Alle inzendingen over gaat langzaam

Zij doet haar best, lost puzzels op met gebroken ogen, gaat door met leven na Jan. Met papieren zakdoekjes vangt ze tranen, maar ik zie in die ogen een verloren man. Ze gaat langzaam achteruit, licht gaat uit en haar ogen doven, een glimlach ligt op bed. Het is goed zo...…

alle hoeken en gaten Langzaam kom ik op kracht Verloren…

Ik zit gevangen in mijn leven, mijn hart gaat langzaam kapot en jij hebt daarvan de sleutel, dus steek hem in het slot. Want als ik mijn hart kan luchten en mijn gevoelens komen vrij, dan kunnen we samen verder, dan worden jij en ik weer wij.…

De zon gaat langzaam onder de schemer glijdt over het strand geruisloos is de nacht gevallen…

De nacht wordt steeds groter in mijn hart mijn ogen worden steeds zwaarder nevel daalt over de resten van wenende dagen zwarte schaduwen overvallen mijn lege vragen ik loop doelloos rond in volstrekte kou en adem een pijn in zo blind en zo grauw ik zwijg een eeuwig zwerven de dag gaat langzaam sterven…

Een makkelijke prooi, zo'n mus op z'n gat! Langzaam bekom je je neemt je tijd. Ik adem diep, als je je vleugels weer spreidt.…

De engel zucht, ringen rond haar ogen tranen... uit haar wolk ontsnapt als regen beneden lijkt alles nog onbewogen het droge land, niet te bewegen Maar deze aanhouder wint de grond gaat langzaam zuigen en onder het droeve regenkind gaan dankbaar bomen buigen Alleen op haar wolk, die vertolkt wat zij niet zeggen kan kijkt ze tot het water…

De zon lijkt verdronken in de spiegelende zee waar het onder gaat langzaam naar benéé. Hoe ver je oog ook reikt het laatste wat je ziet is de langgestrekte horizon verder kijken kun je niet.…

Denk je aan vroeger Denk je aan nu Denk je aan de dingen die je hebt meegemaakt Of wil je liever vergeten Vergeten waar je vandaan komt Vergeten waar je misschien niet meer naar terug gaat Langzaam weglopend, zonder omkijken Zodat je niet hoeft te zien wat je gaat missen Of rennend Rennend hierheen Terug naar waar je vandaan komt Terug naar…

pijn die niemand ziet is stil verborgen verdriet daardoor gaan hemelse dromen soms aan jou verloren beheerst het doen en laten moeilijk over te praten laat jouw lachen vergaan in het huilen van een traan pijn is nooit te meten gaat langzaam aan jou vreten toch pogen mensen in lijden anderen met een lach verblijden dit zou ik willen…

Het koren wuift, de zon gaat niet onder, en alles om je heen lijkt op een wonder. Nooit meer terug naar wat je achter liet, vaarwel al wie je met een leugen verried. De deur naar morgen gaat langzaam open, en al wat je moet doen, is verder lopen. Laat alles maar los, omarm de nieuwe dag, aanschouw het Licht met een stralende lach.…

Dan staat de fluiter op, en gaat langzaam terug, vanwaar hij kwam, alles achterlatend zoals hij gekomen was... Maar is hij er wel ooit geweest?…

voorjaarswind Het is fris buiten, nog net licht Ik wacht tot de herinnering mij vindt Er ligt een kalmte over deze dag Iets dat mijn ziel tot rusten brengt Toch ook een vreugde in mijn hart Als een kleine vlam dat op meer wacht Oh, ik zou willen dansen, vliegen, zweven En me nooit meer ergens anders begeven De straat is vol leven Maar alles gaat…

De wind om mijn huis, de wind loeit luid, en de kaars … de kaars gaat langzaam uit.…

langzaam dood Is dit wat wij van onze toekomst dromen Verdwijnt de kikker uit zijn kikkersloot?…

