Alle inzendingen over je viel

Wie stal al mijn dierbaren Die ik liefhad met hart en ziel Hoe vertel ik ooit mijn kinderen Dat de hel uit de hemel viel.…

Dodenherdenking van hen die vielen voor ons, voor de vrijheid, ze vielen met een vanzelfsprekendheid die onze ogen moeten sluiten om slechts twee minuten, stil te staan bij: Hen die vielen, voor ons!…

Voor Barbara Hoog uit de lucht viel een bosje bloemen. Wie het ving, was gelukkig. Maar het viel op de grond en een grote bulldozer plette de rozen. Niets onderscheidde de bos nog van het asfalt: alles was met de grond gelijk gemaakt.…

Hij dacht, bekomen van de schrik: 'dit zal m'n pret vergallen; het is een reuzenpech, dat ik m'n lunchtijd vol moet vallen.' Hij was een lifter op en top; bij 't eten viel-ie neer, maar na de maaltijd viel-ie op: hij steeg naar Onze Heer.…

Alles was heel leuk totdat ik in het water viel. Eerst gingen we met zijn allen kanoën. Er zaten 3 mensen in een kano. Het was heel gezellig en we vielen bijna in het water. Daarna gingen we een stormbaan doen wat ook lachen was als er mensen in het water vielen, totdat je er zelf in viel, dan vind je het een stuk minder grappig.…

Ze viel, zo zacht, zo onverwacht ze viel in 't kussen zacht zo zacht, zo onverwacht. En als de vroege ochtend komt en ik haar missen ga, dan beeld ik dit en pink een traan, de klok zal stiller blijven staan, gelijk mijn hart.…

De sneeuw die viel, is vast voor mij gevallen En omgekeerd viel ik daar ook weer voor. Dus dringt het doelbewust niet tot mij door Hoe straks de tijd mijn vreugde zal vergallen. Ik vind de witte wereld eeuwig mooi En denk niet aan de smeerboel van de dooi.…

Hij viel - z'n valscherm ging niet open - in een der zachtste modderhopen en dacht, dat God hem spaarde. Doch zwaar vergiftigd bleek het slijk. De man - hij lag al gauw voor lijk - viel niet in goede aarde.…

Ik klom laatst op de Dom en sprak: 'Mijn ziel als ik nu viel, dan viel ik zeker dood'. Maar God is zo geweldig groot, dat als ik sprak: 'Ik spring' en ging, Hij mij dan zeker vliegen liet. Omdat ik dat weet spring ik niet. --------------------------- Uit: 'Versjes', 1961.…

Er weerklonk een langgerekt, dreunend geluid en het kwam hem voor alsof hij van een kolossale, eindeloze trap viel. En ergens onderaan viel hij de duisternis in. Zoveel wist hij nog. Hij was de duisternis in gevallen. En zo gauw hij dat wist hield zijn weten op.…

Het viel niet te ontkennen dat zij haar lange volzinnen, waarmee ze mij overspoelde, lardeerde met de woordjes: "ja,ja". Zij leed aan mij onduidelijke kwalen waarvan ik geen hoogte kreeg en wees alles af dat haar nog in de schoot viel.…

In Limburg viel een dakpan van het dak En is een schoorsteen scheuren gaan vertonen En in een winkel stond een pot met bonen Die eensklaps van de stelling viel en brak. Het leed dat door zo'n aardschok wordt berokkend Geldt slechts in Nederland als wereldschokkend.…

ik viel de afgrond voorbij de bodem bood geen houvast meer voor mij ik landde op glas dat gebroken was de scherven rechtop in het gras ze kerfden mijn huid in wanden die gaapten randen verplaatsten tot een open geheel ik vergoot al mijn bloed dat in rood vaak de dood schrijft mijn ziel viel niet mee…

dag dat ik voor je viel ...…

Z'n oog viel op d'r blanke boezem. Ze huiverde. 't Viel uit z'n kas.…

Toen zij instapte viel op haar been langs de zoom van haar rok een schaduw golvend doorschijnend als water getatoueerd in de loop der gebeurtenissen Denk je niet dat die terug dat zij hier weer en haar vader en moeder de auto neer kunnen zetten weer instappen weg kunnen rijden Dat die dan zo terugkomt ------------------------ Uit: 9 gedichten…

