Jij bent geboren op 20 september 1927 in Llanelli, Carmarthenshire. Jij verzette jezelf tegen jouw baptistische opvoeding en jij studeerde aan de University of Wales en de Royal Academy of Dramatic Art op 62 Gower Street in Bloomsbury, Londen. In 1950 begon jij bij een repertoiregezelschap in Swansea te werken.…

Ik ben nooit een tiran geweest, maar heb alleen willen vermijden dat ik getiranniseerd werd en dat dulden tirannieke mensen niet. Ik heb daarentegen tirannen altijd gehaat en dat hebben ze me nooit vergeven.…

(een filmster) dat valt ook nog niet eens mee Zijn image wordt verbrijzeld door zijn kuren Angst voor de buurtjes Ruimgaard is gegrond Maar Connery gedraagt zich net zo bont…

En met “mooi” bedoel ik hier het mooi van de filmster, het model en de schoonheidskoningin. Dat gladde en gepolijste: ik geef er niet om. Al zou ik van zo’n vrouw in mijn wat actievere periode een beleefd verzoek tot nadere kennismaking zeker in overweging hebben genomen.…

Hij trouwde met de filmster van z'n dromen. Wat was-ie blij! Hun huw'lijksreis begon die avond in Den Haag, Centraal Station. Ze hadden kaartjes eerste klas naar Rome. Ze vroeg 'm, toen ze reden in de trein: 'Hoe vind je 't om m'n eerste man te zijn?…

Er zaten eens vier bijtjes op een grote zonnebloem de eerste was een dominee en zei voortdurend doem de tweede was een filmster en sprak steeds over roem de derde was een generaal en schreeuwde telkens boem de vierde was gewoon een bij en zei alleen maar zzzoem wat zitten wij hier lekker op deze zonnebloem…

Alles lekker doorelkaar geklutst kijk ik jou even aan, ik mis geen enkele filmster, want zoals jij is er geeneen.…

Een rijpe vrouw Zij is mooi, elegant Haar ogen flirten Innemend charmant Ze schittert op het doek Laat menig hart kloppen Haar prachtige lichaam Doet de tijd even stoppen Een rijpe vrouw Zij is mooi, elegant Haar ogen lachen Een vrouw…zó markant……

Misschien dat ik in de toekomst een filmster wordt of president van Amerika, of misschien zet ik als eerste mens een voet op Mars. Maar waarschijnlijk niet. Waarschijnlijk zit ik over dertig jaar op een verlaten trap in het zwak verlichte metrostation, met in mijn linker hand mijn laatste centen, en onder mijn rechter arm mijn gitaar geklemd.…

heerlijk strak gespierd Is hij getint of juist mooi lichtblond Een ander moment is hij in een uniform En rollen we samen uren over de grond Soms neem ik een Italiaanse voetballer Met een uitstekend uithoudingsvermogen Of de gewone man die van de overkant Met van die vreselijk uitdagende ogen Ook beroemdheden passeren de revue Een lekkere filmster…

Andere leden waren o.a. de filmster/zanger Pat Boone, de filmster Anthony Perkins, de FBI-directeur John Edgar Hoover en de psycholoog John Broadus Watson, de uitvinder van het behaviorisme. Deze broederschap is beschuldigd van racisme en identificatie met de Confederatie.…

eenzaam zijn is een gevoel van pijn het gevoel van helemaal alleen zijn het gevoel dat je niemand hebt niemand die wat tegen je zegt liefde zoeken maar niet vinden nadenken heb ik echte vrienden in je hart één en al pijn zo is het gevoel van eenzaam zijn…

Ik wil de vogels niet zien vliegen niet luisteren naar hun ochtendzang ik wil de mensen niet bedriegen met vrolijkheid want ik ben bang De eenzaamheid komt aangedreven zo'n mooie zonnedag doet pijn waar mensen vrolijk samenleven en waar ik niet meer bij mag zijn!…

Zo bleek al haar haren zo bleek is haar huid Haar ogen lijken donker van haat en nijd Haar lippen dicht op elkaar geperst zodat ze niks kan zeggen Haar stem lijkt net een stel oude remmen Mensen kijken langs haar heen Alsof ze niet bestaat Zeggen geen woord maar af en toe fluisteren ze haar naam Mensen vinden haar raar en denken…