Nogmaals bellen, een raam gaat langzaam open en een gordijn wordt opzij geschoven. De contouren van een bekend verslapen gezicht van een studiegenoot geeft mijn hoop om niet te laat te komen nieuwe impulsen. Dan was ik toch niet de langst slapende deze dag. De voordeur gaat langzaam open en mijn eerdere vraag wordt direct beantwoord.…

de zon gaat langzaam onder terwijl ik in het bos loop deze avond blijkt heel bijzonder er zit daar een vrouw op een molshoop ze ziet me en staat op begint te rennen en komt dichterbij de bladeren knarsen onder haar galop ik herken haar, dat is zij! die schoonheid uit Savoye wat doet zij in het Montferland?…

Hij gaat langzaam steeds verder naar de hekken toe. Hij kon eigenlijk kiezen: laten lopen of wachten tot er zo weinig ruimte was, dat hij er niet meer tussen Sagan en de hekken paste. Hij ging door en het onvermijdelijke gebeurde. Hij stuiterde over de weg.…

bedaard klimt uit de horizon een goudgekleurde morgenzon en werpt haar eerste stralen om alles dat de donk're nacht in grijze tinten heeft gebracht weer kleurig op te halen de nevel die het veld bedekt wordt als het ware uitgerekt gaat langzaam aan verdwijnen tot slechts de resten in het gras op bladeren van het struikgewas als parels…

over een koud spoor kruipt de metro van Kraaiennest naar Ganzenhoef binnen luide stemmen, telefoons en gouden tanden buiten drijft een meeuw een grote vlok in de sneeuw mijn beste vriend zo lang niet gezien donderdag stond ik op het vliegveld terwijl hij vrijdags aankwam nog drie haltes naar de tram die nooit op tijd komt…

Mijn deur gaat langzaam open, ik zet me schrap. Ik hoop dat ik me vergis, mijn gevoel zegt dat er iets met mijn zus aan de hand is. Daar staat mam, tranen stromend over haar gezicht. Het is inderdaad mijn zus.. die nu op de intensive care ligt. Wij waren blij dat het niet was gelukt.…

Door de raadselachtige en wellicht aanhoudende massale insectensterfte van o.a. ook de ‘bestuivende’ soorten, zullen over enkele millennia misschien enkele natuurelementen het werk van de bevruchting hebben overgenomen. De groei van het menselijk ras zal door voedselschaarste eeuwen eerder al tot staan zijn gebracht en gestadig afnemen. Het verhaal…

Vertrouwen Ik loop om je heen is wat ik ruik wel goed ik hink, mijn gang is wankel merk dat de wond weer bloedt Ik kijk, ik voel verbeten instinct is als een golf het wil iets zeker weten is dit een mens of wolf Ik ontbloot aarzelend mijn tanden grom tegen ‘t angstig vuur maar het blijft smeulend branden dat ligt in mijn natuur De zon gaat…

Het maakt niet uit hoe langzaam je gaat, zolang je maar niet stilhoudt.…

Wandelen langs een nieuwe weg, Waar we de antwoorden zullen krijgen, En wanneer de tijd gekomen is, Veranderen we onszelf, Langzaam aan……

Mijn linkerhand verkrampt zich en deze gaat langzaam over in een slaande beweging. Volstrekt normaal volgens de man tegenover mij. Teleurstellingen zijn diep opgeslagen in je spiergeheugen. En mogen weer vrijkomen. Ik neem niemand iets kwalijk. Ik koester geen enkele wrok. Zo werkt het echter niet. De pijn is immers aanwezig.…

Als men mij vraagt hoe het met mij gaat zeg ik meestal: "goed hoor". Intussen probeer ik alle touwtjes aan elkaar te knopen, maar "het gaat goed". Terwijl ik me in alle bochten wring met een soort van cynisme, wat mij overeind houdt, meestal.…

De tijd ging hemeltergend langzaam, tot hij met een stoelgang rende naar 't toilet; hij deed z'n geldbehoefte op de pot. De vrouw dacht opgelucht: 'Ik kan weer dokken.' Ze stond verheugd al klaar met haar pincet. Hij had helaas de flapdrol doorgetrokken.…

soms nog beschreven staat maar langzaam win ik aan ruggegraat…

morgen gaat het gewoon verder omdat het uitsloven je hart eens opbreekt vier maar de pijl richt op die ritmische bossen…