Mijn voeten zakken door onder de last. Hun samenhang is niet toereikend. Wil ik te veel en te ver? De tijd zal het leren. De knoop laat zich niet doorhakken, wil ontward worden en eist geduld. Open ogen en open oren. Alle zintuigen alert, klaar voor het onverwachte. De werkelijkheid dient zich aan en vraagt erkenning. De mond is maat en middel tegen…
aan de overkant van mijn rivier
de boom met bladeren
haar paraplu waaiert boven ‘t water
nog groen
twee takken niet nee
die zwaaien eerder af
herfst geeft ze nu al brui
rood bruin lover
nu met avondzon
zo waar geel oranje
dat belooft heel wat
tot de wind de blâren heeft geschuierd
de vissen niet meer
kunnen schuilen
onder moeders’ paraplu…
1.109
Bezig met laden