ik neem haar
bij de schouders
masseer de tijd
per ongeluk
naar omzichtig slapen gaan
zet de nacht
op stelten
niks aan de hand
rest slechts het warme dons
dat knevelt een streepje voor
op een waakzame dag…
in alle wolken zie ik hemel
kiert de kans op wat geluk
zon weet dat ik om wat liefde bedel
mijn optimisme kan gewoon niet stuk
je pakt me in met warme woorden
geeft me een deken tegen kou
maar onze adem zal bevriezen
in het slapen zonder man of vrouw
ik streel je huid, de buitenkant
van binnen, je kijkt me aan
voelt passie in je zinnen…
Soms heb je van die dagen dat je wakker wordt en denkt: "mag ik weer terug in bed?"
Je bekijkt jezelf in de spiegel en komt tot de schrikbarende ontdekking dat je wallen niet eens meer in beeld passen.
Verbijsterd pak je de pot plamuur en smeert er zo'n dikke laag op, dat een drilboor er met geen mogelijkheid meer doorheen zou kunnen komen.…