Alle inzendingen van pietersz+van+calumburgh

Ik zou de olievlek van roze huid van je geschuurde rug willen scheuren. Zo babyzacht ben je niet honey. Zwaar als bunkerbeton, leunen de waarom woorden, op geleende schouders. Niemand weet van het eelt op je knieën. Is het daarom dat jouw fladderrokken zo lang en treurig gekleurd zijn honey? Of heb je nog meer bloed te verbergen?…

De zuinige boenster morst bloedend zilver op de trap. Zij veegt de druppels in haar blik, kijkt scheel de leuning omhoog en bloost bij de aanblik van zoveel onontgonnen. Voortaan staan er geen ongeschuurde eiken klompen in de gang. De laarzen gaan hoog gepoetst op de plank naast de halflage bergschoenen. Rijpe bloedblaren barsten in het…

Tussen het keileem de gedwarrelde bladeren, vrij van groen naar geel en bruin. De zomer nog, in het hoofd doch daar omheen zwart. Bang, voor winterdieren met hun koude harde poten. Zal er bij het ontwaken een nieuwe moeder zijn met schalen vol gedroogde noten? En verse kokosmelk, okselwarm geurend naar het jongste jong? Als er vochtige klei…

Draai rond, draai rond, mooi meisje uit fraai achterland. Draai je volle heupen hoog. Wij willen je rond zien gaan als gretige vlammen in droog hooi. Draai rond mooi meisje. Je navel is een lonkend oog. Jouw lichaam een gespannen boog. Draai rond, draai rond, ontspan, rond je mond is alles mooi.…

Het is zo’n tergend blauwe dag waarop roekeloos vuur vlamvast in de handen wordt gedragen. Dat onstekingsremmers katalysator zijn van loeiende kalverliefde daar hoorde je Opa niet over. Hij stuurde liever Nero in het riet waartussen elk natuuroog vurig is en een parmantige fazant voornaam, rechtop en gezond koddig gekleurde familie van…

ook al zijn er acht bijvrouwen in de achterwacht en onaangeroerde meisjes zonder tal en zachte nacht zoals mijn godin vliegt als een kinderhinde met sluiers van fluweel die ik streel zonder dwalend vlinderhinder dan is niets mij teveel om haar hoger op te lichten bij de dageraad en spreek ik fluisterzinnen aan de trotse koningin…

de ruw behaarde oksels van tante als ze achter in de tuin schuw oud goud als zacht puin onder de lage toverhazelaar verschuift en sluw de witte koorkleedjes legt zorgt deze extra droge zomerdag voor kromme tenen groei van de kruisbessen zij spreekt ineens niet meer zo zwoel en zwanger over de verborgen vuurbloemen je weet eigenlijk al…

Ernestien, wat kleef je mij aan? gedachtenvoegsels uit je hoofd gaan en boze woorden weer blozen de vingerspits die ik nagelloos vond zocht geen prangijzer voor jouw mond het was zwanger voor tweeëndertig rozen…

waartoe draagt steeds verder dolen er is danskapelmuziek verscholen de magermantel vraagt een vrouw achter klankgazelles springen tonen waar zal de minnemuze wonen de jager koopt blauw knopentouw jij volle minnares van lof en list jouw zachte morgenmond is gemist gods hengelhand beeft bij kort zicht lavendel geurt vanaf de bedelberg…

Na zijn eerste dag op de nieuwe ezel riep vader vandaag een dappere zin “waar ben jij met je gekke voeten” wij spraken nooit over het gezwel in het samengeklonterde zorggezin sprak hij over een zwarte oma met één oog uitgestoten door een duivelse neushoorn koos vader altijd voor een mistig begin daarna vertoonde hij verkruimelde beelden…

dat je deze brief nog wilt ontvangen in je landelijk gelegen plastic brievenbus zal altijd een onopgelost raadsel blijven ik ben er voor gaan zitten en schrijf aldus wat vage zegsels aan een verre schim verscholen tussen levend groene coulissen over wat mij hier tussen maatwerk steen langzaam doet sterven, dat zul je missen zoals ook de…

Papa, er hangt een vreemde mevrouw hoog in de pijnboom van de achtertuin zij sprak zo strak en oogt lichtblauw Papa, buurvrouw heeft het gras gemaaid ze hebben witte kippen en konijnen ik heb ze gisteren nog zacht geaaid Papa, vanmiddag is er groot feest voor Kees met allemaal lekkere dingen en zingen maar wie snijdt vanavond het koude vlees…

de vertwijfelde ezel, hier in het licht gesteld leent bang gezwel, gespleten oor voor glimmende klewang, pijn klieft kaak en aangezicht met grauw blauwgeslagen wangen smalend voorgoed naar buiten gedragen niets gemerkt of gehoord van dorst naar bloed of broedermoord met vaste hand los geld bedongen steeds gezongen voor eer en moederland…

nu handen zoute stengels niet meer breken vingers knakken als druipende stalactieten rafelnagels breken als dun schilferhout glijdt oud goud van de blauwe polsen een kwestie van 14 dagen, twee weken…

