Ik geef de vrouwen altijd flink wat wijn
Om daarmee hun verstand op nul te zetten
Nu blijkt dat ze juist beter op gaan letten
Waardoor hun nee misschien geen ja zal zijn
Maar ik ben bang dat ik als nucht´re man
Zoiets toch niet geheel onthouden kan…
mijn leven met haar schamel toebehoren
voelt steeds meer als een klap in het gezicht
en toont daarvan de afdruk in de voren
als ik mij 's morgens tot de spiegel richt
ik krijg al diarree bij 't ochtendlicht,
want elke dag tegen mijn zin geboren,
met telkens weer die nieuwe levensplicht
kan mij op nucht're maag echt niet bekoren.…
Soms heel soms kun je denken dat alles onderdeel is van een groter plan.
Een groter geheel. Alsof alles wat gebeurt als puzzelstukjes in elkaar past.
Een masterplan dan wel te verstaan. Niemand zou dit ooit kunnen bedenken.
Het zit erg wiskundig in elkaar.
Zo doe je bijvoorbeeld boodschappen en haalt voorraad. Dit omdat de buurtwinkel gaat sluiten…
Poëzie is, voor mij althans,
niet het vermoeid, roerdompig
droevig geroep om de gemiste kans.
Het is meer iets van op klompen
lopen, knarsen op het grint.
Wie dit vindt zal niet
mee kunnen komen met lome
en oude symbolen:
de bleke maan voor 't bleke lief
is eerder week dan apocrief*).
Meer dan op 't volkje dat betreurt
en klankrijk zeurt…
0
Bezig met laden