Toen zij instapte viel op haar been langs de zoom van haar rok een schaduw golvend doorschijnend als water getatoueerd in de loop der gebeurtenissen Denk je niet dat die terug dat zij hier weer en haar vader en moeder de auto neer kunnen zetten weer instappen weg kunnen rijden Dat die dan net zo terugkomt ----------------------------…

ik zag je gaan in mistig weer maar in je ogen viel al sneeuw ik voelde kou in je vertrekken ijsbloemde een lach met smeltendgekke bekken je zag de kerst in glinsterende ballen het groen werd rood in fraaie afrekengetallen in de boom hangt nu je lach en slingert warmte in kleine lichten schittert liefde die niet mag…

bijna was ik verdronken gedoemd te verblijven in het land achter de kassen haalde mijn slaap trager dagen in met te veel drukte klopte bloed uit alle wanden klonterig vet rust barend dikker en bijna mijn lief viel zonder poespas een droom stil hoefde ik nooit meer te hechten te vechten voor een kruimel bomen vielen zo onverwachts…

Zij was zeker niet het type vrouw voor wie hij viel toch viel het hem op, dat hij op het punt stond om te vallen. Soortgelijke trillingsgetallen?…

Het had gesneeuwd en op het schoolplein vielen zij mij aan en bekogelden zij mij met sneeuwballen. Het was allen tegen één. De bril viel van mijn gezicht en ik sloeg op de vlucht, weg van mijn vijanden en belagers. Door de poort naar de veilige geborgenheid van mijn ouderlijk huis. Deze aanval zette de toon voor mijn verdere leven.…

‘t Er* viel ‘ne keer een bladjen op het water ‘t Er lag ‘ne keer een bladjen op het water En vloeien op het bladje dei* dat water En vloeien dei het bladjen op het water En wentel-winkelwentelen* in ‘t water Want ‘t bladje was geworden lijk het water Zo plooibaar en zo vloeibaar als het water Zo lijzig en zo lustig als het water Zo rap…

hij zat zij ook hij zong zij viel voor pampus…

Voor Omar Khayyam Links van me stond een grote boom en rechts zong luid een nachtegaal: ik viel in slaap en had een droom. Weer wakker wreef ik mijn ogen uit... Rechts van me stond een grote boom daarin zong luid een nachtegaal. Het was heel echt maar leek een droom. En ik viel weer in slaap...…

de kleur van goud bij zoveel natheid bleek het moeizaam remmen dus ons gelal viel niet te overstemmen de man is kind en nimmer wordt hij oud…

Het hakmes viel, Haar handen vielen neer. Een Blauwhelm keek toe Naar verluid.…

groen nog klom ze op de muur bladstil was het toen ze erover viel…

het blad viel te vroeg ik heb niets genomen de zon scheen volzomer er was liefde genoeg we zochten de schaduw warmte maakt loom jij had ervaring en kende het plekje onder de boom ik lachte toen je me kuste mijn zinnen met jouw passie blusten, het blad viel toen we uitgeput rustten we zagen de herfst in zijn donkerste kleuren we…

Daar was je opeens uit het niets ik viel voor je als een blok uit het niets is er nu iets tussen ons er is iets een gevoel liefde ik hou van je…

Uiteindelijk viel hij uitgeput van al het rennen tegen een hek. Zijn kleren waren vies, zijn haren nat van al het springen. Gelukkig viel hij zacht. Het gras voelde als de armen van een boerendochter, veerkrachtig en ontspannen tegelijk. En Mohammed lachte van geluk, eindeloos geluk. - Zij had hem gevonden.…