Alle inzendingen over gedichten en surreal

Zonder dat het als (hippie)gedicht opgang maakte. Schreef Hermans dan ook gedichten? Ja, en bijzonder goede ook. Later nam hij er afstand van. Er zat teveel Bilderdijk in. Retorische opwinding, niet bestaande woorden.…

Gedichtendag zegt jaarlijks: dag gedichten! Penseelt met veel plezier gedachten dicht Van iedereen die na dat wachten zwicht; Een dag vol bloemlees en ontzag-gezichten Morgen wacht de sleur van alledag Maar deze site blijft daag'lijks vers aan slag…

Door de aanraking met liefde wordt iedereen een dichter.…

Daarom zijn mijn gedachten altijd bezig met wat er in een ander om kan gaan door mij in hen te verplaatsen heb ik hier nu vele gedichten staan.…

onbeschreven blad met woorden, spiegel je verhaal, kaats de keien vol akkoorden hypermuzikaal over de sprekende watervlakken en vergeet vooral de voze vissen niet te pakken in de diepte van mijn dal onbeschenen land van lichten, schilder je portret, kleef de klieders van gedichten ongenadig vet tegen de stralende wolkenranden en…

Ik hou van hem Met heel mijn hart Krijg kriebels van zijn stem Hij is gewoon apart Als ik hem mis Een leegte in me ziel Het is zeker dat hij de ware is En dat ik op hem viel Bij hem voel ik me veilig Voel zijn warmte om me heen Voor mij is hij heilig Met hem ben ik niet alleen Hij is voor mij volmaakt Ik hou van hem mijn hele leven…

Veel gedichten worden afgewezen niet alles komt erdoor. Dat vind ik allemaal prima daar is een redactie voor. Maar zolang ik ooit nog iemand bereik al is het er maar één. Ga ik door met inzenden van gedichten voor mezelf en voor iedereen.…

zing mijn dicht met rollende lippen als een golvende stroom langs milde oevers met sprietend gras voer mee met de waterige letters in noten gevangen en vind de melodie in een draaiende kolk daar vormen zij benedenwaarts gericht een spiraal van klanken waar de echo luistert haast onhoorbaar naar prille woorden zo vindt mijn dicht…

Daar stonden we dan, op een afstand, maar toch, een man en zijn gedichten en ik, een jongen nog, of net niet meer. Ik kende zijn gezicht maar ieder woord van hem was vreemd.…

Zo ontstaat een schilderij een wonderschoon gedicht niet helemaal vrij van fouten, door mijn gedachtekronkelbrij.…

schrijf je gedichten op de blinde muren van mijn bebloede hart zie de gezichten uit verloren uren van mijn verdrongen smart hoor de verwijten in stiekem gefluister achter vele handen voel het verslijten van mijn ziel in 't duister dicht de dunne wanden…

Deze liefde creëert eindeloos gedichten, die jou continu over mijn gevoelens blijven berichten.…

Cijfer nooit gedicht Ego verplicht, zwaargewicht Voor applaus gezwicht…

U bent er niet, al leest u mijn gedichten.…

ben toch gezwicht: heb net gedicht 't is licht ontwricht maar 't ligt op zicht als netgedicht nu hoop ik maar dat mij hierin wat dicht-inzicht wordt toegedicht…

Stel U heeft slechts één vel En ieder woord dat u opschrijft Blijft voor altijd staan Heeft u dan het lef Om op dit ene vel Dit mooie, schone, schrijfpapier Een gedicht te schrijven? Heeft u het lef Om te beginnen Zonder het einde te hebben bedacht Zonder dat u zich door de leegte remmen laat? Ik wel Zie hier het resultaat…

weer nat Nog nooit zoveel verdriet gehad De letters verwateren, worden één Het sentiment smelt tot een blauwe vlek Het papier wordt zacht, een gat, een lek Het laatste woord verdwijnt, verdween Het zielige einde van dit rijmsel Is geblust, gesust, verdund, verdwenen Er is weer een keuze, een nieuw vervolg Er is weer zicht, op een nieuw gedicht…

