Het wordt mij jubelend openbaar gemaakt, de zin van al het aardse zwerven, zoals het eenmaal zal zijn en zoals het eenmaal was, ik weet alleen maar dit - dat ik er ben.…
Ik zou zo graag
Met het woordenboek erbij
Gedichten willen schrijven
Die ikzelf niet eens snap
Maar de vraag
"Wat bedoelde hij?"
Zal nooit lang beklijven
Want de 'kenners' zijn zo knap...…
Ik voel me eenzaam…
Ik ben alleen…
Het is heel stil…
Heel stil om me heen…
Waarom voel ik me zo…
Ik vind het niet leuk…
Iedereen is blij…
Alleen ik niet…
Ik voel me eenzaam…
En heel erg alleen…
Ik ben blij met mijn vrienden…
Maar waar is iedereen…
Ik zoek troost…
Maar bij wie…
Er is niemand…
En huilen durf ik niet…
Ik ben alleen…
Het heeft denk ik met de herfst te maken, de geuren die de bomen loslaten om bladeren te laten dwalen. Of met de dwaalgeest van mijn ziel die de horizon aftast. Op een middag lig ik plotseling weer depressief op bed, ik krijg herinneringen door in mijn brein. Mijn vader is weer agressief, tijdens mijn jeugd en in mijn herinneringen. Schizofreen en zonder…