Alle inzendingen over schuldgevoel

Het enige onderscheid is, dat gij en ik een schuldgevoel erbij hebben, en de anderen niet.…

Zeg Oma, ik heb zo'n schuldgevoel maar ach, U weet wel wat ik bedoel.…

Verschuilend achter emoties achter stress en liefde komen slechte momenten waar zondig beter klinkt wanneer het kruis opduikt. Het gevoel is aangetast je kunt jezelf alleen verwijten pijnzend achter schermen en je eigen stenen muurtje gifzwart is verlangen en heden.…

Zij daarentegen zitten al ruim twee decennia met een schuldgevoel dat nooit meer zal herstellen, aangezien dit hen tot na hun dood zal irriteren...!…

Gek genoeg loop ik inmiddels rond met een behoorlijk schuldgevoel terwijl ik niets heb gedaan!…

Je enige vijanden zijn angst en schuldgevoel. Liefde en bewustzijn zijn je ware vrienden. Verwar ze niet met elkaar, want angst en schuld zullen je doden terwijl liefde en bewustzijn je juist het leven zullen geven.…

Echte liefde kent geen schuldgevoel.…

Goede doelen bedruipen zichzelf met schuldgevoel.…

tip: One act play, The Collectors (schuldgevoel).…

mij en ging toen heen Haar achterlatend vol verdriet Want echt begrijpen ging toen niet Het geluk vond haar gelukkig weer Mijn schuldgevoel is er niet meer En nu na jaren besef ik dat Ik haar nooit iets echt te zeggen had…

Wat schuldgevoel, Verplicht verdriet, meer is het niet.…

Zolang de bank bleef geven, gaf je uit Je smeet met geld. Nu sta je net als velen Zwaar in het rood en onder curatele Daar komen er steeds meer van, naar verluidt Zo blijft ons volkje, volgens statistieken Juist in diens diepste dalen steeds meer pieken…

Daardoor staat het ontbreken van objectieve schuld een subjectief zonde- en schuldgevoel niet in de weg.…

Het Grote Schuldgevoel dat halverwege wegsluipt. Naar de dag van morgen.…

zijn ogen waren altijd vol ontzetting over de Bezetting nog meer ontzet was hij over het verlies van zijn geroofde tweelingbroer zo ontzet was hij over dat verlies dat hij zichzelf nooit kon ontzetten van zijn schuldgevoel zijn ogen waren ontzet van de Bezetting maar meer nog door de ontzetting over zijn verloren tweelingbroer…

Gehoord heeft ze me zeker, schuldgevoel komt bovendrijven. Tranen wellen op, maar blijven zitten. Een vriend, een knuffel, een huilbui.…

Een zelfmoordpoging, opgevolgd door een maandenlang schuldgevoel en vervolgingswaanzin, dompelden haar in een wanhopige melancholie, die haar wekenlang stom maakte en haar dan weer opzweepte in een opgehitste euforie.…

met buikpijn, schuldgevoel en andere gebreken sla de grote roze Tellegen er maar eens op na en lees over de eekhoorn die ook al last heeft van gedachten van een boomtak springt zonder het te willen geen verschil weet tussen vroeger later nu of nooit het helpt wel een beetje…

De stilte draagt ons schuldgevoel De stilte doet zo’n pijn!…

Maar weldra was mijn schuldgevoel voorbij: Dat bloed, bedacht ik eensklaps, was van mij!…

wat doet de verzuurde rufter ter verlichting van zijn leed dat dronken heden&verleden heet? hij gaat zwemmen in een slufter eet langzaam in kleine brokjes drinkt zijn melk met kleine slokjes des avonds blijft hij nuchter drinkt water met twee rietjes neuriet gregoriaanse melodietjes het is nu over met de boeren en de winden hij wordt…

Ik denk wat ik denk, stap af van elk schuldgevoel. Van mezelf houden, dat is mijn doel.…

Het was alsof zijn verklaring haar verlost had van alle schuldgevoel en verantwoordelijkheidsbesef en het gaf haar een huivering van genoegen, dat ze nu een andere kijk op zichzelf had gekregen. Nieuwe perspectieven gingen voor haar open, bevolkt met gezichten van vele mannen, van wie ze niemand hoefde te gehoorzamen of zelfs lief te hebben.…

ik wil en zal me geven tot er niets meer over is en ik weer in je armen lig draden die gesponnen zijn van angst vervlochten zijn met pijn mogen nooit meer anker zijn je moet ze breken anders gaat je jeugd zich morgen wreken als we samen zijn wat genot moet worden is dan schuldgevoel kap ze anders wordt je warmte koel…

ademhaling staakt bewegen onmogelijk stem volledig weggeraakt op je lijf een voelbare druk teruggeslingerd in de tijd van pijn en verdriet van schuldgevoel en spijt en hij, hij spaarde je niet de angst zó intens beleving pijnlijk en echt 'n volwassen mens nog steeds met 't verleden in gevecht…

We probeerden mee te leven aan te klampen maar zijn geest was verduisterd en de wolken reeds voorbij Hij ontsteeg zichzelf definitief en ontvluchtte alle anderen Ons vertwijfeld lamgeslagen achterlatend in schuldgevoel en boosheid Zoveel talent nog onbenut teveel verdriet achterlatend En alweer had de dood z’n onschuld…

Een schuldgevoel overviel me – wat te doen, moet ik het vertellen of niet. Even overdenk ik (alweer) het gehele gedoe en besef dat de man links in de auto probeerde te stappen – daar had hij ook kreunend gelegen en ik had het balletje rechts van de auto gegooid; het was daar ook stil blijven liggen. Wat te doen?…

Je zorgt ervoor dat ik een schuldgevoel krijg, ik praat er met niemand over, ik zwijg. Je geeft mij de schuld van alles , je gevoel, je wilt me terug dat is je doel. Ik kan het niet meer dat negatieve gepraat, je trekt me er in mee en dat maakt me kwaad.…

Op de televisie zag hij weer de beelden, en het huilde in zijn hart, maar deze keer niet uit schuldgevoel, maar met de emotie dat hij zijn best had gedaan.…

linke lenteleugens kunnen slecht verklaren wat ik met matte middagen in mei precies wil evenaren schuldgevoel, mijn cultgevoel ik neem me zo graag mee bedolven onder golven van een nooit verstilde zee tranen vlokken schuim uiteen onsamenhangend uiteengaan kapot, verspreid altijd terugverlangend naar de stilte na de vloed naar een altijd…