Alle inzendingen over naaktheid

mijn naaktheid vinden van mezelf antwoorden voor jou trachtend, smachtend bekoren, behoren tot jou…

Speels, terwijl langzaam het bad vol schuimt beloeren we, gehuld in zacht nevelen, elkaars ogen friemelen aan kleding, stuk voor stuk achteloos neergegooid tot naaktheid onzer Terwijl we, toegedekt onder het warme schuim teder handen strelend lippen tastend ritmisch tot een waar hoogtepunt deinen loopt de maandagmorgen wekker af en stap…

Het station dat in het halfdonker kleurde naar de naaktheid van het leven, enkel glas en de geur van sigarettenrook zetten mij onbewust aan het denken, nee denken was het niet, er kwam een moment van besef dat ik nooit had geweten wie ik was. Plotseling doemde uit de nevel De Blauwe Engel op.…

, Als smalle ring, als gouden band Niet schendt de naaktheid van uw hand.…

In emotionele naaktheid ontmantelt zich de schijnwereld van illusionaire verborgen waarheden.…

winterse bomen weerspiegelen hun naaktheid in het ijzige water prille knoppen dromen al van zomerwarme dagen…

Instemmen met de dood wanneer de dood aanwezig is en in zijn naaktheid wordt aanschouwd, is een ultiem en ogenblikkelijk weggerukt worden van wat een ieder het ik noemt.…

Wanneer zal ik me moeten verbergen, zeer timied, en schuchter doen, omdat een man mijn naaktheid ziet? En wanneer zullen beter sterkre handen m'n schouders omvatten en mijn lijf strelen, als ik, 's avonds, van verlangen moe, alvorens slapen gaan, wel doe.…

als dit leven niet genoeg is vergeven van aardse dingen kwijn ik weg naar meer verlang ik extase en liefde naaktheid en genot dit alles alleen wat ik wil verlang…

Haar vrouwelijke vormen in naaktheid zichtbaar kwetsbaar doch uitnodigend Lokt zij en brengt je in vervoering Wil je haar aanraken Voelen en proeven Met zachtheid omarmen en liefhebben tot lust, bezit en liefde samensmelten Tot een geheel…

zeg me dat ene zinnetje neen spreek het nog niet uit strooi het als flinterdunne streling over de naaktheid van mijn huid wacht ik wil het goud van zwijgen straks mogen letters met zilverklanken stijgen kom nu - doe maar - zacht…

hij telt treden van de trap tegels van de stoep hoort de hoeren klagen hij telt zijn geld en kleedt ze uit in vensters die om aandacht vragen hij geeft zich bloot haar naaktheid stijft zijn wisselgeld wordt keihard uitgeteld…

Hij danst als een sjamaan, schaamteloos, theatraal, zijn jas ligt op de klinkers; de hemel, onbewogen, ziet zijn naaktheid door de vingers. Een berk in december rekent niet op mededogen.…

Bedelf je onder het kussen, aanschouw je naaktheid, als geschiedenis. Zoals de Nachtwacht. Van Goh en Ach. En ik waak en raak je kwetsbaar naakt.…

ik heb je eerst ontkleed de laatste sluiers weggenomen je naaktheid was niet bloot je droeg onschuldig roze- rood ik zocht je ziel verwoord in ronde lijnen ik voelde kwetsbaarheid in zachte strelingen verdwijnen mijn handen raakten je met diep en warm verlangen je lippen openden maar stilte kon je woorden vangen we bewogen op muziek…

Zwijgzaam in 't verdriet Waarnaar ik ooit heb verlangd Zie ik je naaktheid in 't niet Je glimlach in 't behang ..en komen de wolven der wroeging, 's nachts, als ik me op mijn allerbangst gewetenloos vergulzig aan jouw nakend paargedrang…

Hoe blond je was onder jouw gebloemde rok in je geborduurde slip het rijmde op de haren op je hoofd en ik verloor me in de naaktheid van de huid de diepte van je ogen de geuren en de smaak jij zei dat je nog wel even bij mij kon blijven maar dan echt moest gaan…

