Alle inzendingen over rudi

''Wat is er met Marvin aan de hand, Rudi?'' ''Laat hem even alleen. Ik loop zo wel even naar boven.'' Nadat Rudi en Peggy het avondeten hadden genuttigd, liep Rudi naar de slaapkamer van Marvin. Hij had de gordijnen al dichtgetrokken en lag klaarwakker in bed. ''Ga je mij niet vertellen wat er aan de hand is?'' vroeg Rudi.…

Grote doses morfine teisteren en strelen het afzwakkend gestel van Rudi. Binnenkort wil hij er zelf een eind aan maken middels een overdosis. Jeannet heeft het er moeilijk mee, maar ziet wel in dat verdere aftakeling en pijn voor Rudi onmogelijk op te brengen zijn. Nee, dit is niet het hete hangijzer, de zelfgekozen dood.…

"Wolgalied" - Rudi Schuricke, engelkreet.....…

tip: Nachts ging das Telefon, Rudi Schuricke…

Of het in Rudi zijn geval terecht is? Ik weet het niet, ik ken alle ins en outs niet. Maar vaak is ‘what you see is what you get’. En bij Rudi Lubbers geloof ik wat ik zie. Een kerel die ondanks alle tegenslag trouw aan zichzelf is gebleven.…

Afscheid nemen lijkt niet aan te leren Marga stopt, maar toch ook weer niet echt Der Rudi heeft z'n stopwoord nu gezegd Maar gaf ook aan dat hij blijft produceren Snelle, korte carrières vragen lef Ik wijs u enkel op de LPF…

Rudi was onderweg. Kraaien heersten over het luchtruim boven het park. Verder was het stil. Het gras groen, netjes gemaaid en de benen kriebelden.…

Rudi Wielers vertelde laatst dat de wetenschap jarenlang voor het raadsel stond dat er minder geweld in de samenleving was en dat mensen zich toch onveiliger gingen voelen. ‘De huidige inzichten in de sociologie’, zei Rudi, ‘is dat instituten verdwijnen en mensen verweesd achter blijven. Daardoor voelen ze zich onveilig.’ De Postbank is weg.…

. ---------------------------------------------------- uit het liedjesoeuvre van Rudi Carrell (1934-2006)…

Hoe een woord trilt in zijn letter na letter uitgespeld op het ritme van een dans klanken die verder schuiven uiteenplooien in een zin hoor de slis en de plof vooral val niet over hun tongen ze krijsen zich hees in de schreeuw of zwijmelen stil in wel en in wee als zachte geruchten terwijl ik spreek.…

Zij spreekt liefde warm en zoet als perzik in de zomer droomt een nieuwe morgen als een lied van verwondering bloeiend in haar ogen. Zijn kleine woorden kleuren al het grijs handen fluisteren zacht als strelingen op haar huid de nacht kan beginnen.…

Je hebt er geen idee van wat ik allemaal moet slikken gele, witte of zelfs roze pillen maar het zijn vooral de dokterskritieken die me op mijn maag blijven liggen ik drinkt volgens de regel wel matig maar wat te regelmatig zoet en zout is uit de mode of wil je liever een trombose ja, zo praten ze, meneer als toemaatje krijg je heel…

Indien ik je lezen kon in letters of symbolen, schreef ik je op als som van woorden. Wanneer je dan weg bent, even, dan zei ik je op en mijn zinnen zouden leven. Maar als ik je proeven kon in zouten of in zuren, wat dan mijn lief ? Het is moeilijk toe te geven maar dan, dan at ik je beetje bij beetje op.…

‘Goddomme, Rudi’. ‘Het spijt me Julie, ik kan het niet..té veel ellende meisje, te veel ellende voor mij. Rust wil ik..rust.’ Hij snuift zich letterlijk nog eens kapot. Zó vaak heb ik hem gewaarschuwd. Een niet afhoudende bloedneus. Ik zie hem voor mijn ogen wegzinken.…

Rudi van Dantzig, Alexandra Radius, Han Ebbelaar, Marianne Hilarides en Jaap Flier. In 1961 ging jij naar het Nationale Ballet in de Stadsschouwburg in Amsterdam. Rudi miste Sonia en haar charisma. Hij keerde terug. Jij kreeg een relatie met de danser Gerard Brox (1946) en jij onderwierp je aan het harde regime van het ballet.…

(voor Rudi van Dantzig (1933 - 2012)) Je bent geboren op 4 augustus 1933 in Amsterdam. Je vader was Murk van Dantzig en je moeder was Berendina Hermina Homburg. Je groeide op in Amsterdam. In de Tweede Wereldoorlog, toen je ouders hun tweede kind verwachtten, werd jij naar een pleeggezin in Friesland gebracht.…

