Aan het eind van de duistere straten lokte een licht; het was de buitenverlichting van de paviljoens die de ongelukkigen herbergen die gegeseld worden door de onmenselijke zweepslag van geestelijk leed. Mijn gestage voetstap had me tot hier gebracht.
De kille, kale gangen van het ziekenhuis boden geen bescherming of beschutting. Haar gezicht was verwoest…
naar school gaan
was jaren achtereen
’s morgens vroeg
om half zeven
begin van leven
douchen kleden
voor druilerige regen
fietsend wind tegen
door de duinen
niet verzuimen
hand opsteken naar
de lange regenjassen
de mannen van het gesticht
langs de weg dicht op
de halte van de busstop
ogen binnen gericht
roerloos in stand
in hun stille…