Hoe heb ik zo dom kunnen zijn. Waarom doe ik anderen,en mijzelf toch altijd zo'n pijn? Van veel dingen heb ik echt spijt. En mijn zelfvertrouwen ben ik gewoon kwijt. Terug draaien,kan ik het niet meer. Ik huil er om,elke dag weer. Het lijkt alsof er iets gestorven is in mij. Ik krijg mijn gedachten,en gevoelens niet meer op een rij. Is dit…

Mijn liefde is vervlogen zachtjes uitgeblust Geen hand meer in de mijne Geen mond meer die me kust Geen lachjes uit de verte Geen hand meer door mijn haar Niet meer samen zitten kijken naar elkaar Er vallen nu geen woorden, er is geen ergernis Maar nu weet ik uit ervaring hoe eenzaam, eenzaam is…

Harde woorden over en weer een gevoel van eenzaamheid overspoelen de gedachten aan wat eens is geweest…

eenzaam voel ik mij tot op het bot alleen ben ik niet een aantal mensen nabij het eenzaam gevoel is niet uit te drukken niemand kan er iets aan doen het is in mij, is wat ik bedoel dat gevoel van eenzaamheid is niet mijn schuld is mij gezegd en herhaal ik zelf zodat ik misschien minder lijd eenzaam voel ik mij altijd en nu nog…

Snakken naar een zoen Of iets van genegenheid Mijn hart is beklemd, Soms ben ik mijzelf kwijt Op jouw manier, hou je van mij, je wilt niemand anders aan je zij. Toch, kun je niet geven, waar ik naar verlang. De vraag, of je echt van mij houdt, maakt me bang. Liefde geven, komt van binnen uit De ander aan willen raken en behandelen…

Eenzaam zijn en traag, wanneer het donker komt, de schaduwen ervaren. Namen noemen en tegen muren praten, urenlang zichzelf verlaten. Een stoel verplaatsen in de hoop daarna niet meer alleen te zijn. Ramen sluiten, een boek dat open ligt dichtdoen. Van dromen in een bed bedaren en morgen alles overdoen.…

Een grijze middag in 't begin van mei, een klein café 'Au Voyageur' geheten, in wolken rook rijdt soms een trein voorbij… Wat doe ik hier? De hemel mag het weten. Van de oude dromen, die ik dacht vergeten, voel ik de vleugelslag opeens nabij; reeds deze morgen wist ik mij bezeten, is het lente, of ligt de schuld bij mij? Sedert de tijd…

Kan geen kwaad toch, om je aandacht ook aan de "eenzamen" te schenken?…

Verloren gelopen in de nacht van de eenzaamheid Een bos waar iedere boom luistert Maar niet in bloei komt te staan De lente vergeten De zomer reeds gekomen Stralend loop ik verder in de schitterende zon Waar de nacht mij volgt Mijn karma spreekt zich stil uit Geef mij het licht van de lente Waar een nieuwe straal mijn verlangen verlicht…

Je betreedt thuis, de stille trappen Waar slechts je schaduw wacht van je eigen gemaakte stappen Niemand met je in de nacht Een lege stoel met lege kleren Geen ander spoor dan dat van jouw Het alleen zijn al die keren worgt jou als met onbreekbaar touw…

eenzaamheid!…

Eenzaamheid......... Eenzaamheid zit diep van binnen zie je niet aan de buitenkant Eenzaamheid......... wie of wat zal er winnen? Krijgt eenzaamheid de overhand? Of deel ik met jou mijn eenzaamheid en laat jij me niet alleen; dan zijn wij tot in de eeuwigheid voor altijd samen één.…

Een oude grijsaard bekeek de wereld lachend maar stierf van verdriet…

eenzaam en alleen kijk ik om me heen zie vogels vliegen mensen liegen een kind dat huppelt de regenpijp druppelt een late zonnestraal alles in pracht en praal kinderhandjes graaien naar bladeren die waaien veel gedachten kan je kwijt in een beetje eenzaamheid…

Nu weet ik uit ervaring, hoe eenzaam, eenzaam is!…

In zijn monotone eenzaamheid heeft hij een hondje bevrijd uit het asiel gehaald en ervoor betaald. Nu wordt hij bij elke thuiskomst beloond, elke keer als hij nu binnenkomt wordt hij begroet met kwispelende staart en sprekende ogen. Zijn eenzaamheid is vervlogen voortaan zijn al zijn eenzame monologen spraakzame dialogen.…