Bij iedere slok werd Rudi alsmaar lyrischer over je originele schilderijen, die hem diep in zijn kunstminnende ziel raakten, wat heet, er hemelhoge brandstapels oprichtten, droomkathedralen en ongekende visioenen als de schoonheid van verborgen mineralen.…

Als passend kleed glijdt ze om haar minnaars heen en proeft hun lijven. Op het ritme van getij neemt ze vasteland in met geweld en strooit herinneringen tussen schelpen en koralen. Als adem van de regen, in wolken en in nevel beheerst ze zelf de meeuwen. Ongestraft als kleptomane steelt ze het einde van de dag en verzinkt het licht…

Ze schrijft haar taal als schaduw, in woord gelezen en gewist, haar vat op dingen schildert een plattegrond op licht. Met warme streling spiegelt ze de grenzen van de dingen en neemt in afgelijnde vlakken, de aarde in bezit. Dienaars begeren haar in wervelend ballet, geolied en vol lusten, onder schroeiend hete stralen.…

Water dragen steeds en meer, aan branding breekt de zee door dam, het tij neemt keer en ook het wrakhout mee. Golven hard, geweld uiteen gespat in scherp, de snee snijdt dieper dan geween door laatste barenswee. Van schip op land gespoeld in hand van jutters schat geworpen, storm bekoeld in wiegen en in sussen, als meeuwen heel gevat…

Zoek mijn sporen waar ik liep, waar op het zand gelopen is, verdwaald maar niet verloren. Tel mijn stappen achterwaarts terug, word water in regressie. Trek me uit mezelf en leg het vasteland weer in m'n handen. Herken me als ik morgen gisteren vergeet en een vreemdeling in de spiegel ben. Beloof het me vandaag…

Een kraai vliegt langs en krast de kantjes van de dag in avond af. De nacht wiekt zwart van boom naar boom, zijn grens is schaduw, zijn nest is graf. Een kraai vliegt langs en krast de restjes slaap naar wakker weg. Het donker spiegelt angst in open en gesloten ogen, tot 's morgens, bij het eerste kraaien, de geesten weer vervagen…

Ik tel de keien knarsetandend van de onmacht, onder de voet gelopen, één voor één in een bekrompen wereld, ingesloten zij aan zij tussen soortgenoten vechtend voor een plaatsje, ellebogenwerk van steenslag in een maatschappij van muren. De som van delen is nog geen geheel, al tel ik vandaag mezelf reeds mee.…

als golf proef ik je zo zacht en zout en rond je wangen kleurt mijn branding je avondrood. Verdrinkend in de kromming van je hals laat ik mijn nacht door eb en vloed geleiden. We geuren zee en kloppend bloed streelt baren open tot de morgen ze voldaan weer sluit.…

Waar ik in mijn dromen soms voor vrees is niet de pijn van ziekte of van ouderdom noch al die lange nachten of de eenzaamheid, maar het stil vergeten van je naam, het niet herkennen van je stem, je gezicht te vrezen als een vreemde vlek op het tapijt. Ik lees je dag na dag, de nachten ook, ik leer je binnenste vanbuiten en neem het…

Alles moet verdwijnen tot niets meer overblijft van dingen die hem levenloos verwijzen naar stukjes die nog stervend zijn in z’n geest wordt strijd gestreden nu de draad schijnt doorgesneden staat het falen op zijn gezicht geschreven in de grijns van medelijden waar hij zelfs geen troost lijkt uit te putten kan men aarde niet bewegen…

Ik had je willen bouwen van het harde hout met balken die wat dragen konden in steen die het blauw van staal omsloot maar mijn handen beefden even ik zag dezelfde architecturale fouten die ik in mijn hoofd vergeten wou spiegelde me in de vensters van je huis waar ik mijn eigen dromen ontmoette die ik ooit verloor maar een open deur…

Is het misschien nieuwsgierigheid het ademloze snakken naar de kick die me bijna verstikt op weg naar de overkant als een koorddanser tussen hemel en aarde die zich opwindt over de hoeveelheid lucht die hem langs alle zijden omringt de proporties van de realiteit verdringt zijn veren met honing ingesmeerd een sprong in het duister waagt…

Op mijn tocht als blinde zie ik het meeste met lede ogen aan terwijl mijn gemoed zich ondertussen vult zonder tranen ga ik als kreupele doofstom voorbij aan de schreeuw van stilte die me maant stil te staan eet ik me dik aan de leegte tot mijn genoeg het tekort is van de ander dat ik verspil zonder het berouw van de zondaar die ik vermijd…

Ik weet het herfst nog voor het vallen van de blaren het grijs van grauwe ganzen in regen vluchtig afgepunt de zee die zich in druppels zaait op kleur van lappendekens fluisteringen tussen dreven hoor door kalende kruinen schuurt de wind zijn kille adem ongehinderd wint hij veld op de stilte van de warme dagen het tiktakt op de…