Alle inzendingen over herinneringen

Wat weet je van je vijand als je niet de Mens in hem hebt gezien? Wat weet je van de krachten die hem tot je hebben geleid? Je kunt ervan op aan, dat iemand die een vijand ziet in een ander, zijn eigen gedeformeerde beeld aanschouwt in een spiegel, hij voedt zich met zijn wrok en veroordeelt zichzelf tot een leven temidden van schaduwen. Er bestaat…

Hemingway grijnsde scheef en ging op een stoel aan het tafeltje ernaast zitten. Hij zag er beter uit dan op zijn foto's, maar zijn ogen waren eigenaardig klein, sluw en terughoudend, als die van een politicus, en hij had een snor die duidelijk diende om de aandacht af te leiden van zijn vlezige ronde kaken, al lukte dat niet. Ik vond hem bijna even…

'Misschien bedient u zich van een populaire of geaccepteerde woordkeus, meneer. Toen ik het als geel-groen aanduidde, maakte ik gebruik van het subjectieve spectrum van Mallarmé of mogelijkerwijs Rimbaud. In die acceptatie verschil ik van mening, al zijn dergelijke impressies altijd differentieel en een onderwerp van discussie.' 'Je bent literair…

Op de overloop voor haar deur bleef ik even staan, slapjes van mismoedige eenzaamheid. Ik drukte op de liftknop en wachtte een poosje tot ik zag dat op de smeedijzeren deur een klein poseleinen bordje was bevestigd met: ALLEEN NAAR BOVEN. Terwijl ik de trappen afliep overdacht ik de symboliek: zo passend, zo banaal, zo literair, vol voorgevoelens van…

Tragikomisch was de anekdote over Uffelie die geen benen had. In de oorlog werd hem gevraagd: “Mag ik je schoenenbon?”…

Tijdens een gesprek noemde hij (A. Roland Holst) Goethe eens 'een Apollo van gips'. Ik (Gerben Hellinga) lachte me slap om die vergelijking ook al had ik nog nooit een woord van de grote Duitser gelezen. Een jaar of tien later zat ik in Wenen op de Toneelschool. In een discussie met een Herr Professor citeerde ik oom Jani en noemde Goethe 'dieser…

Arrogantie en verering kunnen heel goed samengaan in de ziel van een en dezelfde persoon. Majakovski is daar een goed voorbeeld van. In zijn gedichten spuwde hij zowel op Parijs als op Amerika. Maar hij kocht zijn hemden wel bij voorkeur in Parijs. En voor een Amerikaanse vulpen was hij bereid onder de tafel te kruipen.…

Slauerhoff heeft iederéén gepest, ook Roland Holst, die hem liet logeren in zijn huisje aan de Nesdijk. Het is een wonder dat het niet is afgebrand. Hij is daar weggegaan en heeft, echt iets voor hem, de warmwaterkoker in het stopcontact laten staan. De houten bank waarop het ding stond is doorgebrand tot op de grond. Gelukkig kwam Jany op tijd thuis…

Ja, één keer nog je leven overdoen, En dan op 't toekomst-richtend oogenblik Nalaten dat gebaar, dat woord, die blik, Die reis, die brief, die daad, die vraag, die zoen, Zóó, dat een niet begrepen vizioen Je zou weerhouden door plots'linge schrik, Doordat in 't Nu van 't eigenmachtig Ik Waarschuwend school 't praeëxistente Toen: Dan…

De waarheid is, wat ik ervan maak.…

Op stille paadjes in het groen zie ik stil, gekerfd in't hout, een zoen. Een oude boom staat daar vergeten, tedere woorden, zo versleten. Een oude bank, Ik zet mij neer, mijn gedachten wiegen heen en weer. Een glimlach van weleer.…

schoenendozen vol herinneringen lieve woorden in vergeeld karton foto’s van jonge hartsvriendinnen lachend in de Scheveningse zon poëziealbums vol geplakte plaatjes hanenpoten op gekleurd papier namen van lang vergeten vriendjes elke woensdagmiddag was plezier schoolagenda’s vol met popidolen dezelfde als op posters aan haar muur koffers…

Tegen half september werd het na een legendarisch lange zomer opnieuw snikheet. In een stenen kamertje waar ze aan een zuurstof-apparaat geklonken lag daalde toepasselijk de schemering. Terwijl zeven verdiepingen lager voor de deur van het ziekenhuis een jongen en een meisje hoorbaar afspraken de volgende dag te gaan zeilen, kwam haar adem…

Ik vraag de dokter zelf even te spreken. Hij blijkt een heel gewone man te zijn; zo sterk zelfs, dat ik durf te vragen of hij misschien zijn witte jas weer aan wil trekken voor het effect. Hij knikt en hij verstrekt in uniform zijn informatie. Wij zijn vrienden want hij weet dingen van mij en ik heb altijd naar hem opgekeken. Ik zeg: 'Ik…

