Alle inzendingen over grijzer en wijzer

Tegenwoordig krijgen oude mensen vaak te weinig zorg. Verpleegtehuizen en bejaardencentra worden gesloten! De zorg komt dan op de familie neer en dat kost veel geld. Ook al wil men vaak uit liefde de zorg op zich nemen, de voorzieningen zijn niet aanwezig. Qua woonsituatie en de ontbrekende ruimte. Oude mensen voelen zich vaak eenzaam en onbegrepen…

spiegel mijn gezicht ouder dan ik voel jonger dan ik ben spiegel mijn gezicht grijzer dan ik wil witter dan ik denk spiegel mijn gezicht kouder dan ik lijk warmer dan ik merk spiegel mijn gezicht wijzer dan ik was dommer dan ik deed…

je ging weg en nam de zon mee en een stukje van mijn hart alles lijkt wat grijzer maar tòch ben ik wel wijzer dan te zitten treuren ik maak mijn eigen kleuren en die zon komt ook wel weer terug met jou…

Jong van geest levensjaren wijzer rimpels onbevreesd het dunne haar iets grijzer handen verlegen verbonden vervagen geleefd verleden littekens als schrijnende wonden tekenen ons nu, ons heden ogen schijnen stralen vervangen intens verdriet langzaamaan verdwalen het nooit en ook het niet lente ziet weer kansen haalt zomer dichterbij…

altijd ouder, zelden wijzer elke keer een beetje strammer telkens weer een tintje grijzer en ook het volgende is jammer want iedereen moet zo nodig zoenen ook als ik dat geheel niet moet klef, nat, niet weg te boenen lippenstift op heel m’n toet en goedbedoelde snuisterijen taartjes in het feestgedruis gouden dag voor posterijen…

houden hun eigen tempo aan, versnellen noch vertragen en jouw prachtig grijze hoofd wordt alleen maar grijzer de rimpels in je gezicht dagelijks dieper terwijl ik je met ogen vol liefde omhels vraag ik zacht zal ik maar koffie gaan zetten…

De maan schijnt prachtig in de donkere lucht Ik staar naar buiten, verstoor de stilte met een zucht Duizenden gedachtes rennen wild door mijn hoofd Maar het ergste is duidelijk, ik ben van een broer beroofd Hij is nog hier op de aarde met al zijn groen Maar het gras is nu grijzer dan toen Eens was hij mijn maatje voor het leven Maar deze…

Jaap, mijn haar wordt al wat grijzer, Waarom wordt mijn hart niet wijzer, Dat met dit gepluimd gediert Al maar fluit en tiereliert, En in goede en kwade tijden In de Mei zich moet verblijden Met het vog'le- en dichterlied? ... Jaap, mijn knaap, hoe zoude ik niet? Vogelzang en zonneschijnen, Bloemengeur en voorjaarswind.…

trippende ego vergrijzende onmacht loze beloften verpakt in een leus te veel van hetzelfde te weinig herkenbaar schreeuwt om de aandacht neemt bij de neus levend in leegte en zwijgende massa respectloos loslippig in roddelcircuit vertrouwen beschamend de hand in de kassa geeuwt zich verkiesbaar mijn stem krijgt hij niet…

De tijd tikt voorbij, de mooi uitgekerfde wijzers blijven verguld in het opkomend rood van de dalende zon. De spits van de toren tekent zich af tegen het gedoofde licht. Nog enkele seconden en ook de wijzers zal ik niet meer zien, die de vervlogen tijd hebben aangewezen.…

Hoe grijzer hoe eigenwijzer…

Als de dagen grijzer kleuren, draag ik je op handen en in licht.…

ik sta stil en geef je het geschenk van mijn woorden verpakt in ‘t feestgedruis van jaren ik houd je vast volg mijn hart en geef je belletjes aan een rozenstrik je stem wordt wat grijzer mij zachtjes bekorend wanneer het begin van alles zich herhaalt je lachte loom in ’t hoge licht de herfst wat buikig gebogen…

de zonen nog moed inspreken, de dochters een harnas aanmeten, ijswater koken leren men moet de fotograaf nog de bloedplas wijzen zijn huis ontwennen, zijn inktlint vernieuwen men moet nog een kuil graven voor een vlinder het ogenblik ruilen voor zijn vaders horloge ----------------------------------------------- Uit: Helder maar grijzer…

