met verrijkt splijtstof
woekeren ze gezapig verder
de leden van de veilige raad
vegen de mijnen, de deadline
als een zucht in hun nek
buitenlandse zaken wil tand om tand
de fout van gisteren is een haperende plaat
het schept een klimaat van mogen
want de valkuil van het verraad gaapt
zoeken naar verzoening
overzeese stemmen vormen…
In zijn trillende dijen zindert iets, een kernkop richt zich op in het middenrif, de ontsteking staat op scherp.
Maar de klap blijft uit, al zijn aandacht toegespitst op het lemmet van een vlindermes. “De wereld is een kruimel in de oersoep” kerft hij en hij herkauwt de zin als een prakje van gras en kwijl in de muil van de os.…
0
Bezig met laden