zij prevelt bijzinnen uit haar hoofd lekt pulver papaver rood dat heeft moeder zo geleerd de duivel dendert door zij laat het hoofd even zakken veegt gruis in de goot luidop roepen zal haar helpen stemmen zijn nog lang niet dood…

vanmorgen heeft hij de dag om handen gevraagd steviger en vaster dan maandag strekken de vingers uit niet meer zakken het gruis is volop in de vuisten en nog steeds wanhopig vanmorgen met de hond op de dijk sluipen slakken nee, ze schuilen het wordt warm vandaag het slijm van de dag glipt tussen de vingers ------------------…

zondagmorgen vroeg op de dag als de kakmadam haar pad heeft gekuist een kat de hond intiem ontluist springt het restant van de nacht onthutst in het laatste water dat niet schoner wassen mag een moeder heeft vannacht gebaard met het kind gaat het niet zo goed teveel kronkels in vers bloed de nacht donker en vergeten het laatste slokje water…

neem een meisje en noem haar vrouw roep iets warrigs of fluister desnoods jij bent toch ook een mens van bloed en vlees en vrees het antwoord dat de golven breekt spreekt over godendranken vlinders en kabouters en probeer ook eens paal 11 een stenen tafel aan het strand gebroken broden een losse hand veegt het zweet kerel dat je…

Iedereen heft vandaag het volle glas op jouw getergde gezondheid het lijkt de roze wereld wel her en der fluisteren sterke vrouwen en halfzachte mannen gespierde woorden bij de halfvolle maan zij blijven duistere leken de zon spreekt mee met vreemde talen overlegt omzichtig met de maan ze mengen zich kunstig zonder weg te gaan…

Dat je mij nog eens groet voor ik dood zal zijn dan kan ik in mijn laatste hout nog woorden voor je branden laten weten dat er veel zinnen zijn achtergebleven kom nog een keer dan om je hand op mij te leggen beloof het mij geloof jezelf…

ik neem haar bij de schouders masseer de tijd per ongeluk naar omzichtig slapen gaan zet de nacht op stelten niks aan de hand rest slechts het warme dons dat knevelt een streepje voor op een waakzame dag…

Iedereen heft vandaag het halfvolle glas - het lijkt de roze wereld wel - op jouw getergde gezondheid her en der staan verdekt gespierde vrouwen en zachte mannen bij de halfvolle maan sterke woorden te spreken de zon kijkt mee met vreemde talen overlegt met de maan ze mengen zich kunstig zonder weg te gaan in het komende donker…

Zij ligt daar als een vers geschilderde Rubens broos, breekbaar nog niet opgedroogd de warme verf nog kneedbaar warmte voelt door alles heen het dekbed golft even als haar adem rustig puft zo warm zo lief haar gezicht zo vredig ogen voorzichtig dicht toch is het alsof ze kijkt ik raak haar nauwelijks aan laat haar rustig rusten…

sterke warme armen nemen mij mee naar een land dat we nog niet kennen daar moet een huis staan met open deuren en verlichte ramen ver weg van alles en iedereen dichtbij jou, dat wil ik verkennen onzekere handen plukken bloemen uit de pas gewiede kleurentuin boetseren een gevoelig boeket met vers geknotte knoppen alsof het leven op steeltjes…

Zij lopen ginds gebalde vuisten in de lucht vastberaden duister slaat op de vlucht geweldenaar laat open handen zien kijk, ik luister verdwijn in de avondlucht wij lopen hier het is een nieuwe dag dragen het hart op handen strooien warmte in de lucht…

Je komt te dichtbij mijn ego gromt krijtstrepen in een maatpak de pakkans is gering reik je hand strek je vingers voor een vette plooi loze pantalon te gering schattend zwaait een leeg bon bonnenboekje hij blijft gewoonweg een getergd alter ego…

Als je hoofd te zwaar is je benen uit het lood dan schud ik je kussens tot aan je dood als je ogen te mat zijn je armen ontwricht dan ga ik op zoek naar een beetje licht als je mond dood is je woorden verkracht dan zal ik voor je spreken elke dag en elke nacht…

Krasse taal bedwelmd wrange lippen woordenbrij verlicht grijze geest papier wacht ongeduldig vingeroefening beroerd de pen…

buiten het seizoen rimpelen de appels in mijn palm er is van alles aan de hand de vruchten kruimelen tot geroezemoes het bot splintert van het been de turven zijn te hoog ik leen de kat uit aan een Duitser "ach mann du" laat mij maar alleen er moet nog wat gebeuren vandaag het lijkt wel hoogseizoen zal ik het morgen doen? is een…

in de schoenen druipt het kokend lood het hoofd raakt al aardig uitgekeken de weg naar morgen duurt zo lang zal ik mijn rechterhand uitsteken voor een versgebakken brood? het gepeupel brandt een verse kaars en wast de handen haastig in het vet omarmt de zomerzon met volle teugen en gaat snel op weg naar het banket wat ze nog weken lang zal…