Maar als de tijd niet meer je voorhoofd kust, zal ouderdom onzichtbaar rimpels kerven en je herinneringen grijzer verven. Is het dan echt je leven en je lust om zonder einder rusteloos te zwerven en nooit het zalig niet-zijn te beërven?…

Als je net zo twijfelt en dat doe je ik ken je nog meer dan ik misschien denk dan aan 2 klokken de één rechtsom de ander naar links niet geijkt natuurlijk Maar om twaalf uur en exact daartussen slaan we gelijk en allebei tikken we nauwkeurig synchroon een kwart etmaal tegengesteld…

We sliepen volle nachten brachten kwaad tot leven en stierven in Gods genade flessen wijn vulden gedegen strijd in uren nooit bestaan te ver van morgen, ons evenwicht bedbank open, baden in koppen seks van naakte vrouwen, de fantasie verslaan. Onbekwaam stonden we in te veel van overvloed; de liefde en het kussen dagen vergeten…

mij in de laan Staat een ijzeren poort Mensen lopen voort Maar ik blijf daar altijd staan Als ik door de koude staven Behoedzaam kijk of luister Is het daar zo stil en duister Alsof het leven ligt begraven Ander loof groeit achter ‘t ijzer En de wind blaast harder aan je hand Als je hem doorsteekt naar die kant Bovendien is het er grijzer…

ik zag je in het park staan je voerde eendjes in de vijver ik keek je heel verlegen aan je blik werd alsmaar grijzer ik groette je je ogen lichtten op zag een glimlach op je lippen je trakteerde me op drop een ontmoeting als zovele met dit verschil, het afscheid deed me pijn, ik miste je meteen de wereld kon me niets meer schelen…

huilend haar stenen hart ligt open en bloot als de eerste dag haar prilste fundament gelegd beklaagt ze het gebrek aan respect voor een weg die zij elke dag weer aflegt de rotzooi aan haar randen verdrijft de droge geuren steriele zachtheid ten dienste van wel zeker iedereen maar niet de sluikse storter haar witte stukjes lijn worden grijzer…

kunstlicht, verteer hoe men vroeger zich uitvrat, besta het bederf onteigen het eten, bezit het vergeten, her inner geen uitweg, wees binnen, weeg niets dan het lood dat men nabootst, terwijl men zijn vleugels openvouwt dichtvouwt terwijl men - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - Uit: 'helder maar grijzer…

afscheid Ik buig voorover, een kus op je wang Ga nu maar, en wees niet bang De wijzers van de klok, ze tikken zacht…

het gras mijn lichaam gelegd mijn lichaam is geurig als hout bitter en zoet dit liggen dit nietige luchtige liggen als een gele foto liggend in het water glimmend gekruld op de golven of bij het bos stoffig van lichaam en schaduw oh grote adem laat de stenen nog niet opstaan maak nog niet zwaar hun wangen hun ogen kleiner gebrilder en grijzer…

Ik weende triester hout van ‘t zagen sneeuwwitter gekist strammer ‘t lam weemoediger gestrand grijzere dagen invoelend blauw knarst hier een tram. Hoe stil is open die ruimte beneden, kan sneeuw als kristallenverleden, ‘t voorjaar haar jas steeds uitdoen.…

De wijzer wijst elke uur en tijd, maar de uur niet dat gij schuldig zijt te sterven! Zijt dus voorbereid, de wijzer wijst naar de eeuwigheid.…

Het ei moet niet wijzer willen zijn dan de kip.…

soms weer die vogel, hoog in het blauw, blauw werd steeds grijzer, langzaam aan grauw. vandaag nóg geen brief, ik ben er niet bij niet schrijnend genoeg, geen pardon meer voor mij. mijn land heet veilig, ik moet terug, heb ik begrepen, liefst vrijwillig en vlug.…

Wiens hoofd wordt afgemaaid, weet zeker dat deze boven het maaiveld uitstak.…

De grote wijzer overschaduwt de kleine, het slaat middernacht…

Het is zo dom om iemand dom te noemen, omdat men dan moet bewijzen dat men zélf wijzer is!!…