Tienhovenselaan Waar in de koffietent iedere maandagmorgen schoorvoetend op gang kwam en ik in het woonhuis van mijn kleine geboortepoort tussen natte was woonde. Tienhovenselaan er verbleven eenvoudige portiekheiligen bij gebrek aan snollen of hoeren,- hoe zou mijn moeder ze ooit hebben herkend- Nee, dat waren andere wijken. Tienhovenselaan…

met Tijgerbalsem masseer ik mijn pijnlijke bovenarmen goed spul zegt de mevrouw van de mensendiecktherapie uw lichaam is uw voortuig zegt ze maar u heeft het niet zo goed onderhouden zegt ze en: u slijt die geur van kajoepoetih-olie in de balsem wasemt rust in 1955 masseerde jij je moegeleefde lichaam ermee hoe geurde onze kamer altijd…

houd daar dan mijn monoloog Herinneringen uit 't verleden die wis je zomaar niet Het is wel lang geleden dat ik Vlaardingen verliet…

Vroeger, toen ik klein was, was de sneeuw veel witter Maar ook veel roder, als mijn vader mij bij min vijf buiten een bloedneus sloeg Vroeger toen ik klein was, scheen de zon veel meer Maar ook was ze veel heter als mijn vader mij, op het middaguur, buiten had vastgebonden aan een paal Vroeger, toen hij jonger was, had…

Vergeet je wel eens je vaders klok op te winden? Ja, ik vergeet wel eens mijn vaders tijd te vergeten draag je wel eens een strohoed een ooglap een vadermoorder? nee, ik draag een gedicht op, een zomer van bladgoud schrijf je wel eens de laatste lippen om te verwoorden? ja, ik ontcijfer een kus van bemodderde rozen loop je wel eens door…

Het huis herademt mij, eindelijk. Het legt zijn moederlijke muren op de mijne. Behaagziek laat het deuren in sloten vallen, slaat luiken open, klapt ze weer dicht. Het diept vergeten licht op uit zijn kelders, haalt op zolder bestofte dromen uit het rag tussen de balken vandaan. Vleermuizen of dode tantes worden wakker, fladderen op…

Graven in mijn herinneringen soms met een traan of een lach dankbaar dat ik nog herinneren kan en al deze dingen weer zag.…

Graven in mijn herinneringen soms met een traan of een lach dankbaar dat ik nog herinneren kan en al deze dingen weer zag.…

In Dublin schoot je in de tijdmachine van '88 naar 88: Noormannentijd. Maar hier in Rotterdam, niet Oslo, in de vijfde minuut kreeg Bergkamp een kans en faalde. Captain David Platt, drieëndertig keer balbezit, neergehaald aan zijn arm, zei 'Zestig seconden'. Windkracht 8, ongeluk kan dan razen, en 1-0 viel bij de paal. Rook boven de tribunes…

laatste wat nog rest van jou Maar de mooie herinneringen die jij me ooit hebt gegeven zitten dieper in het binnenste van mijn ziel dan de eenzaamheid ooit zal raken…

De avond in de boomgaard groen de plons van ratten in de grachten en wat wij mateloos verwachtten was woordeloos en somber tussen ons. De netels geurden bitter in de grachten en droegen zachte bloemen wekenlang en men lag slapeloos men lag beschaamd te wachten hoe schuw wij waren en hoe kwetsbaar toen. Wij lagen eenzaam en de paarden liepen…

grote god van de liefde alsof hij brak toen onze handen loslieten we hebben hem niet gezocht maar daar ligt een verdwaald stuk van zijn gezicht alsof we misschien toch om ons heen is alles hetzelfde gebleven de wind het waaiende helmgras het witte zand nog is het een zomer aan zee alsof hij nu pas brak zo levend waren nog onze herinneringen…

Ik vraag me af na zoveel jaar hoeveel jij nu nog van mij weet, nog voor mij voelt, weet hoe het in mij voelt. Het kan toch niet zo zijn dat jij van mij inmiddels alles bent vergeten? Ik zal veranderd zijn, vanzelf, maar wil zo graag nog één keer horen uit jouw mond wat je nog ziet, herkent, desnoods in haar of in een ander. Als…

Diep van binnen goed verborgen is een kleine kamer in mijn hart Ik heb de sleutel En soms heel even zet ik de deur voorzichtig op een kier Want daar woon jij nog steeds Ik zie je ogen en hoor je stem Ik roep je niet maar kijk alleen En glimlach even bij de herinnering Tijd om te gaan De deur gaat dicht Ik hoor de klik van…

in zichzelf gekeerd zoekt hij op broze dagen naar cantharellen schuilend in tere dromen loop ik aan mijn vaders hand…

nu we alle spullen hebben klaar gezet en zonlicht de late middag verguld pak ik de brieven die nog net zijn gered; het papier wat vergeeld, de hoeken gekruld dit geheugen dat ik zelf niet meer bezit was haast verdwenen in weer een afvalzak levensresten als soldaten in ‘t gelid niet langer gewenst onder het nieuwe dak hoe lang is het geleden…