Ik heb het net gedicht De fuik sluit De deur op slot Ik heb het net gedicht Het luik voor mijn ruit Een steen voor mijn grot Mijn handen voor mijn gezicht Het net gedicht De boel op slot Terug getrokken in mijn grot Mijn handen voor mijn gezicht Dicht Op slot…

dit, nu nog klein van stuk, dit vers groeit woord voor woord tot iets moois totdat het aanzwelt tot een afdalend zinnentrapje een afgang van wel tien treden; nu zijn we toch echt wel beneden…

Ik hoor je denken aan die jongen met het roetzwarte haar zijn praatjes zijn gladder dan de mijne zeker, niets is minder waar. Ik zie je dromen over die kerel met die mooie jas zijn kleren zijn mooier dan de mijne och, ik wou dat ik het was. Ik hoor je praten wat heeft die ander toch een knap gezicht zijn verschijning zegt meer…

De waardering voor het gedicht “Misbruik” van 5 juni op het tabblad "Gedichten" van de zustersite doet vermoeden dat de meeste bezoekers van die site een heel andere mening hebben over wat een goed gedicht is dan de jury van de Nationale Gedichtenwedstrijd.…

Ik heb echt mijn best gedaan, maar kan maar niet ontdekken van er nou zo goed is aan dat gedicht. Ik bedoel, zo goed dat het plaatsing verdient op een literair weblog. Dus nu hoop ik dat enige bezoekers van deze site zich geroepen zullen voelen het gedicht te lezen en hun mening in wat voor vorm dan ook op deze site zullen deponeren.…

Ach! hoe snelt ons leven, Als een stroom gedreven, Die van rotsen schiet! Blijde en droeve jaren Vluchten met de baren, En zij keren niet! Kindsheid ijlt als 't krieken, Jonglingschap heeft wieken, Kommer zweept de man, Grijsheid maant tot scheiden - Zweeft er tussen beiden Wel een enkele span*? Onder min en kozen Welken aardse rozen…

Ach zie, ons vogeltje is dood! Zijn bekje is toe en lust geen brood, Zijn heldere oogjes zien niet meer, De vlerkjes hangen bij hem neer, Hij kan niet meer in 't kooitje springen En ons des morgens wakker zingen! De kindren groeven met de schop Een graf voor 't lieve vogeltje op; Daar legden zij het zacht in neer, En spraken niet, maar…

Een gedicht is veel meer dan een goed lopend verhaal, Het kan hoop geven voor de toekomst voor ons allemaal…

Laat ons weer een woord gebruiken of rijm, of taal, of metrum, of laat ons denken, dat wij schrijven dat wij zijn, dat wij doen Kijk weer in de ogen van je duister spiegelbeeld, en verkracht de schoonheid van haar onontslotenheid Ja we zien die letters krullen, brullen als een houtvuur Laten we hopen dat het uitbrand en de as op de…

Deze lente gaat het toch weer Over jou, alhoewel ik er langzaamaan Wel moe van ben Moe van regen, wind, flarden, Bedrieglijk blauw in de lucht Vage beloften van het einde Van de kou Ik weet wel dat ik toch weer Van je hou, maar moeizaam soms Met dat doelloze Van de vogels die ervan lijken Te houden in regen en wind Te blijven rondhangen…

Voor een andere kijk hoeft men slechts van liggen over te gaan tot staan of omgekeerd wat ook te bereiken valt met transcedente poëzie lichtjes zwevend boven de grond men zegt ´hij dicht´ als men je ziet, en ´let op, straks zie je het weer niet´…

Dit is mijn gedicht voor jou; het zijn eigenlijk geheime woorden, zacht gefluisterd in jouw oor. En heimelijke blikken, onbewust geworpen. Heb jij mijn gedichtentaal al door?…

Ooit probeerde ik in gedachten te rijmen. Een wirwar van woorden in mijn hoofd. Trachtte zinnen aan elkaar te lijmen. Ik raakte alleen maar verdoofd. Toen vonden mijn handen pen en papier. Het duurde echter nog wel even. Maar nu staat het toch echt hier, voor mijn ogen opgeschreven.…