Ik crash op de kortsluiting tussen de vele lijnen, die verstrengeld liggen rond de omhelzing van het non-verbale, waarbij de naaktheid van het lichaam, in maanlicht, op het rimpelend vijveroppervlak weerkaatst en zilverig doorschijnend wordt. "Je me sens nue comme un verre vide...!"…

hij telt treden van de trap tegels van de stoep hoort de hoeren klagen stelt geilheid langer op de proef door de tweestrijd van het wagen telt zijn geld en kleedt ze uit in vensters die om aandacht vragen hij geeft zich bloot haar naaktheid stijft zijn wisselgeld wordt keihard uitgeteld…

minnebeelden neergepend zingenot met rijm verwend lokte hij haar zij wou zich in naaktheid geven liet hem honingdraden weven rond haar schroom ogen verleidden zijn mond tot openheid die niet bestond vóór zij kwam in gedachten twee gelijken die lichaam en geest verrijken met verschil…

schalen bloemen bloeien zomer manden fruit verrijpen geel maar ik ben kil bevroren door de winter ijskoud stil de rode morgen parelt dauw hitte trillend op het lijf van jou je verdween in stormen schuld je naaktheid nauwelijks verhuld ik schreeuwde je nog terug de hemel was verloren je had me op mijn rug…

je mocht me zien een scherp profiel wit uitgelicht in zwart zonder schaduw zachte naaktheid strelen donker vullen met jouw gloed ik kon jou velen waar anderen mij dichten zonder hart jij maakte mij weer lichaam gaf mijn vingers tast ik wil vandaag eens echt omarmen en niet alleen als gast…

ik weet ik word morgen wakker met diepe kleuren als zonlicht of sterren pasgeboren nog nooit zo dichtbij maar naaktheid weegt zwaar zwaarder dan wolken vol winter of het zoeken naar het andere het is geweest maanlicht wit in een lied vol onstilbaarheid het liefst praat ik met jou elk woord in één nacht ja, morgen…

laat me sterven in de naaktheid van je hand waar ik stil verlangen adem naar het zachte schreien van de dood laat me gaan in de hartstocht van je huid waar ik het zwijgen achterlaat onder versteende longen voorbij het verre avondrood maar ontzeg me niet de liefde, mijn liefde laat ze bestaan in geschreven morgenlicht wanneer…

keek je na je blik verdween in vele ogen ik riep je naam ruggen bleven blind hoofden stil gebogen ik mocht je schimmig kussen tot de wellust kwam dan ging je weer je eigen gang ik vrijde met je schaduw tot licht onze naaktheid bedekte en zon liefde scheen ik zocht je en wachtte verloren jaren, ongezien ben je er altijd…

in opperste volmaaktheid ligt hij verwaand in 't nest bewondert hij zijn naaktheid en vindt zichzelf het best in opperste verrukking neemt hij zichzelf ter hand ziet zijn gelaatsuitdrukking in de spiegels aan de wand in opperste verbazing blijft bevrediging lang uit beseft hij zijn verdwazing als hij zijn ogen sluit?…

ik keek je na je blik verdween in vele ogen ik riep je naam ruggen bleven blind hoofden stil gebogen ik mocht je schimmig kussen tot de wellust kwam dan ging je weer je eigen gang ik vrijde met je schaduw tot het licht onze naaktheid bedekte en de zon liefde scheen ik zocht je en wachtte verloren jaren, ongezien ben je er…

Ooit eens opgejaagd door herfstlijke stormen die de bleke naaktheid van mijn wezen herkennen even meedogenloos ontbloot tot wanhoop geborgen tussen sterven de zwarte bladeren die stilte krioelend benaderen met wormen de draden een rottende humus die langzaam verteert hier wacht ik op de zon wijl de broeierige hitte in de grond rondom mij…

Ze schuift de gordijnen open Voor wéér een lange nacht De lampjes sfeervol ontstoken Vol rode aantrekkingskracht In haar kwetsbare naaktheid Slechts gehuld in lingerie Toont ze hem in alle openheid Haar lichaam zonder passie Ze voelt zijn blikken keuren Hij bekijkt haar ongegeneerd Voor hem opent ze haar deuren Hij is door haar lijf geobsedeerd…

niets anders ben dan wat schimmelende duisternis nachtenlang heb ik tussen veldslagen gedoold, lijken achtergelaten die ooit, voor hun sterven, schreiden in mijn hongerende ziel om het grijze vocht dat uit mijn ogen stroomde en nog voor het uur dat de avond stil viel wierp ik mijn schaduw ver vooruit het graf bedekt nu mijn zwijgen naaktheid…